บทที่ 509 ถนนอวี้หลิน ฮิตระเบิดแล้ว

ทั้งสามคนวิ่งพรวดออกมาจากตรอกเก่าแก่ที่ราวกับเขาวงกตภายใต้การนำทางของอาหนาน

จากนั้น ก็มุดเข้าไปในรถแท็กซี่คันหนึ่ง

พอประตูรถปิดลง

โลกทั้งใบในที่สุดก็สงบลงเสียที

ภายในห้องโดยสาร ทั้งสามคนต่างเหนื่อยหอบจนแทบแย่ เอนหลังพิงเบาะหลัง หายใจหอบฮัก

โดยเฉพาะสวีอี้

เธอวิ่งหนีได้ทุลักทุเลที่สุด

ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้ายังไม่รู้ไปเปื้อนฝุ่นมาจากไหนนิดหน่อยด้วย

เธอพักหายใจอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมเรี่ยวแรงกลับมาได้เฮือกหนึ่ง

เรื่องแรกที่ทำ ก็คือการเปิดฉากเอาเรื่อง

"บอสคะ!"

สวีอี้หันขวับไปจ้องมองผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย ซ้ำยังมีอารมณ์ชมวิวกลางคืนนอกหน้าต่างอย่างเอาเรื่อง

"บอสรู้ตัวไหมคะว่าคืนนี้ทำอะไรลงไป?"

"บอสแต่งเพลงเกี่ยวกับสูตูในบาร์เล็กๆ บนถนนอวี้หลิน ต่อหน้าคนดูไลฟ์สตรีมทั้งเน็ตเชียวนะคะ!"

"แถมยังร้องสดเป็นครั้งแรกอีก!"

"แล้วบอสยังเอาเพลงนี้ ไปให้เด็กผู้หญิงที่ร้องเพลงประจำบาร์ยืมร้องฟรีๆ ตั้งสามปี!"

"บอสยังไปสร้างสัญญาสามปีอะไรนั่นอีก!"

สวีอี้ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ขึ้น

พูดไปจนถึงตอนท้าย ตัวเธอเองยังรู้สึกว่ามันเหนือจริงเลย

"บอสคะ บอสคิดว่าตัวเองยังดังไม่พอใช่ไหมคะ?"

"บอสกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ขึ้นพาดหัวข่าวใช่ไหมล่ะคะ?"

หลินอวี่ถูกเธอโวยวายจนแสบแก้วหู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เธอเบาเสียงหน่อยสิ"

เขาเอนพิงหน้าต่างรถ น้ำเสียงเกียจคร้านสุดๆ

"ฉันก็แค่เห็นว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นน่าสงสาร เลยถือโอกาสช่วยไปก็แค่นั้นเอง"

พูดจบ เขายังเสริมอีกประโยค

"การช่วยเหลือผู้อื่นคือความสุข เข้าใจหรือเปล่า?"

"พลังงานบวกน่ะ"

สวีอี้กรอกตาบน

เชื่อก็บ้าแล้ว

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะดูว่าตอนนี้บนเน็ตสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างแล้ว

ผลคือพอเปิดเวยป๋อปุ๊บ

ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านและการแจ้งเตือน @ จำนวนนับไม่ถ้วน ก็หลั่งไหลเข้ามาในพริบตา

บนชาร์ตฮอตเสิร์ช สิบอันดับแรก ถูกชื่อเพียงชื่อเดียวยึดครองไปจนหมดสิ้นแล้ว

หลินอวี่

#หลินอวี่ เฉิงตู# [เดือดจัด]

#หลินอวี่ บาร์เล็กๆ ถนนอวี้หลิน# [เดือดจัด]

#หลินอวี่ สัญญาสามปี# [เดือดจัด]

#นักร้องสาวประจำบาร์ อาหนาน# [เดือด]

#เธอจะควงแขนฉัน ฉันจะซุกมือในกระเป๋ากางเกง# [ใหม่]

#เฉิงตู สิ่งที่เอาไปไม่ได้มีเพียงแค่เธอ# [ใหม่]

#เทพยุทธ์อวี่กำลังเขียนจดหมายรักให้สูตูชัดๆ#

……

สวีอี้มองดูแท็กคำค้นหาสีแดงที่เรียงรายจนแสบตาเหล่านี้ รู้สึกราวกับว่าตาแทบจะบอด

นี่เพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนกันเอง?

ตั้งแต่พวกเธอวิ่งหนีมาจนถึงตอนนี้ อย่างมากก็แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ความเร็วในการแพร่กระจายนี้ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เธอกดเข้าไปดูหัวข้อ #หลินอวี่ เฉิงตู# อย่างสุ่มๆ

ข้างในมีวิดีโอบันทึกหน้าจอจากสถานที่จริงหลั่งไหลเข้ามานับไม่ถ้วนแล้ว

ความคมชัดของภาพมีทั้งสูงและต่ำ มุมกล้องก็สะเปะสะปะไปหมด

มีเวอร์ชันความคมชัดสูงที่บันทึกมาจากห้องไลฟ์สตรีม

แล้วก็มีที่ผู้ชมในงานชูโทรศัพท์มือถือถ่ายเอาไว้ ภาพสั่นจนถึงขนาดเปิดโหมดกันสั่นแล้วก็ยังช่วยไม่ได้

แต่ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักคลิป

ช่องคอมเมนต์ของวิดีโอทั้งหมด ล้วนถูกถล่มจนพังทลาย

[อ๊ากกกกกก! ฉันตายไปเลย! เพลงนี้มันจะเพราะเกินไปแล้วนะ!]

[สิ่งที่ทำให้ฉันต้องหลั่งน้ำตา ไม่ใช่แค่เหล้าของเมื่อคืน... พอเทพยุทธ์อวี่อ้าปากร้องปุ๊บ น้ำตาฉันก็ร่วงแหมะลงมาเลย]

[อยู่สูตูมาห้าปี เดือนหน้าเตรียมตัวจะกลับบ้านเกิด พอได้ฟังเพลงนี้ ผู้ชายอกสามศอกอย่างฉันถึงกับร้องไห้เป็นไอ้บ้าอยู่ในห้องเช่าเลย]

[มาเดินเล่นบนถนนในเมืองเฉิงตูกับฉัน โอ้ว โอ้ว โอ้ว... ช่วยด้วย เพลงนี้มีพิษชัดๆ ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ท่วงทำนองนี้เต็มไปหมดเลย!]

[นี่มันไม่ใช่แค่เพลงแล้ว แต่นี่คือบทกวี คือจดหมายรักที่เขียนถึงสูตู และเขียนถึงคนพเนจรทุกคนต่างหาก]

[เทพยุทธ์อวี่เจ๋งโคตร! (เวอร์ชันเสียงแตก!)]

สวีอี้กดเข้าไปดู #หลินอวี่ สัญญาสามปี# อีกอัน

สไตล์ของที่นี่ ยิ่งเวอร์วังเข้าไปใหญ่

[ร้องไห้จริงๆ นะ เขาไม่ได้กำลังทำทาน แต่เขากำลังเติมเชื้อไฟให้กับความฝันที่ใกล้จะมอดดับต่างหาก]

["เพลงนี้ ให้เธอขอยืมสามปี" ฉันขอประกาศเลยว่า นี่คือประโยคที่แทงใจฉันที่สุดในปีนี้เลย]

[ประโยคข้างหลังนั่นก็โหดเหี้ยมมาก! "ถ้าสามปีให้หลังยังไม่ดังอีก ก็จงกลับไปทำงานซะดีๆ เถอะ" นี่สิถึงจะเรียกว่าความอ่อนโยนของผู้ใหญ่ ให้โอกาส และก็ให้ความเป็นจริงด้วย]

[เด็ดขาดฉับไว แต่ก็อ่อนโยนไปถึงกระดูก ผู้ชายที่ชื่อเทพยุทธ์อวี่คนนี้ มีพิษร้ายจริงๆ]

[เด็กผู้หญิงที่ชื่ออาหนานคนนั้น ชาติที่แล้วไปทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย?]

สวีอี้ดูจนหนังหัวชาหนึบ

เธอหันศีรษะไปมองผู้ชายที่เอนพิงหน้าต่าง หลับตาลง และทำท่าเหมือนพร้อมจะหลับไปได้ทุกเมื่อคนนั้น

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าโลกใบนี้มันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

ข้างนอกนั่น เพียงเพราะเพลงหนึ่งเพลงและคำพูดหนึ่งประโยคของเขา ก็ได้ทำให้เกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นมาแล้ว

ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังเฉลิมฉลองอย่างบ้าคลั่งเพื่อเขา

หลั่งน้ำตาเพื่อเขา

ถกเถียงกันไม่หยุดหย่อนเพื่อเขา

แต่เขาที่เป็นตัวการและจุดศูนย์กลางของพายุลูกนี้

กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ซ้ำยังดูง่วงนอนอยู่นิดๆ อีกต่างหาก

"บอสคะ"

สวีอี้อดไม่ได้ที่จะผลักเขาเบาๆ

"หืม?"

หลินอวี่หลับตา ขานรับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

"บอสรีบดูสิคะ บนเน็ตระเบิดไปหมดแล้ว!"

"บอสติดฮอตเสิร์ชอีกแล้วนะคะ!"

หลินอวี่ไม่แม้แต่จะเลิกเปลือกตาขึ้นเลยด้วยซ้ำ

"อ้อ"

"..."

สวีอี้จุกอกหายใจไม่ออก จะกลืนก็ไม่เข้า จะคายก็ไม่ออก

"บอสพูดแค่คำว่าอ้อเนี่ยนะคะ?"

"แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?"

น้ำเสียงของหลินอวี่แฝงไว้ด้วยความง่วงงุน

"หรือจะให้ฉันเปิดไลฟ์สตรีม แล้วแชร์ประสบการณ์และความรู้สึกตอนวิ่งหนีให้ทุกคนฟัง?"

สวีอี้: "..."

โอเค

บอสเก่ง

ตรรกะของบอสสมเหตุสมผลในตัวเองสุดๆ

เธอถึงกับหาจุดโต้แย้งไม่ได้เลยสักนิด

รถแท็กซี่แล่นกลับมาจนถึงโรงแรมใจกลางเมือง

พอเข้าประตูมาปุ๊บ

หลินอวี่ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นทันที

ทั้งร่างไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ราวกับว่าแบตเตอรี่ถูกใช้งานจนหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

เขาซุกหน้าลงในหมอนอิง น้ำเสียงอู้อี้

"พรุ่งนี้ใครก็ไม่ต้องมาเรียกฉันนะ"

"ฉันจะนอนจนกว่าจะตื่นเอง"

พูดจบ เขาก็พลิกตัว หันหน้าเข้าหาพนักพิง

ทำท่าทางเหมือน "ฉันปิดเครื่องไปแล้ว" อย่างนั้นเลย

สวีอี้กับเฉินเจียมองหน้ากัน

ทั้งสองคนต่างเห็นความจนปัญญาอย่างลึกซึ้งในแววตาของอีกฝ่าย

เฉินเจียยังถือว่าโอเค

เธอชินมาตั้งนานแล้ว

ส่วนสวีอี้นั้นชาไปทั้งตัวจริงๆ

เธอมองดูแผ่นหลังที่เหมือนกับปลาเค็มบนโซฟา แล้วก็มองดูฮอตเสิร์ชที่ยังคงเลื่อนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งในโทรศัพท์มือถือ

ชั่วขณะนั้น อารมณ์ของเธอซับซ้อนจนอธิบายไม่ถูก

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังมาเที่ยวกับซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปเลยแม้แต่น้อย

แต่เธอกำลังพาสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่พร้อมจะจุดชนวนให้คนทั้งเน็ตระเบิดได้ทุกเมื่อ มาสังเกตการณ์สังคมมนุษย์อยู่ต่างหาก

แถมตัวสิ่งมีชีวิตต่างดาวตนนี้ ยังไม่มีความรู้ตัวเลยสักนิดอีกด้วย

เหนื่อยใจจริงๆ

……

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง สูตูทั้งเมืองก็ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตาเพราะเพลงเพียงเพลงเดียว

ไม่สิ ควรจะบอกว่า มีหลายคนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยต่างหาก

คลิปวิดีโอที่หลินอวี่ร้องเพลง 'เฉิงตู' แบบสดๆ ในบาร์เล็กๆ บนถนนอวี้หลินเมื่อคืนนี้ หลังจากถูกบ่มเพาะมาตลอดทั้งคืน ก็ได้จุดกระแสไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตจนระเบิดตู้มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ถนนอวี้หลิน ฮิตระเบิดแล้วจริงๆ

'บาร์เล็กๆ' ที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนั้น ยิ่งถูกชาวเน็ตยกย่องให้เป็น 'สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องมาเช็กอินเมื่อมาเยือนสูตู' ไปโดยปริยาย

ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ก็มีชาวบ้านในพื้นที่และนักท่องเที่ยวที่ได้ยินข่าวรีบแห่กันมา อุดตันตรอกเล็กๆ สายนั้นจนน้ำก็ยังไหลผ่านไม่ได้

ทุกคนต่างชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อยากจะเห็นว่าสถานที่ที่ให้กำเนิดเพลงเทพนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่

เถ้าแก่บาร์ไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะตกใจกลัวต่างหาก

เขามองดูฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดินอยู่หน้าประตู แม้แต่ประตูร้านก็ยังไม่กล้าเปิดเลย

ส่วนอาหนาน เด็กผู้หญิงร้องเพลงประจำบาร์ที่ถูกหลินอวี่ 'เลือกเองกับมือ' คนนั้น ยิ่งถูกสื่อใหญ่และบริษัทเอเจนซี่อินฟลูเอนเซอร์โทรหาจนสายแทบไหม้

ทุกคนต่างอยากรู้ว่า ผู้โชคดีที่ถูกเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงจีนมอบ 'เครื่องพิมพ์แบงก์' ให้กับมือคนนั้น คือใครกันแน่

สูตูทั้งเมือง ต่างตกอยู่ในงานเฉลิมฉลองที่ทั้งเปี่ยมสุขและวุ่นวาย เพียงเพราะผู้ชายหนึ่งคน และเพลงหนึ่งเพลง