บทที่ 81 เลเวลอัป! เทแต้มทั้งหมดลงที่ Stamina!

บาสตีย์ ยืนอยู่ตรงนั้น พูดด้วยน้ำเสียงเสียดสี

พูดกันตามตรง บาสตีย์ คนเดิมไม่ใช่คนแบบนี้หรอก

แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ ก็ใครใช้ให้ อาคาชิ มาดูถูกเขาซะขนาดนั้นเมื่อครู่?

ตอนที่ บาสตีย์ พุ่งเข้ามาโจมตี ไอ้เด็กนั่นไม่มีทีท่าระมัดระวังหรือหวาดกลัวเลยสักนิด กลับตะโกนปาวๆ ว่าถ้าชนะก็เหมือนเอาเปรียบ แถมยังคะยั้นคะยอให้ พลเรือโท โมมองก้า มาร่วมวงด้วย

ฟังเอาเถอะ นั่นใช่คำพูดที่มนุษย์มนาเขาพูดกันที่ไหน?

วัฏจักรสวรรค์นั้นยุติธรรมเสมอ

ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

ดังนั้น ในเวลานี้ ท่าน บาสตีย์ จึงกำลังตอบแทนบุญคุณนั้นคืนให้

คนที่เยาะเย้ยคนอื่น สักวันก็จะถูกเยาะเย้ยคืน

เมื่อได้ยินคำเสียดสีของ บาสตีย์ สีหน้าของเหล่าทหารเรือที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็เริ่มแปลกพิกล

“แค่นี้เองเหรอ?”

“เมื่อกี้ไอ้เด็กนี่ไม่ได้ทำท่าอวดดีหรอกเหรอ? ไหง... แพ้ง่ายๆ แบบนั้นล่ะ?!”

“บ้าเอ๊ย นึกว่าจะเป็นศึกช้างชนช้าง ไม่นึกเลยว่าไอ้เด็กนี่จะเป็นแค่ ‘หัวหอกเคลือบเงิน’...สวยแต่รูปจูบไม่หอม?”

“ถ้ากระจอกขนาดนี้ แล้วเมื่อกี้จะทำท่าอวดเก่งไปทำไมวะ!”

“นั่นสิ! มี ค่าความแข็งแกร่ง แค่นี้ ยังกล้ามาดักเรือพวกเรา! ไม่รู้จริงๆ ว่า พลเรือเอก อาโอคิยิ กับ พลเรือเอก อาคาอินุ เห็นอะไรดีในตัวไอ้เด็กนี่!”

ทุกคนพูดไม่ออก

พูดตามตรง ตั้งแต่ บาสตีย์ เริ่มโจมตีจนจบการต่อสู้ ยังไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ

การต่อสู้จบลงในเวลาไม่ถึงสามนาที

นี่น่ะเหรอการปะทะกันของผู้แข็งแกร่ง?

เสียแรงที่ไอ้เด็กนี่คุยโวไว้ดิบดี อยากจะรับมือสองคนพร้อมกัน สู้กับสอง พลเรือโทแห่งมารีนฟอร์ด

สุดท้ายก็ได้แค่นี้?

บางคนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

แม้แต่ พลเรือโท โมมองก้า ที่มักจะเคร่งขรึมและจริงจัง ก็ยังเผลอหลุดขำ “พรืด” ออกมา ก่อนจะรีบกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อนความเสียกิริยา

เก๊กหลุดไม่น่ากลัวเท่าไหร่

ที่น่ากลัวคือเก๊กหลุดต่อหน้าธารกำนัล แถมยังโดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้ นี่มันความเสียหายระดับสามเท่า; มันทำให้คนอยากจะตายด้วยความอับอายขายขี้หน้า อยากจะหนีไปดาวอังคารให้รู้แล้วรู้รอด

อาคาชิ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น แขนขาของเขาสั่นเทาไปหมดแล้ว

การปะทะกันอย่างรุนแรงเมื่อครู่ได้สูบเอา Stamina หยดสุดท้ายออกจากร่างกายของเขาไปจริงๆ

เขายิ้มขื่นอย่างจนใจ “หึ ฝืนไปหน่อยสินะ?”

เขาเร่งรีบอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะมาช่วยคน

ตลอดทาง เขาแข่งกับเวลามาตลอด

โดยเฉพาะในช่วงสุดท้าย

พอคิดว่าจะคลาดกับ เอส และหยุดยั้งการเกิด สงครามมารีนฟอร์ด ไม่ได้ เขาถึงกับสติแตก ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แล้วใช้ ความเร็ว สูงสุดของร่างกายพุ่งทะยานข้ามทะเลมา

การใช้ เกปโป (เดินชมจันทร์) มันไม่ได้มาฟรีๆ

ชั่วโมงสองชั่วโมงอาจจะไม่เท่าไหร่

แต่สิบสองชั่วโมงของการเดินทางอย่างบ้าคลั่ง...พูดตามตรง ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็กก็คงโดนบีบจนกลายเป็นเหล็กเหลว

ไม่ต้องพูดถึงการคงสภาพ มันโทร่า ที่ต้องใช้พลังจิตมหาศาล

เสียงและข้อมูลมากมายมหาศาลที่สมองของ อาคาชิ ต้องประมวลผลและแยกแยะ

ปริมาณพลังสมองที่ต้องใช้ในช่วงเวลานี้คงไม่ต้องพูดถึง

การเดินทางไปพร้อมกับประมวลผลข้อมูล หมายความว่าความเหนื่อยล้าเพิ่มเป็นสองเท่า

วินาทีนี้เขาอาจอยู่ที่นี่ แต่วินาทีถัดมา เขาอาจบินไปไกลหลายร้อยเมตรแล้ว และได้รับข้อมูลชุดใหม่

ดังนั้น เขาต้องเร็ว

ความเร็ว ต้องสูง และสมองก็ต้องไว

นี่ทำให้สมองของเขาทำงานเหมือน CPU ที่โอเวอร์คล็อกความถี่สูง; การที่สมองไม่ไหม้ไปซะก่อนก็นับเป็นเครื่องพิสูจน์ ค่าพลังจิต ของเขาได้เป็นอย่างดี

ดังนั้น ตอนนี้ อาคาชิ จึงเหนื่อยล้าถึงขีดสุดทั้งกายและใจ พร้อมจะล้มพับได้ทุกเมื่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะความดีใจที่เจอ เอส ช่วยพยุงไว้

เขาอาจจะร่วงไปตั้งแต่โดนดาบแรกของ บาสตีย์ แล้วก็ได้

ไม่ใช่ว่า บาสตีย์ แข็งแกร่งอะไรนักหนาหรอก; แต่เป็นเพราะเขาเหนื่อยเกินไปจริงๆ

Stamina แทบเกลี้ยง พลังจิตก็แทบหมด

เรียกได้ว่า ณ เวลานี้ เขาไม่มีเหลือสักหยดจริงๆ

“ฟู่ว สมแล้วที่การบุกเดี่ยวเรือรบ กองทัพเรือ มีความเสี่ยง”

ถอนหายใจยาว อาคาชิ คิดในใจ “โชคดีที่เตรียมตัวมาพร้อม”

เขาไม่ใช่คนโง่

หรือจะพูดให้ถูก ในฐานะผลผลิตชั้นยอดของ การศึกษาภาคบังคับเก้าปี เขาได้ประเมินความเป็นไปได้ทั้งหมดและเตรียมพร้อมรับมือไว้ตั้งนานแล้ว

การใช้พลังสมองอาจชดเชยไม่ได้ ต้องนอนพักเท่านั้น

แต่สำหรับการใช้ Stamina เขามีวิธี!

“เดิมทีชั้นกะจะดองไว้เยอะๆ รอเปิดกระป๋องได้ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละครเพิ่มแล้วค่อยอัปเลเวลรวดเดียวไปให้ถึงเลเวล 45”

“ดูท่าคงดองต่อไม่ได้แล้วแฮะ”

ที่เลเวล 45 จักรพรรดิดาบ จะสามารถเรียนสกิลใหญ่ ระบำบุปผาพันวิญญาณสังหาร ได้

เพราะมี 【สัญญาผู้เชี่ยวชาญ】 อยู่ในมือ อาคาชิ จึงไม่รีบร้อน ตอนแรกเขาชอบดอง ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละคร ที่เปิดได้จากกระป๋องเหมือนกระรอกเก็บถั่วกินหน้าหนาว ตั้งใจจะใช้ตอนที่อัปทีเดียวถึงเลเวล 45 ได้เลย

น่าเสียดาย คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต; เขาคงกั๊กเลเวลนี้ไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ

การอัปเลเวลอาจรีเฟรชสถานะตัวละครไม่ได้

แต่การอัปสเตตัส ทำได้

เปิดหน้าต่างเก็บของของระบบ แถวแรกๆ ถูกเติมเต็มด้วย ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละคร อย่างเป็นระเบียบ

มีทั้งขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ ทั้งหมดได้มาจากการเปิดกระป๋องของคนอื่นก่อนหน้านี้

จะว่าไป ตลอดทางที่ผ่านมา ทุกคนที่ อาคาชิ เจอ...ยกเว้นพวก ตัวประกอบ บางคน...ต่อให้เป็นศัตรู ก็ต่างบริจาคกระป๋องให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว

ทั้งหกคนรวมถึง อีโก้ อินทรียักษ์, อาโอคิยิ, เรจู, ทหาร ตระกูลวินสโมค, ลอว์, เจ้าหน้าที่ ดอนคิโฮเต้ แฟมิลี่, เวอร์โก้... แม้แต่ บาสตีย์ ตรงหน้า และ โฮลเด็ม ที่ตายด้วยมือเขาไปก่อนหน้านี้ ต่างก็บริจาคกระป๋องสีม่วงให้คนละใบ

เพราะมันเป็นแค่ กระป๋องสีม่วง พื้นฐานที่มีของเกลือๆ เขาเลยไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ

แต่พอนึกภาพตาม ด้วยตัวละครที่มีชื่อเสียงมากมายที่ อาคาชิ เจอมาตลอดทาง ผลกำไรสะสมย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน ต่อให้เขาจะดวงกุดเปิดได้แต่ขยะก็ตาม

เอาเป็นว่า ในเรื่อง ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละคร อาคาชิ เก็บเกี่ยวได้เป็นกอบเป็นกำ

ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละคร มีทั้งขนาดใหญ่ เล็ก และกลาง

เนื่องจากช่องเก็บของมีฟังก์ชันซ้อนทับกันได้ ลูกแก้วประสบการณ์จึงไม่เปลืองช่องเก็บของ...ใช้แค่สามช่องเท่านั้น

เห็น บาสตีย์ กำลังเยาะเย้ยและอาจจะพุ่งเข้ามาฟันซ้ำได้ทุกเมื่อ อาคาชิ ไม่ลังเล เขากดมือลงบน ลูกแก้วประสบการณ์ตัวละคร เหล่านั้นแล้วคิดในใจทันที:

“ใช้งาน”

ด้วยเสียง “ติ๊ง!” เลเวลของเขาพุ่งขึ้นในวินาทีถัดมา กระโดดข้ามไปที่เลเวล 40 ทันที

“...ติ๊ง! ยินดีกับ โฮสต์ ด้วย เลเวลอัปสำเร็จ! เลเวลปัจจุบัน

【40】!”

เปิดหน้าต่างสเตตัสตัวละคร อาคาชิ ไม่ลังเลและระดมกดแต้มใส่ค่า 【Stamina】 อย่างบ้าคลั่ง

ด้วยเหตุนี้ หน้าต่างสเตตัสตัวละครจึงกลายเป็น:

【ชื่อ: อาคาชิ】

【ผู้ใช้ ผลโกโร โกโร】

【Strength: 160】

【Stamina: 130】

【Speed: 110】

【เลเวลปัจจุบัน: 40】

【สกิล: ความเชี่ยวชาญพื้นฐาน lv.40, คืนสู่สามัญ lv.1 (Max), เบญจธาตุรวมศูนย์ lv.5 (ชั่วคราว), ความเชี่ยวชาญกระบี่แสง (เริ่มต้น), ฝ่ามือมังกรทะยาน lv.1, ฮาคิราชันย์ lv.1, ฮาคิสังเกต lv.2, ฮาคิเกราะ lv.3, วิชาหกรูปแบบ: เกปโป lv.1, ระบำบุปผาพันวิญญาณสังหาร lv.1

(ชั่วคราว)】

25 แต้มสเตตัส ทั้งหมดถูกเทลงที่ 【Stamina】!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═