บทที่ 120 - การปะทะครั้งแรก!

บทที่ 120 - การปะทะครั้งแรก!

คำเรียก "พี่คะ" ของหลี่เจีย ทำเอาความหวาดกลัวบนใบหน้าของเด็กสาวคนอื่นๆ เปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงไปชั่วขณะ

หลี่จื้อหย่วนเผยรอยยิ้มออกมา ในที่สุดความกังวลที่เกาะกุมหัวใจเขาก็มลายหายไปจนหมดสิ้น!

"เสี่ยวเจีย! ในที่สุดพี่ก็หาเธอเจอแล้ว!"

เมื่อเห็นหลี่จื้อหย่วนเดินเข้ามาใกล้ หลี่เจียก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

"พี่คะ หนู... หนูหนูกลัวมากเลย... หนูนึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าพี่กับพ่อแม่อีกแล้ว... ฮือๆ"

ฟางเหวินเองก็น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน "พี่จื้อหย่วนคะ เมื่อกี้พวกมันตบหน้าเจียเจียไปฉาดนึงด้วย แถมซินอี๋ก็ยังโดนลากตัวไปอีก พี่ต้องช่วยเธอให้ได้นะคะ!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่จื้อหย่วนก็อันตรธานหายไปทันที เขาลูบแก้มที่บวมแดงของน้องสาวด้วยความปวดใจ

"ไม่ต้องกลัวแล้วนะ มีพี่อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครรังแกเธอได้อีกแล้ว!"

"อื้อ..." หลี่เจียพยักหน้าทั้งน้ำตา "พี่คะ ซินอี๋กับเด็กคนอื่นๆ โดนพวกมันลากไปที่ห้องทำงานของคุณชายอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ"

"วางใจเถอะ พี่จะช่วยทุกคนออกมาให้หมดเลย"

หลี่จื้อหย่วนปลอบโยนน้องสาว ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมากดโทรหาฉางจื่อเจี้ยน

ถึงแม้ว่าสถานการณ์ของฝั่งหลี่เจียจะยังไม่เลวร้ายถึงขั้นวิกฤต แต่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ รับรองได้เลยว่าต้องกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่สั่นสะเทือนวงการอย่างแน่นอน!

ไม่นาน เสียงสบายๆ ชิลๆ ของฉางจื่อเจี้ยนก็ดังมาจากปลายสาย

"ไอ้หย่วน มีไรว่ามาเร็วๆ ฉันกำลังเพลิดเพลินกับการผ่อนคลายอยู่นะเว้ย โทรมาขัดจังหวะแบบนี้มันเสียมารยาทนะรู้ไหม?"

"เหล่าฉาง! เลิกเสพสุขได้แล้ว! สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว รีบหาที่ซ่อนตัวด่วนเลย!"

"เชี่ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"

"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ พยายามอย่าให้ใครสังเกตเห็น หาที่ซ่อนตัวให้มิดชิด เดี๋ยวฉันจะกลับไปหาแกเอง!"

พูดจบ หลี่จื้อหย่วนก็ตัดสายทิ้งทันที

จากนั้นเขาก็รีบต่อสายหาจี้เจิ้นเทา

"หัวหน้ากลุ่ม เป็นยังไงบ้างครับ? หาน้องสาวเจอหรือยัง?"

"เจอแล้วครับ หลักฐานมัดตัวแน่นหนา บุกเข้ามาได้เลย!"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว หลี่จื้อหย่วนก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วหันไปพูดกับหลี่เจียและเพื่อนๆ

"เสี่ยวเจีย พวกเธอเดินตามหลังพี่มานะ เดี๋ยวเราจะไปตามหาเพื่อนเธอกัน"

"ค่ะ"

การปรากฏตัวของหลี่จื้อหย่วน ไม่เพียงแต่จะส่องสว่างนำทางให้หลี่เจียหลุดพ้นจากความมืดมิดในใจ แต่ยังจุดประกายความหวังใหม่ให้กับฟางเหวินและเด็กสาวคนอื่นๆ อีกด้วย

พวกเธอไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ดีว่าถ้าไม่มีหลี่จื้อหย่วนเข้ามาช่วย ชะตากรรมของพวกเธอจะต้องเหมือนตกนรกทั้งเป็นแน่ๆ!

เดินไปตามโถงทางเดินได้ไม่นาน หลี่จื้อหย่วนและกลุ่มเด็กสาวก็มาถึงหน้าห้องทำงานที่อยู่สุดทางเดิน

เขาเหลือบมองป้ายหน้าห้องที่เขียนว่า 'ห้องประธานกรรมการ'

น่าจะเป็นห้องนี้นี่แหละ!

"เสี่ยวเจีย พวกเธอหลบอยู่ตรงมุมนี้นะ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด ถ้าพี่ไม่เรียก ก็ห้ามเข้ามาเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

หลี่เจียพยักหน้ารับคำ ก่อนจะไปหลบอยู่หลังมุมกำแพงกับฟางเหวินและเพื่อนๆ อย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นว่าปลอดคน หลี่จื้อหย่วนก็รีบเคาะประตูห้องทำงานทันที!

"ใครน่ะ?"

เสียงตะโกนถามด้วยความระแวดระวังดังมาจากข้างใน ก่อนที่ประตูห้องจะถูกแง้มออก!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกวาดสายตามองหลี่จื้อหย่วนอย่างหวาดระแวง "คุณเป็นใคร? มีธุระอะไร?"

หลี่จื้อหย่วนแสยะยิ้มกว้าง "ผมมาหาเหอเยี่ยนเจ๋อ"

เจ้าหน้าที่หน้าเปลี่ยนสีทันที กำลังจะหันไปตะโกนเรียกพวกข้างใน!

หลี่จื้อหย่วนแววตาเย็นเยียบ เขารู้คำตอบที่ต้องการแล้ว!

ในจังหวะที่เจ้าหน้าที่กำลังหันขวับ หลี่จื้อหย่วนก็พุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว มีดพกในมือแทงทะลุหน้าอกหมอนั่นอย่างจัง พร้อมกับใช้มืออีกข้างบีบคอไว้แน่น ป้องกันไม่ให้มันส่งเสียงร้องเตือนคนข้างใน

เพียงเสี้ยววินาที ร่างของมันก็กระตุกเกร็ง ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

หลี่เจียและเพื่อนๆ ที่แอบดูอยู่หน้าประตู พอเห็นภาพสยดสยองตรงหน้า ก็หน้าซีดเผือด เอามือปิดปากแน่น กลัวว่าจะเผลอส่งเสียงร้องออกมา

ใครจะไปคิดว่าผู้ชายที่ดูสุภาพเรียบร้อย จะมีวิธีการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้?

ในตอนนั้นเอง เสียงหงุดหงิดก็ดังมาจากข้างในห้อง "ไอ้หมาล่าเนื้อ! แกทำบ้าอะไรของแกวะ? เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? แค่เปิดประตูทำไมต้องใช้เวลานานขนาดนั้นห๊ะ?"

จากนั้น ชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมก็โผล่มาให้หลี่จื้อหย่วนเห็นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย!

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย!!"

ชายหน้าเหี้ยมชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหน้าถอดสี "เฮ้ยพวกเรา! หยิบอาวุธเร็วเข้า! มีคนมารนหาที่ตายแล้ว!"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างเงาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาหาเขา! แสงสีเงินวาบผ่านตาไป ชายหน้าเหี้ยมก็เบิกตากว้าง เอามือกุมลำคอที่เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย

ความกลัวสุดขีดเข้าครอบงำร่างกาย ภาพตรงหน้าค่อยๆ กลายเป็นสีเทาหม่น

"พี่เปียว!!"

วินาทีต่อมา ชายฉกรรจ์สามสี่คนที่ถือท่อนเหล็กเป็นอาวุธ ก็พุ่งกรูเข้ามาหาหลี่จื้อหย่วนทันที!

หนึ่งในนั้นเห็นท่าไม่ดี กำลังจะชักปืนออกมา แต่ยังไม่ทันจะได้แตะปืน มีดพกก็พุ่งแหวกอากาศมาเสียบทะลุฝ่ามือมันอย่างจัง!

ชายอีกสามคนที่เหลือถึงกับชะงักกึก!

แม่ร่วง! ไอ้ปีศาจตนนี้มันโผล่มาจากขุมไหนวะเนี่ย?

กว่าพวกมันจะตั้งสติได้ หลี่จื้อหย่วนก็พุ่งประชิดตัวแล้ว! เขาดึงมีดพกกลับมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แล้วแทงทะลุหัวใจผู้ชายอีกคนไปอย่างแม่นยำ

"แย่แล้ว! งานเข้าแล้วเว้ย! รีบไปบอกลูกพี่หย่งเร็ว!"

"..."

เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังระงม แต่กลับไม่มีใครรอดไปได้เลย

แม่งเอ๊ย! ขนาดชีวิตตัวเองยังเอาไม่รอด แล้วจะมีปัญญาที่ไหนไปโทรเรียกคนอื่นล่ะวะ?

เพียงชั่วอึดใจเดียว ภายใต้การโจมตีอันดุดันและเฉียบขาดของหลี่จื้อหย่วน ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็ร่วงลงไปกองกับพื้น ต่อให้ไม่ตาย ก็หมดสภาพจะสู้ต่อแล้ว

"กะ... แกเป็นใครกันแน่?!"

"กล้ามาบุกรุกคฤหาสน์หวงเฉา แกตายแน่! ต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่รอดหรอกเว้ย!"

"ในมณฑลสู่ ใครกล้ามาแหยมที่นี่ ไม่มีใครได้ตายดีสักคน!"

เมื่อเห็นพวกปลายแถวปากดี หลี่จื้อหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "ก็แค่ไอ้เหอเยี่ยนเจ๋อไม่ใช่เหรอ? มีอะไรให้น่ากลัวนักหนา"

"!!!!!"

ชั่วพริบตาเดียว พวกมันก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

ในเมื่อรู้ว่าเจ้านายของพวกมันคือใคร แล้วยังกล้าบุกมาหาเรื่องถึงที่ขนาดนี้ แสดงว่าไอ้หมอนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ!

ตอนนั้นเอง ชายฉกรรจ์ถือปืนหลายคนก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง!

หลี่จื้อหย่วนขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองทันที

แต่วินาทีต่อมา คิ้วที่ขมวดก็คลายออก

ที่แท้ คนพวกนี้ก็คือทีมสืบสวนที่ลอบเข้ามานั่นเอง!

"พวกคุณมาได้จังหวะพอดีเลย จับพวกที่ยังไม่ตายมัดไว้ให้หมด แล้วก็ค้นห้องนี้ให้ละเอียด!"

"ครับ หัวหน้ากลุ่ม!"

ลูกทีมสืบสวนใจเต้นระทึก รีบกระจายกำลังกันทำงานทันที

ถึงจะมีกันไม่กี่คน แต่พวกเขาก็เป็นระดับหัวกะทิของกรมตำรวจมณฑลและคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑล เรื่องฝีมือการต่อสู้และความเป็นมืออาชีพ ไม่ต้องพูดถึงเลย

ไม่นาน เย่ว์ซินอี๋และเด็กสาวอีกสองคน ก็ถูกพบตัวในห้องพักผ่อนด้านใน

โชคดีที่หลี่จื้อหย่วนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทำให้สามารถช่วยพวกเธอออกมาได้ก่อนที่เหอเยี่ยนเจ๋อจะกลับมาที่ห้องทำงาน

ทุกคนต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ถ้าเกิดพวกเธอโดนข่มขืนขึ้นมาจริงๆ คงนึกภาพไม่ออกเลยว่าเด็กพวกนี้จะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง?

และในขณะเดียวกัน

ภายในห้องจัดเลี้ยง

เฉียวต้าหย่งที่ยืนอยู่มุมห้อง จู่ๆ ก็ได้รับสายโทรศัพท์ พอรับสายเสร็จ หน้าเขาก็เปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบสาวเท้าไปที่โต๊ะจัดเลี้ยงกลางห้อง

"คุณชายครับ เกิดเรื่องนิดหน่อยครับ มีพวกไม่รู้ที่ต่ำที่สูงลอบเข้ามาในนี้ครับ..."

(จบแล้ว)