บทที่ 2 - ผลไม้ปริศนา

บทที่ 2 - ผลไม้ปริศนา

สิ่งที่เหมือนกับตอนอยู่บนโลกในชาติก่อนก็คือ ในโลกคู่ขนานแห่งนี้หลินลี่ยังคงตัวคนเดียว สิ่งที่ต่างออกไปคือ ตอนอยู่บนโลกหลินลี่เป็นมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานแบบ 996 (เข้างานเก้าโมงเช้า เลิกสามทุ่ม ทำงานหกวันต่อสัปดาห์) ทำงานมาสองสามปี ก็ยังไม่มีเงินเก็บสักเท่าไหร่

แต่ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ ครอบครัวที่จากไปได้ทิ้งบ้านขนาดร้อยกว่าตารางเมตรไว้ให้หลินลี่สองหลัง พร้อมกับเงินฝากอีกหนึ่งล้านหยวน

มรดกก้อนนี้ทำให้เขาถึงแม้จะไม่ออกไปรับจ้างใครทำงาน ก็สามารถใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ได้อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต

และเพราะมีทางถอยที่แสนสบายเส้นนี้นี่แหละ หลังจากที่หลินลี่รู้ว่าพรสวรรค์ในการฝึกฝนของตัวเองย่ำแย่มากจนไม่สามารถเป็นผู้ฝึกตนได้ เขาจึงมีความกล้าที่จะเลือกเป็นปลาเค็มที่ไร้ความกังวลใดๆ

...

"กริ๊งๆ..."

ขณะที่หลินลี่ยืนอยู่หน้าต่าง มองดูคนที่มีแสงพลังวิญญาณสีทองอ่อนๆ แผ่ออกมาในหมู่บ้านกำลังออกกำลังกาย โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น

เขาหันกลับไปเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง ก้มตัวลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสายเรียกเข้า

"ยัยนี่โทรมาทำไมตั้งแต่เช้าตรู่เนี่ย?"

"ฮัลโหล มีเรื่องอะไร?" หลินลี่รับสายแล้วถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"หลินลี่ ท่อระบายน้ำในครัวบ้านฉันตันแล้ว นายรีบมาช่วยฉันทะลวงท่อหน่อยสิ" เสียงหวานใสไพเราะของผู้หญิงดังมาจากปลายสาย

"ซูเยว่ สัปดาห์ที่แล้วฉันเพิ่งช่วยเธอทะลวงท่อระบายน้ำไปเองนะ ทำไมมันถึงตันเร็วจัง? แล้วอีกอย่าง ฉันเป็นเจ้าของบ้านเช่าของเธอนะ ไม่ใช่ช่างทะลวงท่อส่วนตัว" หลินลี่พูดด้วยความไม่พอใจ

"บ้านเช่ามีปัญหา ก็ต้องหาเจ้าของบ้านให้มาช่วยแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอ?" ซูเยว่ได้ยินคำพูดของหลินลี่ ก็บ่นอุบอิบเสียงเบา

"บ้านมีปัญหา เธอมาหาฉันให้ช่วยแก้ได้แน่นอน แต่มันไม่ได้รวมถึงการต้องมาช่วยเธอทะลวงท่อระบายน้ำในครัว หรือเปลี่ยนหลอดไฟที่เสียอะไรพวกนี้นะ

เธอลองคิดดูสิ ฉันปล่อยบ้านให้เธอเช่ามากี่ปีแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ ฉันทั้งช่วยเธอทะลวงท่อระบายน้ำ ทั้งช่วยเปลี่ยนหลอดไฟ แล้วยังมีกำจัดแมลงสาบอีก

เรื่องขี้ปะติ๋วพวกนี้ ฉันช่วยเธอทำมากี่ครั้งแล้ว เธอยังจะกล้าเรียกฉันไปทำเรื่องพวกนี้อีกเหรอ? ไปหาช่างมาช่วยทะลวงท่อระบายน้ำเองไป" หลินลี่พูดกับซูเยว่ที่อยู่ปลายสาย

"มื้อเที่ยงนี้ฉันเลี้ยงเอง ฉันจะลงมือทำปลาต้มเผ็ดที่นายชอบกินที่สุดให้เลย" ซูเยว่พูดลอยๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"..." หลินลี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตกลง... แต่ฉันขอประกาศไว้ก่อนนะ ที่ฉันไปช่วยเธอก็ไม่ได้เห็นแก่กับข้าวที่เธอทำหรอกนะ

ฉันแค่รู้สึกว่า นอกเหนือจากความสัมพันธ์แบบเจ้าของบ้านกับผู้เช่าแล้ว เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันที่รู้จักกันมานาน ท่อระบายน้ำบ้านเพื่อนรักตันทั้งที ตอนที่ฉันว่างๆ ไปช่วยทะลวงให้หน่อยก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ..."

"อื้อๆ ฉันรู้แล้ว ขอบใจนะ! เจ้าของบ้านพ่วงตำแหน่งเพื่อนรักที่แสนน่ารักของฉัน" ซูเยว่พูดกับหลินลี่ด้วยรอยยิ้ม

"น่ารัก? ถ้าใช้คำคุณศัพท์ไม่เป็นก็อย่าใช้สิ มีที่ไหนเอาคำว่าน่ารักมาใช้กับผู้ชาย?" เส้นสีดำหลายเส้นผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินลี่ทันที เขาแก้ไขการใช้คำที่ผิดพลาดของซูเยว่

"จ้าๆ ฉันรู้ว่าผิดแล้ว คราวหน้าฉันใช้คำว่าหล่อเหลาแทนได้ไหมล่ะ?" พอคิดว่าท่อระบายน้ำในครัวที่บ้านยังตันอยู่ ซูเยว่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที

"ค่อยยังชั่วหน่อย เดี๋ยวฉันกินมื้อเช้าเสร็จ แล้วจะไปช่วยทะลวงท่อระบายน้ำที่บ้านเธอให้"

"อื้อ ต้องรีบมาเร็วๆ หน่อยนะ!"

"รู้แล้ว แค่นี้ก่อนนะ!"

หลินลี่วางสาย พอคิดว่าตอนเที่ยงจะได้กินอาหารอร่อยๆ อีกมื้อ อารมณ์ของเขาก็เบิกบานขึ้นมาทันที

ช่วยไม่ได้ ชาติก่อนไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร พอมาเกิดใหม่ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ ก็ยังคงไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เหมือนเดิม

ต่อให้อยู่คนเดียวและเข้าครัวบ่อยแค่ไหน ฝีมือการทำอาหารของเขาก็ไม่ยอมพัฒนาขึ้นเลยสักนิด นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

กลับกัน ผู้เช่าสาวสวยพ่วงตำแหน่งเพื่อนรักของเขาคนนั้น ไม่ค่อยเห็นเธอเข้าครัวเท่าไหร่ แต่ทำไมฝีมือทำอาหารถึงได้ดีขนาดนั้นนะ? สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!

...

มื้อเช้าเรียบง่ายมาก ไข่ต้มสองฟอง ขนมปังหนึ่งชิ้น และนมอีกหนึ่งแก้ว

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ หลินลี่ตั้งใจจะเข้าไปในเกาะนั้นอีกครั้ง แต่เขากลับพบว่าตัวเองเข้าไปไม่ได้ สาเหตุก็เพราะพลังวิญญาณของเขาถูกใช้จนหมดเกลี้ยงแล้ว

จากการคาดเดาความเร็วในการฟื้นฟูพลังวิญญาณของตัวเอง น่าจะต้องรอจนถึงหลังสี่ทุ่ม พลังวิญญาณถึงจะฟื้นฟูกลับมาจนเต็ม ดูเหมือนว่าการจะเข้าไปในเกาะครั้งหน้า คงต้องรอคืนนี้เท่านั้น

...

บนเกาะลึกลับ หลังจากที่หลินลี่จำต้องออกจากเกาะไปเพราะพลังวิญญาณในร่างหมดลง จู่ๆ ต้นไม้เล็กๆ สูงสองเมตรที่อยู่ตรงกลางเกาะก็เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา

หมอกสีขาวโพลนที่ลอยอยู่เหนือน้ำรอบๆ เริ่มเคลื่อนไหวเมื่อต้นไม้เล็กๆ เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา

หมอกสีขาวโพลนเหล่านี้ม้วนตัวอย่างรุนแรง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายพลังวิญญาณ

แสงสีทองอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาจากต้นไม้กลางเกาะยิ่งมายิ่งเจิดจ้า สายพลังวิญญาณที่แปรสภาพมาจากหมอกสีขาวโพลนพุ่งเข้าไปหาต้นไม้ที่กำลังเปล่งแสงเจิดจ้านั้นอย่างรวดเร็ว

หลายนาทีต่อมา แสงสีทองอ่อนๆ บนต้นไม้ก็จางหายไป หมอกสีขาวโพลนรอบๆ ที่ม้วนตัวอย่างบ้าคลั่งก็กลับคืนสู่ความสงบ

ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่าบนต้นไม้เล็กๆ กลางเกาะนั้น มีผลไม้สีแดงสดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งผล

ผลไม้ลูกนี้มีสีแดงดุจเปลวเพลิง บางครั้งก็มีแสงสีทองอ่อนๆ สว่างวาบผ่านผลไม้ลูกนี้ไป

...

แสงแดดสดใส ท้องฟ้าไร้เมฆ วันนี้อากาศดีจริงๆ!

หลินลี่ที่กินมื้อเช้าเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทางไปยังบ้านของซูเยว่ บ้านที่เขาปล่อยให้ซูเยว่เช่านั้น อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านที่เขาอยู่มากนัก เดินเท้าประมาณสิบนาทีก็ถึงแล้ว

ระหว่างทาง หลินลี่ที่เดินทอดน่องไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ก็กวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยความเร่งรีบ

คนพวกนี้ล้วนเป็นมนุษย์เงินเดือนที่รีบเร่งไปทำงานที่บริษัท หลินลี่มองดูท่าทางเร่งรีบของคนเหล่านั้น พลางคิดในใจ

"ถ้าฉันไม่มีเงินฝากหนึ่งล้านกับบ้านสองหลังนั้น ฉันก็คงต้องมาวิ่งวุ่นเพื่อชีวิตเหมือนกับพวกเขาพวกนี้แน่ๆ"

เทคโนโลยีของดาวหลานซิงนั้นแทบไม่ต่างจากโลกก่อนที่หลินลี่จะมาเกิดใหม่เลย สภาพการพัฒนาของเมืองก็แทบจะเหมือนกันทุกระเบียดนิ้ว

หากไม่ใช่เพราะไม่ไกลออกไปตรงหน้า มีคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่สองคนซึ่งมีแสงพลังวิญญาณสีทองอ่อนเปล่งประกายออกมาจากร่าง หลินลี่คงคิดว่าตัวเองยังอยู่บนโลกก่อนที่จะมาเกิดใหม่เสียอีก

"แกขับรถเป็นประสาอะไรวะ? มีใครเขาขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าขึ้นมาบนทางเท้ากันบ้าง?"

"ฉันก็ขี่รถขึ้นมาบนทางเท้าตรงนี้ประจำ แกจะทำไมวะ?"

"แกถามว่าฉันจะทำไมงั้นเหรอ? แกเกือบจะชนฉันอยู่แล้ว แกต้องขอโทษฉันสิ"

"ขอโทษงั้นเหรอ? แกคิดมากไปเปล่า! ถ้าแกไม่โผล่พรวดพราดออกมา ฉันจะเกือบชนแกได้ยังไง

แกต่างหากที่ต้องขอโทษฉัน เมื่อกี้เพื่อหลบแก ฉันถึงกับล้มเลยนะ แกดูสิ มือฉันถลอกปอกเปิกไปหมดแล้วเนี่ย"

ชายหนุ่มสองคนทะเลาะกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ คนที่เดินผ่านไปมาเมื่อเห็นเหตุการณ์ ก็หยุดเดินแล้วกลายสภาพเป็นไทยมุง ยืนดูชายหนุ่มสองคนนี้กำลังเถียงกันคอเป็นเอ็น

...

(จบแล้ว)