บทที่ 60 - สอบสวนรองเลขาธิการพรรคกลางดึก

บทที่ 60 - สอบสวนรองเลขาธิการพรรคกลางดึก

หลี่จื้อหย่วนจ้องมองการแสดงละครฉากใหญ่ของวังหงด้วยใบหน้าเรียบเฉย กู้เสี่ยวอ้ายและเซียวหย่วนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็กำลังจดบันทึกคำให้การอย่างตั้งใจ

ปฏิกิริยาของวังหงในตอนนี้ อยู่ในความคาดหมายของพวกเขาอยู่แล้ว

แต่บอกตามตรงเลยว่า พวกเขาแอบนับถือความใจแข็งของหมอนี่อยู่ลึกๆ ไม่เพียงแต่มีไหวพริบปฏิภาณที่ดีเยี่ยม แต่ปากยังแข็งเป็นหินอีกด้วย!

นี่มันกระดูกชิ้นโตที่เคี้ยวยากสุดๆ ไปเลย!

"รองเลขาธิการวัง คุณคิดว่าการแถไถ ทำเป็นเก่ง และยืนกระต่ายขาเดียวของคุณ มันจะมีประโยชน์อะไรนักหนาเหรอ?"

หลี่จื้อหย่วนหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ผมจะบอกความจริงให้รู้เอาบุญนะ หลักฐานการกระทำผิดของพวกคุณ ทางคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเขารวบรวมไว้หมดแล้ว"

"ที่มาสอบสวนคุณในวันนี้ มันก็แค่การทำตามขั้นตอนเท่านั้นแหละ ส่วนเอกสารอนุมัติการจับกุมตัวคุณ ทางมณฑลเขาก็ส่งมาให้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วแล้วด้วย"

"นี่แปลว่า การสอบสวนคุณในวันนี้ มันถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ การที่อ้าปากปฏิเสธไปเรื่อยแบบนี้ ไม่ได้ส่งผลดีอะไรกับคุณเลยนะ มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก!"

วังหง "???"

"ตกใจล่ะสิ? กำลังสงสัยอยู่ใช่ไหมล่ะว่าทำไมถึงไม่มีใครส่งข่าวมาเตือนคุณเลย?"

"..."

วังหงจ้องหลี่จื้อหย่วนตาไม่กะพริบ ในใจของเขากำลังคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ

ตั้งแต่ถูกจับตัวมา เขาก็เอาแต่ตั้งคำถามนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมทางมณฑลถึงไม่ส่งข่าวอะไรมาเลย?

แถมพวกนี้ยังข้ามหน้าข้ามตาทางเมือง โดยที่ไม่มีข่าวหลุดรอดมาให้รู้ตัวก่อนเลยสักนิด!

"หลี่จื้อหย่วน แกเลิกพูดจาหว่านล้อมฉันได้แล้ว ถ้ามีหลักฐานอะไรก็งัดออกมาเลย อย่ามาใช้วิธีหลอกถามข้อมูลฉันแบบนี้ การใส่ร้ายป้ายสีข้าราชการระดับสูง โทษมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ!"

"โธ่เว้ย! แกนี่มันดื้อด้านจริงๆ!"

หลี่จื้อหย่วนแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบซองเอกสารบนโต๊ะสอบสวนขึ้นมา ล้วงเอาสลิปรายการเดินบัญชีธนาคารแผ่นหนึ่งออกมาโบกตรงหน้าวังหง

"รองเลขาธิการวัง รู้ไหมว่านี่คืออะไร?"

"???"

วังหงยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง พยายามปั้นหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด

แต่ในใจของเขากลับเริ่มมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นมา

"เฉินหงเหมย ไม่รู้ว่ารองเลขาธิการวังจะรู้จักผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า?"

เฉินหงเหมย?

สีหน้าของวังหงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลี่จื้อหย่วนยิ้มบางๆ พลางพูดต่อ "ไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร แต่เธอมีพี่สาวอยู่คนหนึ่งชื่อเฉินหงอิง"

"ฉันเชื่อว่า ชื่อเฉินหงอิงนี้ รองเลขาธิการวังคงจะต้องรู้จักดีใช่ไหมล่ะ?"

วังหงหน้าเสีย พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

ถ้าขืนบอกว่าไม่รู้จักแม้กระทั่งภรรยาของตัวเอง ก็คงจะเป็นเรื่องตลกที่ฝืดที่สุดในโลกแล้วล่ะ

"หลี่จื้อหย่วน เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับครอบครัวฉัน! มีปัญหาอะไรก็พุ่งเป้ามาที่ฉันคนเดียวสิ อย่าไปยุ่งกับภรรยาฉัน!"

"โนๆๆ!" หลี่จื้อหย่วนส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับแกว่งนิ้วชี้ไปมา "ผมกำลังสืบคดีอยู่ ไม่ได้ไปก่อกวนใคร รองเลขาธิการวังอย่าพยายามเบี่ยงเบนประเด็นสิครับ"

"ตอนนี้ ผมอยากจะถามรองเลขาธิการวังหน่อยว่า น้องสาวภรรยาของคุณเป็นแค่แม่บ้านธรรมดาๆ ในชนบท แต่ทำไมในบัญชีธนาคารของเธอถึงมียอดเงินฝากตั้งห้าสิบล้านได้ล่ะ?"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง บัญชีนั่นมันก็ไม่ใช่ของฉันซะหน่อย!"

วังหงรีบตอบโต้กลับโดยสัญชาตญาณ

แปะ! แปะ! แปะ!

"ดีมาก ผมกะไว้แล้วเชียวว่าคุณต้องตอบแบบนี้" หลี่จื้อหย่วนปรบมือด้วยความชอบใจ "แต่ว่านะ ชื่อเจ้าของบัญชีธนาคารใบนี้ ไม่ใช่ชื่อของเธอหรอกนะ แต่เป็นชื่อของภรรยาคุณ เฉินหงอิง ต่างหากล่ะ!"

"..."

หางตาของวังหงกระตุกอย่างรุนแรง ความเจ้าเล่ห์ของหลี่จื้อหย่วนมันเกินขีดจำกัดที่เขาจะรับมือไหวแล้ว

"รองเลขาธิการวัง คุณจะยังยืนยันคำเดิมอยู่อีกไหม?"

"แล้วจะให้พูดอะไรล่ะ? มีเงินแล้วมันผิดกฎหมายตรงไหน? มันจะเป็นเงินที่ภรรยาฉันทำธุรกิจหามาเองไม่ได้หรือไง?"

หลี่จื้อหย่วนเบ้ปาก "งั้นคุณก็ช่วยอธิบายหน่อยสิว่า ภรรยาของคุณที่เป็นแค่แม่บ้าน วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่แต่ในบ้าน เธอไปทำธุรกิจอะไรถึงได้เงินมาตั้งห้าสิบล้าน?"

"..." วังหงอ้าปากค้าง แววตาเริ่มหลุกหลิกไปมา

"วังหง นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณแล้วนะ ผมจะให้เวลาคุณอีกสิบนาที ถ้าคุณยังทำตัวเป็นก้อนหินในส้วมที่ทั้งเหม็นทั้งแข็งอยู่อีก พวกเราคงต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่นในการสอบสวนแล้วล่ะ"

สิบนาทีงั้นเหรอ?

เมื่อเจอหลี่จื้อหย่วนต้อนให้จนมุม วังหงก็ยังคงหวังพึ่งปาฏิหาริย์อยู่

ขอแค่คนที่อยู่เบื้องหลังเขาออกโรง สถานการณ์ที่เสียเปรียบอยู่ในตอนนี้ ก็จะพลิกกลับมาได้เปรียบในทันที

เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่สิบนาทีเลย ต่อให้เป็นชั่วโมง เขาก็ทนได้สบายมาก!

บรรยากาศภายในห้องสอบสวนเงียบกริบลงทันที

หลี่จื้อหย่วน กู้เสี่ยวอ้าย และเซียวหย่วนสบตากันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา

เวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลี่จื้อหย่วนส่งซองเอกสารให้เซียวหย่วน ก่อนจะเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าวังหง

"รองเลขาธิการวัง โอกาสมีไว้ให้สำหรับคนที่รู้จักไขว่คว้า แต่คุณกลับทิ้งมันไปอย่างไม่ไยดี งั้นตอนนี้ พวกเราคงต้องเปลี่ยนบรรยากาศ ไปนั่งคุยกันที่อื่นแล้วล่ะ"

"???"

ด้วยความงุนงง วังหงก็ถูกกลุ่มของหลี่จื้อหย่วนพาตัวออกจากห้องสอบสวน

ที่หน้าประตูบ้านพักรับรอง รถยนต์อเนกประสงค์สีดำสองคันจอดรออยู่พร้อมแล้ว!

ทันทีที่ขึ้นรถ รถก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยัง จุนฮุ่ยช่างผิง หมู่บ้านจัดสรรที่หรูหราที่สุดในอำเภออี๋ซานทันที!

เมื่อมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบข้างที่เริ่มคุ้นตา ความรู้สึกหวาดหวั่นในใจของวังหงก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น!

"หลี่จื้อหย่วน พวกแกจะพาฉันไปไหน? จอดรถเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะกลับ!"

หลี่จื้อหย่วนเหลือบมองวังหงที่กำลังตื่นตระหนกด้วยหางตา

"รองเลขาธิการวัง ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ อีกเดี๋ยวเดียวคุณก็จะได้รู้แล้วว่าเราจะพาคุณไปไหน"

"ฉันไม่ไป! จอดรถเดี๋ยวนี้! ฉันสั่งให้จอดรถ!!"

"รองเลขาธิการวัง ผมเป็นคนความอดทนต่ำนะ ถ้าคุณยังโวยวายไม่เลิก ผมจะโยนคุณลงจากรถเดี๋ยวนี้แหละ"

"!!!"

วังหงถึงกับหุบปากฉับด้วยความหวาดกลัว

ถ้าขืนโดนโยนลงจากรถไปจริงๆ ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องเจ็บหนักแน่ๆ

แถมสถานที่ที่พวกเขากำลังจะพาไป มันยังเป็นสถานที่ที่ทำให้เขาหวาดกลัวจับใจอีกด้วย...

ไม่นานนัก รถยนต์ทั้งสองคันก็แล่นเข้าไปในหมู่บ้านจุนฮุ่ยช่างผิง

เมื่อเห็นภาพคุ้นตานี้ วังหงก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา!

แต่เขาก็ยังคงพยายามปั้นหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด

"รองเลขาธิการวัง จุดหมายปลายทางของเราใกล้จะถึงแล้วนะ หวังว่าคุณจะยังคงรักษาความปากแข็งของคุณเอาไว้ได้นะ"

พูดจบ รถก็ไปจอดเทียบอยู่หน้าประตูบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง

"หัวหน้ากลุ่ม ถึงแล้วค่ะ"

กู้เสี่ยวอ้ายที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับหันมาบอก ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไป

หลี่จื้อหย่วนส่งยิ้มบางๆ "รองเลขาธิการวัง เชิญลงจากรถได้แล้วครับ"

"..." วังหงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอื้อมมืออันสั่นเทาไปเปิดประตูรถและก้าวลงไป

"ท... ที่นี่ที่ไหนกัน? พวกแกพาฉันมาทำไมที่นี่?"

"ก็ที่นี่มันบ้านอีกหลังของคุณไง รองเลขาธิการวัง คุณความจำเสื่อมหรือไง?"

พอหลี่จื้อหย่วนพูดจบ วังหงก็เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปทันที โชคดีที่เซียวหย่วนและเฉินจงช่วยพยุงตัวเอาไว้ได้ทัน

"รองเลขาธิการวัง คุณเป็นอะไรไปเนี่ย? ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าบ้านเลย ก็ถึงกับต้องทรุดเข่าขอบคุณพวกเราที่พามาส่งบ้านเลยเหรอครับ?"

"อ... เอ่อ... ห... หัวหน้ากลุ่มหลี่ คุณพูดเรื่องอะไรกัน? ท... ที่นี่จะเป็นบ้านผมได้ยังไง? บ้านผมอยู่ที่เขตเมืองเก่า เป็นห้องชุดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นตังหากล่ะ ม... ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่โตแบบนี้ซะหน่อย"

หลี่จื้อหย่วนยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะส่งสัญญาณให้กู้เสี่ยวอ้ายจัดการขั้นต่อไป

กู้เสี่ยวอ้ายพยักหน้ารับ เดินไปกดกริ่งหน้าประตูบ้านทันที

เพียงไม่นาน ประตูบ้านก็เปิดออก หญิงสาวหน้าตาสะสวยสวมชุดคลุมอาบน้ำโผล่หน้าออกมา

เมื่อเห็นวังหงยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าสวยหวานของเธอก็ระบายรอยยิ้มออกมาทันที

"อ้าว พี่วังคะ คืนนี้พี่มาค้างที่นี่อีกแล้วเหรอคะ?"

(จบแล้ว)