บทที่ 73 - เพิ่มบรรยากาศสักหน่อย เผ่ามารทำลายผนึก[ลงข้าม ขออภัยด้วยครับ]

บทที่ 73 - เพิ่มบรรยากาศสักหน่อย เผ่ามารทำลายผนึก

หมิงเฉียวเอ๋อร์กล่าวต่อ "อีกอย่าง เจ้าสำนักอวิ๋นหลัวก็ไม่ใช่คนใจกว้างอันใด"

"แล้วจะทำเช่นไรดี"

ซูอิงซวงเอ่ยด้วยความกังวล

หมิงเฉียวเอ๋อร์ส่ายหน้า "ยามนี้ปราณมารกลายเป็นม่านพลัง ปกคลุมหุบเขาร้อยบุปผาไว้ทั้งหมดแล้ว ไม่อาจหนีออกไปได้เลย"

"ทำได้เพียงพยายามสะกดผนึกเอาไว้ ถ่วงเวลาให้นานที่สุด หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น"

นี่เป็นเพียงคำพูดปลอบใจทุกคนของนางเท่านั้น

โลกใบนี้จะมีปาฏิหาริย์มากมายปานนั้นได้อย่างไร

"อ๊าก"

ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่กำลังกดทับผนึกก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา

จากนั้นก็เห็นว่ามีปราณมารพวยพุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของผู้อาวุโสท่านนั้น

นี่คือสัญญาณของการถูกปราณมารกัดกร่อน

บรรดาผู้อาวุโสที่อยู่ใกล้กับผนึก บริเวณนี้มีปราณมารหนาแน่นที่สุด จึงง่ายต่อการถูกกัดกร่อนมากที่สุด

เมื่อมองดูสภาพของผู้อาวุโสท่านนั้น หมิงเฉียวเอ๋อร์ก็ถอนใจ

นี่อาจจะเป็นจุดจบสุดท้ายของทุกคนในหุบเขาร้อยบุปผาก็เป็นได้

นางไม่โทษผู้อื่น โทษเพียงตนเองที่อ่อนแอเกินไป ไม่อาจปกป้องศิษย์ในสำนักได้

เมื่อมองดูผู้อาวุโสแต่ละคนที่ถูกปราณมารกัดกร่อน

หมิงเฉียวเอ๋อร์ก็นึกถึงบุรุษที่ทอดทิ้งนางไปผู้นั้น

หากไม่เป็นเพราะเขาคอยเป็นปมในใจที่ไม่อาจแก้ได้ ด้วยพรสวรรค์ของนาง คงก้าวล่วงเข้าสู่ขอบเขตวิถีเซียนไปนานแล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงดังกึกก้อง ปราณสีม่วงอันยิ่งใหญ่ก็แผ่ซ่านออกมาจากผนึก สะกดปราณมารที่กำลังพวยพุ่งเอาไว้ได้

"เกิดอันใดขึ้น"

ซูอิงซวงตกใจ รีบเพ่งมองไปยังผนึก

ก็เห็นว่าเหนือผนึกสีทองนั้น มีชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่

เขาสะพายน้ำเต้าสีเขียวใบใหญ่ไว้บนหลัง รอบกายเปล่งประกายแสงสีม่วง

อีกฝ่ายมีผมและหนวดเคราขาวโพลน เส้นผมดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ให้ความรู้สึกราวกับผู้สำเร็จเป็นเซียนทว่าแฝงความเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง

"นี่คือยอดฝีมือวิถีเซียนหรือ"

ซูอิงซวงตกใจ

เหตุใดจึงมียอดฝีมือวิถีเซียนมาเยือนหุบเขาร้อยบุปผาของพวกนางได้

แถมคนผู้นี้ยังดูแปลกหน้า ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

หรือว่านี่คือปาฏิหาริย์ที่ท่านเจ้าหุบเขากล่าวถึง

"เดี๋ยวก่อน เหตุใดอีกฝ่ายถึงเอาแต่จ้องมองท่านเจ้าหุบเขา"

"หรือว่าเขาหมายปองความงามของท่านเจ้าหุบเขา"

ซูอิงซวงลอบคาดเดาอยู่ในใจ

กู่มู่เทียนมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น

ต่อให้ผ่านไปหลายพันปี ทว่ารูปโฉมของนางก็ไม่ต่างจากเมื่อก่อนมากนัก

หมิงเฉียวเอ๋อร์ก็จ้องมองอีกฝ่ายเช่นกัน นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้อาวุโสยอดฝีมือวิถีเซียนผู้นี้คือผู้ใดกัน

เหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง

ทว่าในไม่ช้า ริมฝีปากของนางก็เริ่มสั่นเทา ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็สั่นระริกเช่นกัน

นางจำเขาได้แล้ว

ความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจทะลักล้นออกมาดั่งคลื่นลูกใหญ่

นอกจากหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาแล้ว ยังมีความตกตะลึงที่ยากจะบรรยาย

ไม่ไกลออกไป เย่ฉางชิงและเซียวอิ้งถิงที่นั่งยองๆ ดูความคึกคักอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้ต่างตื่นเต้นยิ่งนัก

"ศิษย์พี่ ท่านว่าพวกเขาสองคนมีหวังหรือไม่"

เซียวอิ้งถิงกระซิบถาม

เย่ฉางชิงแสยะยิ้ม "ไม่เห็นหยาดน้ำตาในดวงตาของนางหรือ นี่คือการหวนนึกถึงอดีตของพวกเขา มีหวังอย่างแน่นอน"

"อย่างนั้นหรือ ทว่าเมื่อพวกเขายืนอยู่ตรงนั้น ข้ากลับรู้สึกว่าท่านอาจารย์ดูไม่คู่ควรกับนางเลยสักนิด"

"ท่านดูสิ รูปร่างหน้าตาของนางยังคงเหมือนเมื่อหลายพันปีก่อน ราวกับเด็กสาววัยรุ่น ทว่ารูปลักษณ์ของท่านอาจารย์กลับเหมือนตาเฒ่าซอมซ่อ"

เซียวอิ้งถิงกล่าว

เย่ฉางชิงตบไหล่ของเขา "วีรบุรุษมักมีวิสัยทัศน์ที่ตรงกัน"

"ทว่าข้าคิดว่าต่อให้ความทรงจำในใจของท่านอาจารย์หญิงผู้เลอโฉมผู้นี้จะฟื้นคืน ถ่านไฟเก่าจะคุ ทว่านางก็คงไม่ยอมยกโทษให้ท่านอาจารย์ง่ายๆ หรอก อย่างไรเสียท่านอาจารย์ก็เลวร้ายเกินไป"

เซียวอิ้งถิงพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อมองดูคนทั้งสองที่เอาแต่ยืนมองหน้ากัน เย่ฉางชิงก็ลูบคาง

จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

เขาดีดนิ้วเบาๆ ชั่วพริบตานั้น บริเวณนั้นก็เกิดฝนตกปรอยๆ

หยาดฝนร่วงหล่นลงบนร่างของคนทั้งสอง ทำให้เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชุ่ม

และในวินาทีนั้นเอง เย่ฉางชิงก็สังเกตเห็นว่าหยาดน้ำตาในดวงตาของอาจารย์หญิงผสมผสานกับน้ำฝนและร่วงหล่นลงมา

นางตัวสั่นเทา มองกู่มู่เทียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ

"ท่านอาจารย์ รีบเข้าไปสิ"

เย่ฉางชิงมองกู่มู่เทียนที่ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนั้นด้วยความร้อนใจ

สถานการณ์เช่นนี้ เหตุใดยังไม่รีบเข้าไปดึงนางเข้ามากอดอีกเล่า

"หรือว่าบรรยากาศยังไม่เพียงพอ"

เย่ฉางชิงลูบคาง

จากนั้นเขาดีดนิ้วอีกครั้ง เสียงดนตรีก็ดังกังวานขึ้นรอบทิศ

บทเพลงแฝงไว้ด้วยความเสียใจ ความอาลัยอาวรณ์เมื่อสิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไป ความรู้สึกสับสนที่ยังไม่อาจลืมเลือนรักเก่าทว่าก็ไม่กล้าเข้าใกล้

ซูอิงซวงขมวดคิ้ว มองไปรอบๆ

นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ทั้งสายฝน ทั้งเสียงเพลงอันโศกเศร้า ทำให้ผู้คนหวนนึกถึงวัยเยาว์ของตนเอง

นางเพิ่งจะเตรียมเอ่ยปาก ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้เลย ไม่อาจขยับเขยื้อนได้ ทำได้เพียงยืนนิ่งเป็นท่อนไม้รอดูสถานการณ์

ท่ามกลางเสียงเพลงอันโศกเศร้า ในที่สุดกู่มู่เทียนก็ก้าวลงมาจากผนึก ดึงหมิงเฉียวเอ๋อร์ที่กำลังสั่นเทาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

"อี๋ อาจารย์หญิงที่งดงามปานนั้นกลับถูกท่านอาจารย์ที่ซอมซ่อกอดไว้ ข้าทนดูไม่ได้แล้วจริงๆ "

เซียวอิ้งถิงหันหน้าหนี

ภาพที่เห็นให้ความรู้สึกราวกับดอกไม้สดปักอยู่บนมูลโค

ทว่าเย่ฉางชิงกลับมองด้วยความสนใจยิ่งนัก เพราะภาพเช่นนี้ไม่ได้หาดูได้ง่ายๆ

"ข้าขอโทษ ข้ามาสาย"

กู่มู่เทียนเอ่ยเสียงต่ำ

ในวินาทีนั้น หมิงเฉียวเอ๋อร์ก็ปล่อยโฮออกมา

นางซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของกู่มู่เทียน สองมือทุบตีอกของเขาอย่างต่อเนื่อง ปากก็ส่งเสียงสะอื้นไห้

เย่ฉางชิงพยักหน้า เขาคิดว่าเรื่องนี้อาจจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง ต้องให้เขาลงมือเปลี่ยนโชคชะตา เชื่อมวาสนาของพวกเขาเข้าด้วยกัน ไม่คิดเลยว่าจะราบรื่นถึงเพียงนี้

และในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังกึกก้อง ผนึกที่กู่มู่เทียนกดทับไว้เมื่อครู่ก็แตกสลายลง

ปราณมารอันรุนแรงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับกระแสน้ำหลาก พุ่งตรงทะลุชั้นเมฆ

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดข้าก็ออกมาได้แล้ว"

เสียงหัวเราะอันดุดันดังขึ้นจากห้วงลึกใต้ผนึกที่แตกสลาย

วินาทีต่อมา สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์สูงหลายสิบเมตรก็พุ่งตัวขึ้นมาจากห้วงลึก ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ

มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ด้านหลังมีปีกเนื้อสีดำหุ้มเกล็ดสี่ข้าง

ปีกทั้งสี่นั้นกางออกบดบังท้องฟ้า การขยับปีกทำให้มิติโดยรอบถูกปั่นป่วนจนแหลกสลาย

ปราณมารอันรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน ท้องฟ้าถูกปราณมารปกคลุมจนกลายเป็นสีดำทมิฬ

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของอีกฝ่ายทำให้ทุกคน ณ ที่นั้นหน้าถอดสี

กู่มู่เทียนและหมิงเฉียวเอ๋อร์ที่กำลังกอดกันอยู่ก็ผละออกจากกัน

การขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของเขา ทำให้กู่มู่เทียนมีโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในใจ

เสวียนช่าก้มมองหุบเขาร้อยบุปผาเบื้องล่าง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

"ผ่านไปหลายหมื่นปี หุบเขาร้อยบุปผาก็ยังคงงดงามดั่งแดนสวรรค์บนดินเช่นเคย"

"ทว่าเมื่อเทียบกับหลายหมื่นปีก่อน ความแข็งแกร่งกลับลดลงไปมาก ดูเหมือนว่าแม้บรรพชนระดับเซียนแท้จริงของพวกเจ้าหลายคนจะสละชีวิตเพื่อผนึกข้าไว้ ทว่าหุบเขาร้อยบุปผาของพวกเจ้าก็เสื่อมถอยลงอย่างสมบูรณ์แล้วสินะ"

"ทว่าก็ดีแล้ว เช่นนี้ข้าก็สามารถกวาดล้างพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย"

เสวียนช่ามองไปที่หมิงเฉียวเอ๋อร์ ตวาดเสียงดัง "รีบส่งมอบของล้ำค่าชิ้นนั้นในอดีตมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าอาจจะยอมให้พวกเจ้าตายอย่างสงบ"

"มิเช่นนั้นข้าจะให้เจ้ารู้ซึ้งถึงวิธีการอันโหดเหี้ยมของเผ่ามาร"

เขาทราบดีว่าอีกฝ่ายคือเจ้าหุบเขาร้อยบุปผา และมีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครองของล้ำค่าชิ้นนั้น

เมื่อหลายหมื่นปีก่อน เพื่อแย่งชิงของล้ำค่าชิ้นนั้น

เขาจึงถูกยอดฝีมือเซียนแท้จริงหลายคนของหุบเขาร้อยบุปผาผนึกไว้ที่นี่