10 - หัวใจของเจ้าบาดเจ็บ?!!

"ถ้าข้าบอกว่า ข้าไม่มีแผนอะไรเลย เจ้าจะเชื่อหรือไม่?"

ซู่อู๋โจวเอ่ยถาม

"คิกคิก~ เจ้าคิดว่าข้าควรเชื่อไหมล่ะ?

งั้นเรามาลองสมมติกันดู

ถ้ามีใครสักคนที่มีความสามารถมาก แต่จงใจซ่อนตัว ทำตัวเป็นขยะไร้ค่าในสายตาคนอื่น เจ้าคิดว่าคนคนนั้นต้องการทำอะไร?"

หญิงสาวกระพริบตาใส่เขาอย่างมีเลศนัย

"ต้องเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ และไม่ใช่คนดีแน่ๆ!"

ซู่อู๋โจวตอบหนักแน่น

"คิกคิก~ เจ้ารู้จักตัวเองดีจริงๆ นะ" หญิงสาวยืดตัวขึ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยเรือนร่างโค้งเว้าได้รูปของนางเผยให้เห็นความงดงามเย้ายวน สายตาของซู่อู๋โจวเผลอไผลมองตามโดยไม่รู้ตัว

"แต่ข้าไม่เหมือนเจ้า ข้าไม่เคยปิดบังอะไร ทุกอย่างที่เจ้ามองเห็น คือความเป็นตัวข้าที่แท้จริง"

ซู่อู๋โจวพูดอย่างจริงจัง

"ข้าเป็นคนดี"

"โอ้โห~ คนดีงั้นหรือ? งั้นเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิว่า 'ความทะเยอทะยาน' ของเจ้าคืออะไร?"

หญิงสาวยิ้มขี้เล่น

"ถ้าข้าบอกว่า ข้าแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย กินดีอยู่ดี และมีสาวงามข้างกายสักสองสามคน นี่จะเรียกว่า 'ทะเยอทะยาน' หรือไม่?" ซู่อู๋โจวกระซิบตอบเบาๆ

หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ดวงตาของนางแฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ยและความไม่เชื่อ

สายตาแบบนี้มันอะไรกัน? ดูถูกข้าอย่างนั้นหรือ?!

ซู่อู๋โจวจึงพูดต่อไปอย่างมั่วๆ

" ก็ได้ๆ... ที่จริงข้าอยากจะ…ยกจอกดื่มแล้วครอบครอง 'หลินอัน' ชายต้องเชื่อฟังคำข้า หญิงต้องเข้าใจหัวใจข้า และข้าจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่!"

ซู่อู๋โจวพูดพลางนึกถึงประโยคที่เคยเห็นในอินเทอร์เน็ต แล้วกล่าวออกไปส่งๆ

"หึหึ... สรุปว่า เจ้าต้องการเป็น 'ราชาแห่งหลินอัน' ใช่หรือไม่?"

หญิงสาวพูดพลางหรี่ตาลง ราวกับมองทะลุทุกอย่างในใจของซู่อู๋โจว

โอ้โห! ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อธิบายแล้ว!! ซู่อู๋โจวถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

"ตอนนี้เจ้าจะช่วยจัดการศพได้หรือยัง?"

หญิงสาวดีดนิ้วเบาๆ เปลวไฟสีเขียวปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของนาง เพียงแค่สะบัดนิ้ว เปลวไฟก็ลุกโชนไปยังร่างไร้วิญญาณของทั้งสองคน ศพทั้งสองเผาไหม้โดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อย!!

"ที่หลินอันแห่งนี้ สถานการณ์ซับซ้อนมากนะการจะเป็น 'ราชาแห่งหลินอัน' ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่ข้าชอบความทะเยอทะยานของเจ้านะ~" หญิงสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ซู่อู๋โจวกลอกตา ไม่คิดอธิบายอะไรอีกต่อไป

แน่นอนว่าเขาไม่รู้เลยว่า ท่าทีที่เขาแสดงออกมาในตอนนี้ จะนำพาปัญหามาให้เขาในอนาคตมากแค่ไหน

"เจ้าอยู่แค่ระดับ แห่งพลังปราณและเลือด(ระดับพลังพื้นฐานของผู้ฝึกยุทธ์) แต่กลับมีพลังถึงเก้าพลังวัวกระทิง

เมื่อเทียบกับพวกเทียนไฉแล้ว เจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลยนะ" หญิงสาวกล่าวอย่างชื่นชม

ซุ่อู๋โจวตกตะลึงกับสายตาอันเฉียบคมของนาง

แค่เห็นเขาฟันดาบครั้งเดียว นางก็สามารถคำนวณพลังของเขาได้อย่างแม่นยำ แต่เขาก็ยังรู้สึกสงสัย

"ระดับเทียนไฉถึงจะมีพลังเก้าวัวกระทิงได้อย่างนั้นหรือ?"

หญิงสาวอธิบาย

"แน่นอน คนธรรมดาในระดับ เก้าขั้นของพลังปราณและเลือดมักจะมีพลังเพียงห้าวัวกระทิงเท่านั้น

ส่วนพวกที่ไปถึงระดับหลังการกำเนิดหนึ่งขั้นแรก ก็จะสามารถมีพลังเก้ากระทิงได้อย่างยากลำบาก

เลขเก้าเป็นตัวเลขสูงสุด มีเพียงเทียนไฉไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถไปถึงระดับนี้ได้"

"คนที่อยู่ใน 'รายชื่อร้อยยอดฝีมือ' หรือไม่?" ซู่อู๋โจวเอ่ยถาม

"งั้นแสดงว่าไม่ใช่สินะ? คนที่ติดอันดับ 'ไป๋ซิ่วป่าง' พวกเขาไม่สามารถใช้คำว่าเทียนไฉ (อัจฉริยะ) มาอธิบายได้อีกแล้วพวกเขาทะลวงขีดจำกัด ทะลุผ่าน 'เก้ากระทิง' ไปแล้ว"

หญิงสาวตอบ

"พวกเขาไปถึง 'สิบกระทิง' แล้วหรือ?"

ซู่อู๋โจวถามต่อ

"ถ้าเก้าคือขีดจำกัด สิบก็ถือเป็นความสมบูรณ์แบบที่อยู่เหนือขีดจำกัดนั้น

แม้แต่คนใน 'ไป๋ซิ่วป่าง' ก็ยังไม่อาจไปถึงสิบได้ ผู้ที่ไปถึง 'เก้ากระทิงครึ่ง' ถือว่าไม่ธรรมดา และหากไปถึง 'เก้ากระทิง' ก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวแล้ว

ส่วนผู้ที่ไปถึงสิบกระทิงได้จริงๆ เท่าที่เคยได้ยินมาก็มีเพียงแค่ 'เฉินจิงหง' จากกระบี่ศาลา

หญิงสาวที่มีโฉมงามล่มเมือง แต่กลับเป็นยอดฝีมือแห่งกระบี่" หญิงสาวกล่าว

ซู๋อู๋โจวครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ

"หากเก้าคือขีดจำกัด แล้วจะทะลวงขีดจำกัดไปได้อย่างไร?"

"ทำไม? เจ้าก็อยากลองทะลวงขีดจำกัดเหมือนกันหรือ?"

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ

"ง่ายมากก่อนอื่น เจ้าต้องทำให้ร่างกายแข็งแกร่งพอจะรองรับพลังปราณและเลือดที่ทะลวงขีดจำกัดได้โดยทั่วไป คนทั่วไปจะสามารถรับได้เพียงแค่ 'ห้ากระทิง' เท่านั้น หากเจ้ามีร่างกายที่แข็งแกร่งมากพอ ก็ต้องสะสมพลังปราณและเลือดให้มากพอและเมื่อมันมากพอ มันก็จะทะลวงขีดจำกัดเอง"

หญิงสาวหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

"แต่คำว่า 'มากพอ' นั้น หมายถึง มากจนมหาศาล

หากแต่เดิมเจ้าเลื่อนระดับพลังปราณและเลือดแต่ละขั้นได้ง่ายๆ แต่เมื่อถึงระดับเก้า เจ้าอาจเพิ่มได้ไม่ถึง 'หนึ่งในสิบของกระทิง' เลยด้วยซ้ำ"

"ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมต้องทะลวงขีดจำกัด?" ซู่อู๋โจวถามด้วยความสงสัย

"การทะลวงขีดจำกัด มีประโยชน์มากมายมหาศาล

อย่างแรกเลย เจ้าอยู่ที่เก้ากระทิง ย่อมแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 'โหวเทียน' ขั้นแรกอยู่หนึ่งระดับ อีกอย่าง พลังปราณและเลือดของเจ้าจะยิ่งหนาแน่น รากฐานก็จะยิ่งมั่นคงขึ้น

และเมื่อเข้าสู่ 'โหวเทียนจิ้ง' (ระดับโหวเทียน) ต้องใช้พลังปราณและเลือดทะลวง 'แปดเส้นชีพจรลี้ลับ' ถ้าหากพลังปราณและเลือดของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น ชีพจรก็จะเปิดกว้างและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนหลงใหลในเส้นทางนี้แล้ว" หญิงสาวกล่าว

ซู่อู๋โจวได้ครอบครอง "คัมภีร์แพทย์หยินหยาง" ซึ่งบันทึกความรู้เกี่ยวกับการฝึกยุทธ์ไว้มากมาย

แต่ข้อมูลเกี่ยวกับการทะลวงขีดจำกัดเช่นนี้ไม่ได้ถูกกล่าวถึงเลย เพราะคัมภีร์นี้เน้นเรื่องการรักษามากกว่าการฝึกฝน

อย่างไรก็ตาม คำอธิบายของหญิงสาวสอดคล้องกับหลักการในคัมภีร์ ทำให้ซู่อู๋โจวเข้าใจถึงคุณประโยชน์ของมันในทันที

หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"เจ้าจะ 'ยกจอก' เมื่อไหร่ล่ะ?"

ซู่อู๋โจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเคยพูดเล่นไปว่า "ยกจอกดื่มกลืนหลินอัน"

ตอนนี้นางถามว่าเขาจะยกจอกเมื่อไหร่ ก็คือถามว่าเมื่อไหร่จะยึดครองเมืองหลินอันนั่นเอง

จะบ้าหรือไง!!

สตรีผู้นี้คิดว่าข้าสร้างเครือข่ายอำนาจไว้ทั่วหลินอัน และแค่ข้ายกจอกก็จะมีผู้คนมาตอบรับกระนั้นหรือ!?

"ข้าคิดว่า เรื่องนี้ต้องใช้เวลาวางแผนอย่างรอบคอบ เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ" ซู่อู๋โจวกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง

"อ้อ~ ข้าเข้าใจ เจ้าต้องการเวลาเติบโตสินะ?" หญิงสาวพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

เข้าใจบ้าอะไรเล่า!!

ซู่อู๋โจวสบถในใจ

"คิกคิก~ หลินอันเป็นสถานที่พิเศษ จะเป็นราชาแห่งหลินอันได้ไม่ง่ายเลยแต่... ข้าชอบความท้าทาย" หญิงสาวหัวเราะอย่างร่าเริง

"ข้าสามารถร่วมมือกับเจ้าได้นะ~"

"ดึกมากแล้ว ควรเข้านอนได้แล้ว"

ซู่อู๋โจวรีบเปลี่ยนเรื่อง

ร่วมมือบ้านเจ้าน่ะสิ! ข้าขอแค่ได้เอนกายหนุนตักสาวงาม ไม่ได้อยากครองโลกสักหน่อย!

"แต่ข้านอนไม่หลับ" หญิงสาวกล่าวพลางใช้คำพูดของเขาตอบกลับ

"ข้าเข้าใจ เพราะเจ้าคือสาวน้อยที่เคยมีบาดแผลในหัวใจนอนไม่หลับเป็นเรื่องปกติ!" ซู่อู๋โจวตอบกลับ

"คิกคิก~ มีแต่ข้าที่ทำร้ายหัวใจคนอื่น ไม่มีใครทำร้ายข้าได้หรอก" หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"จริงหรือ?" ซู่อู๋โจวมองต่ำลงไปที่หน้าอกอวบอิ่มของนางก่อนจะกล่าว

"ข้าหมายถึง 'บาดแผลในหัวใจ' จริงๆ นะ"

หญิงสาวชะงักไปทันที

ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มสดใส กลับกลายเป็นเย็นชาในพริบตา ดวงตาที่เคยฉายแววขี้เล่น บัดนี้กลับแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือก

"เจ้า... รู้ได้อย่างไร? เจ้าคือคนของนาง? นางเจอข้าแล้วหรือ?" หญิงสาวจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา

ซู่อู๋โจวม่เข้าใจว่านางกำลังพูดถึงอะไร

เขาเพียงแค่รู้ว่าตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบนาง "คัมภีร์แพทย์หยินหยาง" ได้บอกเขาว่าหัวใจของนางได้รับบาดเจ็บ

"เพราะข้าเป็นหมอไงบาดแผลในหัวใจของเจ้า ข้ารักษาได้" ซู่อู๋โจวกล่าว

หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ ราวกับคาดไม่ถึง

**เขามองเห็นบาดแผลของข้า?

เขาสามารถรักษาได้จริงหรือ?**

หญิงสาวมีความสงสัยอยู่เต็มอก บาดแผลนี้ถูกสร้างขึ้นโดย 'แม่นางคนนั้น' หากมันรักษาได้ง่าย นางคงรักษามันไปนานแล้ว

หญิงสาวยิ้มหวานก่อนกล่าว

"งั้นรบกวนเจ้าช่วยรักษาข้าหน่อยนะ~"

"สามร้อยตำลึง ข้าถึงจะพิจารณา" ซู่อู๋โจวกล่าว

หญิงสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย ยังประดับรอยยิ้มบนใบหน้า

หึ! เจ้าคิดว่าข้าเชื่อว่าเจ้ารักษาได้จริงๆ หรือ?

ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าคือใคร และเจ้ามีเป้าหมายอะไรเท่านั้น...

(โปรดติดตามตอนต่อไป ขอบคุณทุกท่านค่ะ)