บทที่ 204 เจ้านครเขตเก่าแห่งเขตดาวหลานซิง

แน่นอนว่า พลังรบโดยรวมของดินแดนย่อมไม่หยุดอยู่แค่ระดับของดินแดน แต่ยังรวมถึงระดับคุณภาพของวีรชน และจำนวนของหน่วยทหารด้วย

แต่สิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ก็คือ ระดับของดินแดนมีผลต่อพลังรบอย่างมากจริงๆ

จุดที่เข้าใจง่ายที่สุดก็คือการข่มระดับ

ข้าเลเวลสามสิบ เจ้าเลเวลยี่สิบ นั่นก็คือการต่อสู้โดยกดข่มกันถึงสิบเลเวลแล้ว

ทันทีที่ปะทะกัน พ่อบ้านจ้าวก็พบความผิดปกติ

อำนาจการยิงของฝั่งตรงข้ามนั้นดุดันเกินไปหน่อย

แต่สิ่งที่พวกมันใช้ล้วนเป็นเรือรบจิปาถะสารพัดรูปแบบ เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่กองกำลังผสมที่จับแพะชนแกะมารวมกัน

ทว่ากองเรือตระกูลอวิ๋นของมันล้วนเป็นกองเรือที่มีการจัดตั้งอย่างเป็นระบบ

แต่นี่กลับสู้กองกำลังผสมกลุ่มหนึ่งไม่ได้งั้นหรือ?

หรือว่าระดับเฉลี่ยของฝั่งตรงข้ามจะอยู่เหนือกว่าพวกมัน?

เป็นไปไม่ได้กระมัง?

ตระกูลอวิ๋นของพวกมันถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลใหญ่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ความเร็วในการพัฒนาจะสู้พวกบ้านนอกคอกนาไม่ได้?

หรือจะบอกว่าทรัพยากรที่ได้จากคุณลักษณะระดับเขตนั้นอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้?

เจ้านครธรรมดาเหล่านี้ถึงกับมีความเร็วในการพัฒนาทัดเทียมกับตระกูลใหญ่ได้ หากพวกมันได้รับมาล่ะก็...

"เพิ่มการโจมตี! เริ่มแผนสำรองได้"

เดิมทีมันไม่คิดจะใช้แผนการนี้ แต่หลังจากเห็นความมั่งคั่งของเขต 9999 แล้ว มันก็เกิดความโลภขึ้นมา

ต่อให้ความดีความชอบจะน้อยลงหน่อย ก็ต้องยึดเขต 9999 มาให้ได้!

อวิ๋นเกอสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่ากองเรือตระกูลอวิ๋นได้แบ่งกำลังส่วนเล็กๆ ออกไป

"นั่นกำลังทำอะไร? เตรียมจะหนีแล้วหรือ?" อวิ๋นเกอกวาดตามองสถานการณ์ในสนามรบ

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่สถานการณ์ของตระกูลอวิ๋นเมื่อดูจากภายนอกก็ยังถือว่าพอรับมือได้อยู่

นี่ก็เริ่มเตรียมจะหนีแล้วหรือ?

มองการณ์ไกลขนาดนี้เชียว?

"ไม่รู้สิ อาจจะมีแผนสำรองอะไรอยู่ก็ได้ ระวังไว้ก่อนดีกว่า" เทียนสื่อหย่าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

เดิมทีนางพุ่งไปที่แนวหน้าแล้ว

แต่พุ่งไปแล้ว ศัตรูกลับไม่ยอมสู้กับนางเลย

นางพุ่งไปทางไหน ศัตรูก็ไม่ไปทางนั้น

ทุกครั้งจึงทำได้แค่คว้าน้ำเหลว

วุ่นวายอยู่ตั้งนานกลับตบตายได้แค่ทหารเลวไม่กี่คน ช่างน่าเบื่อจริงๆ

นางจึงตัดสินใจยอมแพ้ไปเสียเลย

เจ้าพวกนี้ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ปะทะกับนาง ถ้างั้นสู้กลับมาสังเกตสถานการณ์ดีกว่า

จะได้ไม่ต้องให้ตาเฒ่าเอาแต่บ่นว่านางมีแต่ความกล้าแต่ไร้แผนการ

รอนางร่ำเรียนจนกลายเป็นปรมาจารย์ค่ายกลเทวะเมื่อใด รับรองว่าจะทำให้ตาเฒ่าตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปเลย!

อืม... การจัดวางกำลังของจูเก่อชิงหมิงเหล่านี้มีไว้เพื่อสิ่งใดกันนะ?

ทำไมต้องจัดคนมาไว้ตรงนี้ด้วย?

ตรงนี้จะเว้นว่างไว้ทำไม?

เอ๊ะ นี่...

ดูไม่ออกเลย

ดูเหมือนนางจะไม่เอาไหนเรื่องนี้จริงๆ

นี่เป็นปัญหาใหญ่ทีเดียว

"อวิ๋นเกอ" อิ๋งเยว่ชิงเดินมาข้างกายอวิ๋นเกอกะทันหันพลางกล่าว "พวกเราต้องระวังตัวแล้ว ในเขตเก่าแต่ละแห่ง คนของตระกูลอวิ๋นกำลังลงมือ แม้ว่าคนเก่าคนแก่ของราชวงศ์ฉินจะคอยดึงรั้งไว้ แต่ก็ย่อมมีปลาที่เล็ดลอดแหมาได้อยู่ดี"

"ได้ เข้าใจแล้ว"

หมายความว่าฝั่งตรงข้ามเตรียมจะเรียกคนมาเสริมแล้วงั้นหรือ?

...

เขตฉิน

จิ๋นซีฮ่องเต้ส่งเหมิงเถียนนำทัพไปยังชายแดน ทันทีที่ตระกูลอวิ๋นกล้าส่งคนจากที่นี่ลงไปยังเขตใหม่ พวกเขาก็จะบุกสังหารเข้าไปถึงเขตหลักของตระกูลอวิ๋นให้ได้ในพริบตา

เมื่อมีสิ่งนี้เป็นเครื่องข่มขู่ ตระกูลอวิ๋นก็ไม่กล้าใช้คนจากที่นี่จริงๆ

เขตฮั่น

หลิวปังให้หานซิ่นนำทหารหน่วยกล้าตายไปลาดตระเวนยังเขตซิงไห่ เตรียมพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

หากตระกูลอวิ๋นกล้าส่งคนจากที่นี่ไป พวกมันก็จะได้ลิ้มลองความรู้สึกของการถูกลอบตีฐานที่มั่นอย่างแน่นอน

"ลูกหลานที่ไม่เอาไหนพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?" หลิวปังหันไปมองเซียวเหอที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยถาม

"สู่ฮั่นและเป่ยเว่ยหยุดการปะทะกันชั่วคราว ตอนนี้หันมาร่วมมือกันรับศึกนอก กำลังป้องกันตระกูลอวิ๋น ส่วนตงอู๋..."

เซียวเหอพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็พูดไม่ออก

ไอ้พวกน่าขายหน้าพวกนั้น มันน่าขายหน้าจริงๆ!

"ชิ ไอ้พวกหนูขี้ขลาด! เฉาเชายังนับว่าข้าประเมินเขาสูงไปหน่อย ถึงอย่างไรก็เป็นลูกหลานโชคร้ายของตระกูลหลิวข้าที่ไม่เอาไหนเอง แต่ซุนเฉวียนผู้นี้มันช่าง... วันหลังค่อยไปหาองค์จิ๋นซีฮ่องเต้ให้ลบชื่อมันทิ้งไปเลยดีกว่า!"

หลิวปังยังต้องยอมรับในตัวเด็กเหลือขอของตระกูลซุนผู้นี้

ทั้งที่บิดาและพี่ชายของเขาก็นับว่าเป็นวีรบุรุษอยู่เหมือนกัน ไฉนถึงได้คลอดตัวพรรค์นี้ออกมาได้นะ?

เจ้าเขตที่เกิดจากพวกอันธพาลปลายแถวอย่างเขายังรู้จักคำว่าหยุดสงครามกลางเมือง แล้วร่วมมือกันรับศึกนอก

แต่แกสิช่างดีเลิศประเสริฐศรี เวลาป่านนี้แล้วยังจ้องจะ... จ้องจะเอาอะไรนะ?

"คงไม่ใช่ว่าเขายังจ้องแต่จะเอาแคว้นจิงโจวตรงนั้นอยู่อีกหรอกนะ?"

"เอ่อ... ขอรับ"

"ข้า... ต้องลบชื่อทิ้งให้ได้!!! ขายหน้าจนรับไม่ไหวแล้ว"

...

เขตสู่ฮั่น

"พี่ใหญ่ ทางฝั่งจิงโจวไม่ต้องวางกำลังป้องกันจริงๆ หรือ? ไอ้พวกหนูขี้ขลาดแห่งเขตอู๋ยังคงจ้องตาเป็นมันอยู่นะ"

"ไม่เป็นไร ต่อหน้าเรื่องคอขาดบาดตาย ข้าเชื่อว่าซุนจ้งโหมวจะรู้ว่าควรเลือกเช่นไร ขนาดเฉาเมิ่งเต๋อยังยอมทิ้งสถานการณ์อันได้เปรียบถอนทัพกลับไป หากเขายังดูไม่ออกอีก ก็ไม่คู่ควรมาเป็นคู่ปรับของข้าแล้ว"

หลิวเป้ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"รายงาน—! เรียนนายท่าน ตงอู๋เคลื่อนทัพเรือห้าแสนนาย ตอนนี้กำลังตั้งค่ายอยู่ที่ชายแดนจิงโจวแล้ว!"

หลิวเป้ย: "..."

จางเฟย: "..."

จูเก่อเลี่ยง: "..."

เอาเถอะ พวกเขาประเมินซุนเฉวียนสูงเกินไปจริงๆ

"ไม่ต้องไปสนใจ จ้องตระกูลอวิ๋นไว้ให้ดี! จิงโจวจะเสียก็เสียไป"

"ขอรับ!"

...

เขตเว่ย

"น่าเสียดายจริงๆ สถานการณ์กำลังได้เปรียบแท้ๆ แต่กลับต้องถอนทัพ" กัวเจียมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ด้วยความทอดถอนใจเล็กน้อย

"องค์จิ๋นซีฮ่องเต้ถึงกับออกหน้าเป็นแบบอย่างแล้ว พวกเราจะอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยก็คงไม่ได้ ความได้เปรียบหายไปก็ช่างมันเถอะ อย่างมากก็แค่สู้กันใหม่" เฉาเชากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

การกระทำของพวกเขาในครั้งนี้ เท่ากับเป็นการล่วงเกินหลิวปังแห่งเขตฮั่นไปจนถึงที่สุดแล้ว

หากยังล่วงเกินจิ๋นซีฮ่องเต้ไปอีกคนล่ะก็ เช่นนั้นคงไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในเขตดาวหลานซิงแล้วล่ะ

เพราะฉะนั้น ต้องวางท่าทีให้ถูกต้องชัดเจน

ก็มีแต่ไอ้โง่ซุนเฉวียนนั่นแหละที่มองสถานการณ์ไม่ออก

โอ้ ไม่สิ ต้องบอกว่าฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่องต่างหาก

เชื่อว่าโจวอวี๋ต้องเคยตักเตือนเขามาแล้วแน่ๆ แต่ความเป็นจริงก็อธิบายปัญหาได้ชัดเจนแล้ว

ไอ้หมอนี่มันหัวดื้อไม่ฟังคำคน

สมแล้วที่เป็นซุนจ้งโหมวผู้มีวาทกรรม 'มีบุตรสมควรให้เป็นดั่งซุนจ้งโหมว' ซุนจ้งโหมวผู้เอาทหารนับแสนไปทิ้งชีวิตที่เหอเฝยนั่นแหละ

นายท่านที่ไม่ยอมฟังคำทัดทาน ย่อมไม่ใช่เจ้านายผู้ชาญฉลาด

ไม่รู้ว่าจะสามารถซื้อตัวโจวอวี๋ข้ามฝั่งมาได้หรือไม่

นิสัยชอบฉกคนของเฉาเชากำเริบอีกแล้ว...

...

หลี่ซื่อหมินแห่งเขตถัง

จ้าวควงอิ้นแห่งเขตซ่ง

จูหยวนจางแห่งเขตหมิง

เจ้านครผู้มีชื่อเสียงตามเขตใหญ่ต่างๆ ในเขตดาวหลานซิงล้วนเริ่มลงมือกันหมดแล้ว

โดยมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือดึงรั้งตระกูลอวิ๋นเอาไว้ ไม่ให้พวกมันไปสนับสนุนที่เขตใหม่ได้

อย่างน้อยจากที่ดูในตอนนี้ เขตดาวหลานซิงในเขตใหม่ยังคงได้เปรียบอยู่

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีไม่น้อยที่รู้แผนการของจิ๋นซีฮ่องเต้ หรือแม้แต่ตัวพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้ด้วยซ้ำ

ดังนั้นพวกเขาจึงเฝ้ารอคอย หากอวิ๋นเกอสามารถยืนหยัดต้านทานไว้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะรวมเขตดาวหลานซิงในเขตใหม่ให้เป็นหนึ่งเดียวได้จริงๆ

ขอเพียงเขตใหม่ถูกรวมเป็นหนึ่งเดียว แผนการของพวกเขาก็แทบจะเรียกได้ว่าสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว

เจ้านครไม่น้อยก็กำลังทอดถอนใจ จิ๋นซีฮ่องเต้ไปหาคนใหม่ผู้นี้มาจากที่ใดกัน ช่างดุดันเสียจริง

ทว่าการลบประวัติความเป็นมาของเขาทิ้งไปทั้งหมด นี่กลับกลายเป็นการทิ้งช่องโหว่เอาไว้เสียได้

จิ๋นซีฮ่องเต้: หืม? ข้าไม่ได้ทำเสียหน่อย! เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?

...

สมรภูมิเขต 9999

อวิ๋นเกอยังไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเขตเก่า เขากำลังมองดูวังน้ำวนในที่ไกลออกไปพลางจมอยู่ในห้วงความคิด

นั่นเห็นได้ชัดว่าเป็นประตูเคลื่อนย้ายประเภทหนึ่ง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกมันไปตามหาคนเก่าคนแก่จากเขตไหนมา

เจ้านครเขตเก่าเมื่อมายังเขตใหม่ เลเวลจะถูกกดข่มไว้อย่างถาวร

นั่นก็หมายความว่า ค่าประสบการณ์ที่สูญเสียไปจะหายวับไปอย่างสิ้นเชิง ทำได้เพียงเก็บเลเวลใหม่เท่านั้น

แต่ถึงแม้จะไม่มีความได้เปรียบเรื่องเลเวล ทว่าคุณภาพและปริมาณของไอเทม... โอ้ จำนวนก็อาจจะไม่มากไปกว่าอวิ๋นเกอก็เป็นได้

ทว่าในด้านคุณภาพก็ยังไม่อาจปฏิเสธได้ การสั่งสมของเจ้านครเขตเก่าไม่ใช่สิ่งที่เจ้านครเขตใหม่จะเทียบติดได้จริงๆ

อวิ๋นเกอจะยืนดูอยู่เฉยๆ เช่นนี้หรือ?

แน่นอนว่าไม่!

แม้ว่าศัตรูจะปกป้องประตูเคลื่อนย้ายเอาไว้อย่างดี แต่มันจะมีประโยชน์อันใดเล่า?