บทที่ 4 - เดินหน้าหาเงินต่อ

บทที่ 4 - เดินหน้าหาเงินต่อ

สตรีมสดออนไลน์งั้นเหรอ

พอความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว หัวใจของโจวหย่วนก็กระตุกไปจังหวะหนึ่ง

แต่ไม่ทันไร น้ำเย็นจัดก็ถูกสาดโครมลงมา

สตรีมสด... มันไม่มีเงินน่ะสิ!

ตอนนี้เขาจนกรอบจนแทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือแค่เงินสามร้อยหยวนที่เพิ่งหามาได้หมาดๆ วันนี้

ไอ้การสตรีมนี่ ช่วงแรกๆ ที่ยังไม่มีชื่อเสียง ใครเขาจะมาเปย์ของขวัญให้ แม้แต่ค่าเซ็นสัญญาก็ยังไม่มีเลย

ขืนมัวแต่งมทำไปทำมา ได้แต่ค่าประสบการณ์ ทว่าคนกลับต้องมาอดตาย มันจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกขบขันระดับชาติไปหรอกหรือ

ไม่ได้การ ยังไงก็ต้องหางานที่ได้เงินชัวร์ๆ ก่อน

โจวหย่วนคิดในใจ แต่สองเท้ากลับไม่หยุดเดิน มุ่งหน้าตรงไปยังห้องกดน้ำร้อนของมหาวิทยาลัย

ห้องกดน้ำร้อนของมหาวิทยาลัยไป่ชวน นอกจากจะให้บริการน้ำร้อนแล้ว บอร์ดประกาศขนาดใหญ่บนกำแพง ยังเป็นศูนย์รวมข้อมูลพาร์ตไทม์ที่ใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัยด้วย เรียกได้ว่าเป็น "ตลาดนัดแรงงาน" ขนาดย่อมของนักศึกษาเลยก็ว่าได้

ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู ไอร้อนอบอ้าวก็ปะทะเข้าหน้า

โจวหย่วนเบียดตัวแทรกเข้าไปในฝูงชน กวาดสายตามองใบปลิวรับสมัครงานสารพัดรูปแบบอย่างรวดเร็ว

"รับสมัครคนแจกใบปลิว จ่ายรายวัน วันละแปดสิบหยวน"

"พนักงานเสิร์ฟร้านอาหาร เลี้ยงข้าว ชั่วโมงละสิบห้าหยวน"

...

ข้อความพวกนี้โจวหย่วนปล่อยผ่านไปโดยอัตโนมัติ

เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก ตอนนี้เขาจะหางานติวเตอร์หรือครูสอนพิเศษเท่านั้น

ไม่นานนัก ประกาศรับสมัครงานที่พรินต์ลงบนกระดาษ A4 สองสามใบก็ดึงดูดความสนใจของเขา

"ด่วน! รับสมัครครูสอนคณิตศาสตร์มัธยมต้น-ปลาย ขอคนมีประสบการณ์สอน หากจบจากมหาวิทยาลัยโครงการ 985, 211 จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ"

"สถาบันกวดวิชาจั๋วเยว่รับสมัครครู ค่าจ้างชั่วโมงละร้อยถึงสามร้อยหยวน ขอผู้ที่เรียนเอกครุศาสตร์หรือเคยมีประวัติชนะการแข่งขัน"

"ด่วนมาก! รับครูสอนเสริมเด็กประถม ทำพาร์ตไทม์ได้ ขอคนมีความอดทนและมีความรับผิดชอบ"

ดวงตาของโจวหย่วนเป็นประกาย นี่ไงล่ะ มาแล้ว!

เขารีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปเบอร์โทรศัพท์ที่ดูน่าเชื่อถือเก็บไว้ แล้วหามุมเงียบๆ ไล่โทรไปทีละเบอร์

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่สถาบันจั๋วเยว่หรือเปล่าครับ ผมเห็นประกาศรับสมัครงานบอร์ดของมหาวิทยาลัย เลยอยากมาสมัครเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ครับ"

ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่ตอบกลับมาตามแพตเทิร์น

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหนคะ ปีอะไรแล้ว เคยมีประสบการณ์สอนไหมคะ"

"มหาวิทยาลัยไป่ชวน ปีหนึ่งครับ ตอนนี้ยังไม่มี..."

"ขอโทษด้วยนะคะน้อง ทางเรากำหนดคุณสมบัติไว้ว่าต้องมีประสบการณ์สอนอย่างน้อยสองปีขึ้นไปค่ะ ขอบคุณที่โทรมานะคะ สวัสดีค่ะ"

"ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด..."

สายถูกตัดทิ้งไปอย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใย

โจวหย่วนเบ้ปาก กะไว้แล้วเชียว

เขากดโทรออกเบอร์ที่สอง

"สวัสดีครับ ผม..."

"เด็กปีหนึ่งเหรอ ไม่เคยสอนหนังสือมาก่อนใช่ไหม งั้นไม่ได้หรอก ทางเรามีแต่รับเด็กชั้นปีจบการศึกษาทั้งนั้น น้องไม่มีประสบการณ์ เอาเด็กไม่อยู่หรอก"

ถูกปฏิเสธอีกครั้ง

โจวหย่วนนวดหว่างคิ้ว ในใจเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก เลยกดโทรออกเบอร์ที่สาม

คราวนี้ ปลายสายดูเป็นมิตรทีเดียว

"สวัสดีจ้ะน้อง! ทางเรากำลังรับคนอยู่พอดีเลย เลขของน้องเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ก็ใช้ได้ครับ สอบเกาเข่าได้ร้อยสี่สิบห้าคะแนน" โจวหย่วนบอกคะแนนไปอย่างมั่นใจ

"โอ้โห! เก่งมากเลยนะเนี่ย!" น้ำเสียงของปลายสายดูตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "อย่างนี้นะจ๊ะน้อง ตอนนี้โควตาครูมัธยมต้นกับมัธยมปลายของเราเต็มหมดแล้วล่ะ แต่ฝั่งประถมยังขาดคนอยู่ โดยเฉพาะชั้นเรียนคณิตศาสตร์โอลิมปิกของเด็กปอสอง น้องสนใจไหมล่ะ"

เด็กปอสองเนี่ยนะ

โจวหย่วนแทบจะสำลักอากาศตาย

กว่าเขาจะตะเกียกตะกายหลุดพ้นจาก "หมู่บ้านผู้เริ่มต้น" อย่างคณิตศาสตร์โอลิมปิกเด็กประถมมาได้ จะให้เขากลับไปลงนรกอีกรอบได้ยังไง

ไอ้ค่าประสบการณ์แค่นั้น มันยังไม่พอให้ยาไส้เลยด้วยซ้ำ!

"เอ่อ... คุณครูครับ ขอโทษด้วยนะครับ ผมยังอยากสอนเด็กชั้นโตกว่านี้น่ะครับ"

"เด็กชั้นโตกว่านี้ไม่มีที่ว่างจริงๆ จ้ะ เอาเป็นว่าน้องลองกลับไปคิดดูก่อนไหม ที่นี่สวัสดิการดีนะ"

"เดี๋ยวผมขอคิดดูก่อนละกันครับ ขอบคุณครับคุณครู"

วางสายเสร็จ โจวหย่วนก็หมดอาลัยตายอยาก

ดูเหมือนว่าเส้นทางการไปสมัครเป็นติวเตอร์ตามสถาบันกวดวิชาจะไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ

เด็กปีหนึ่งที่ไม่มีประสบการณ์แบบเขา ในสายตาคนอื่นมันก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษเปล่า ใครจะกล้าเอาเด็กนักเรียนชั้นเตรียมสอบจบมาฝากไว้ในมือเขากันล่ะ

หรือว่า... คงต้องไปสตรีมสดอย่างเดียวจริงๆ

โจวหย่วนถอนหายใจ เดินคอตกกลับหอพัก

พอผลักประตูห้องสี่ศูนย์หกเข้าไป คลื่นความร้อนที่ผสมปนเปกับเสียงตะโกนแหกปากก็พุ่งเข้าใส่ทันที

"ดันป้อม ดันป้อม! อย่าเพิ่งหิวคิลดิวะ!"

"เลนกลางหาย! เลนกลางหาย!"

"เชี่ยเอ๊ย! กูโดนเบิร์สต์ตายห่าเลย!!"

ในห้องพัก รูมเมตทั้งสี่คนของเขากำลังนั่งเรียงหน้ากระดาน สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง เสียงรัวคีย์บอร์ดกับเมาส์ดังคลิกแคลก บรรยากาศการรบดุเดือดสุดๆ

โจวหย่วนส่ายหน้า เขาชินกับภาพนี้ไปซะแล้ว

เขากวาดสายตาไปมองบุรุษคนที่หกในห้อง ผู้เดียวที่ไม่ได้ร่วมวงสู้รบ

หม่าถาน รูมเมตของเขากำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงชั้นบน ชูโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มหื่นกาม นิ้วมือพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

"พี่ถาน คุยกับสาวที่ไหนอีกล่ะ" โจวหย่วนโยนกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะ เอ่ยปากถามเรียบๆ

หม่าถานหัวเราะคิกคัก พลิกหน้าจอโทรศัพท์ให้ดู

"พี่หย่วนมาดูนี่สิ ฉันงมขวดโหลได้ฝรั่งตาน้ำข้าวด้วยนะเว้ย! ของแท้เลย! ผมทองตาสีฟ้า!"

โจวหย่วนชะโงกหน้าไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นรูปโปรไฟล์เป็นสาวต่างชาติจริงๆ บทสนทนาในช่องแชตมีแต่ภาษาอังกฤษล้วนๆ

"เอาเรื่องอยู่นะแก คุยกันรู้เรื่องด้วยเหรอ"

"ก็ต้องรู้เรื่องสิวะ!" หม่าถานพูดอย่างภาคภูมิใจ "ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ ของฉัน บวกกับแอปแปลภาษา แค่นี้ก็ท่องได้ทั่วโลกแล้วโว้ย!"

โจวหย่วนยิ้มๆ ไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรกับเขาอีก

เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลง มองดูโต๊ะหนังสือที่ว่างเปล่าของตัวเอง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

ช่างเถอะ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน!

สถาบันกวดวิชาไม่รับฉัน งั้นฉันทำเองก็ได้วะ!

สตรีมก็สตรีม! ไม่มีเงินก็ช่างมัน! ต้องหาทางปั่นเลเวลให้ขึ้นไปก่อนให้ได้!

เมื่อตัดสินใจได้ โจวหย่วนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาจัดการเก็บข้าวของบนโต๊ะหนังสือให้เรียบร้อย แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โหลดแอปพลิเคชันสตรีมมิงที่ชื่อว่า "โต่วไคว่"

ลงทะเบียน ยืนยันตัวตนด้วยชื่อจริง เสร็จสรรพในรวดเดียว

ส่วนชื่อแอคเคานต์เขาขี้เกียจคิด ก็เลยใช้ชื่อจริงของตัวเองไปเลย... "ครูโจว"

ทุกอย่างพร้อม

เขาหยิบหนังสือ "เกาเข่าห้าปีจำลองสามปี" เล่มใหม่เอี่ยมออกมาจากกระเป๋าเป้ เปิดไปที่หน้าข้อสอบจริงวิชาคณิตศาสตร์เกาเข่าของมณฑลอันเมื่อปีที่แล้ว

จากนั้น เขาก็หาขาตั้งมาล็อกโทรศัพท์มือถือไว้ ปรับมุมกล้องให้โฟกัสไปที่โจทย์พลิกแพลงข้อสุดท้ายของกระดาษข้อสอบพอดี

"ฟู่..."

โจวหย่วนตรวจสอบความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย แล้วกดปุ่ม "เริ่มไลฟ์สด" บนหน้าจอ

หนึ่งวินาที สองวินาที... หนึ่งนาที...

ในห้องไลฟ์ว่างเปล่าไม่มีใครเลย ยอดคนดูออนไลน์โชว์หราอยู่ที่เลข "ศูนย์"

สิบนาทีผ่านไป

ยอดคนดูก็ยังเป็น "ศูนย์"

สิบห้านาทีผ่านไป

จำนวนคนดูก็ยังคงเป็น "ศูนย์"

ใจของโจวหย่วนค่อยๆ ดิ่งวูบลง ความกระตือรือร้นที่เพิ่งจะลุกโชนเมื่อกี้ แทบจะโดนตัวเลขน่าอึดอัดนี้สาดดับไปซะแล้ว

กะไว้แล้วเชียว ว่ามันคงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

สตรีมเมอร์หน้าใหม่ ไม่มีฐานแฟนคลับ ไม่มีใครช่วยดัน ใครมันจะคลิกเข้ามาดูคนแกเลขวะ

เขาหัวเราะเยาะตัวเอง หยิบปากกาขึ้นมา เตรียมจะกดปิดไลฟ์ให้มันรู้แล้วรู้รอด

แต่ตอนนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในเมื่อเปิดมาแล้ว จะไม่ทำอะไรเลยมันก็กระไรอยู่

ถึงจะมีคนดูแค่คนเดียว ไม่สิ ต่อให้ไม่มีคนดูเลยสักคน ก็ถือซะว่าเป็นการทบทวนบทเรียนให้ตัวเองก็แล้วกัน

คิดได้ดังนั้น เขาก็เลิกสนใจไอ้ยอดคนดูอันน้อยนิดนั่น หันมาจดจ่อกับโจทย์ตรงหน้าอย่างเต็มที่

"โจทย์ภาคตัดกรวยข้อนี้ เป็นโจทย์พลิกแพลงของปีที่แล้ว ยากเอาการอยู่ เรามาดูตัวโจทย์กันก่อน..."

เขากดเสียงต่ำ พูดพึมพำอธิบายอยู่คนเดียวหน้าห้องไลฟ์ที่ไร้ผู้คน

วินาทีที่เขาจรดปากกาเขียนสูตรแรกจบลง

"ติ๊งต่อง"

เสียงเตือนเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาที่ด้านบนของหน้าจอ

【พระจันทร์ปิดร้านแล้ว เข้าสู่ห้องไลฟ์】

มีคนมาแล้ว!

หัวใจของโจวหย่วนเต้นแรงขึ้นมาทันที เสียงที่กำลังอธิบายสะดุดไปชั่วจังหวะ

เขามองไปที่ช่องคอมเมนต์ตามสัญชาตญาณ เห็นข้อความหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมา

พระจันทร์ปิดร้านแล้ว: "พี่สตรีมเมอร์ๆ คำว่า 'กังหันลม' ภาษาอังกฤษพูดยังไงอ่า"

โจวหย่วน: "???"

เขาถึงกับไปไม่เป็น

นี่มันสถานการณ์ไหนกันเนี่ย

ช่องฉันมันสอนคณิตศาสตร์นะเว้ย! เธอเข้ามาถามคำศัพท์ภาษาอังกฤษเนี่ยนะ

เข้าผิดห้องหรือเปล่าครับน้อง!

เขาแทบจะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แต่มองไปที่ผู้ชมเพียงคนเดียวบนหน้าจอ คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจอ้าปากตอบ

"น้องครับ คำนี้คือ windmill, w-i-n-d-m-i-l-l ครับ แต่ว่าห้องของพี่เป็นห้องสอนคณิตศาสตร์นะครับ..."

เขายังพูดไม่ทันจบ

【ติ๊ง!】

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังระเบิดขึ้นในหัวของเขา!

【ตรวจพบว่าโฮสต์เสร็จสิ้นการสอนภาษาอังกฤษหนึ่งครั้ง!】

【กำลังประเมินคลังคำศัพท์ของเป้าหมายการสอน... ประเมินเสร็จสิ้น!】

【เปิดใช้งานระบบคริติคอลหมื่นเท่า!】

【ขอแสดงความยินดีโฮสต์ได้รับรางวัล: คำศัพท์ภาษาอังกฤษทั่วไป *10000!】

วินาทีต่อมา โจวหย่วนรู้สึกเหมือนสมองของเขาถูกยัดเยียดไฟล์ซิปขนาดใหญ่เข้ามาอย่างรุนแรง!

คำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ไม่คุ้นเคยนับไม่ถ้วน พร้อมกับวิธีออกเสียง ความหมาย และประโยคตัวอย่าง ไหลทะลักเข้าสู่ส่วนลึกของความทรงจำราวกับเขื่อนแตก!

ตั้งแต่คำศัพท์ระดับอนุบาลอย่าง apple, banana ไปจนถึงคำศัพท์หลักของซีอีทีสี่ (CET-4), ซีอีทีหก (CET-6) แล้วก็คำศัพท์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของวิชาเอกภาษาอังกฤษระดับสี่, ระดับแปด แม้กระทั่งคำศัพท์เฉพาะทางของจีอาร์อี (GRE)...

เพียงแค่ไม่กี่วินาที เขารู้สึกได้เลยว่าคลังคำศัพท์ของตัวเองพุ่งทะยานจากระดับผ่านเกณฑ์ซีอีทีสี่แบบฉิวเฉียด ไปสู่ระดับที่ไม่อาจจินตนาการได้แล้ว!

โจวหย่วนตัวแข็งทื่อ มือที่ถือปากกาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สมองขาวโพลนไปหมด

แบบนี้... ก็ได้ด้วยเหรอ!

(จบแล้ว)