บทที่ 1 ลงสู่โลกเบื้องล่างในฐานะปีศาจ

ดินแดนสุขาวดีแห่งพุทธเกษตรตะวันตก

วัดมหาสายฟ้า (ต้าเหลยอินซื่อ)

พระพุทธองค์ยูไลประทับเหนือบัลลังก์ดอกบัว ทรงแสดงพระธรรมอันสูงสุด ถ่ายทอดพระสูตรอันล้ำลึกว่าด้วยมหาปารมิตาหกประการ

ละอองมงคลลอยอบอวล เมฆสีรุ้งเวียนวน ดอกบัวทองผลิบานทั่วทั้งห้วงพิภพ แสงพุทธบารมีส่องสว่างไปทุกทิศ

ภายในพระอารามมีภิกษุกว่าหนึ่งแสนรูป เหล่าเจี๋ยตี้สามพันองค์ พระโพธิสัตว์ทั้งสี่ พระพุทธเจ้าศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน ต่างถือเครื่องบูชาล้ำค่า ไข่มุก ธงมงคล และสมบัติอันวิเศษ เรียงรายอย่างสง่างาม

เมื่อการแสดงธรรมสิ้นสุดลง

อานนท์ ศิษย์เอกผู้ติดตามพระพุทธองค์ ลุกขึ้นประสานมือกล่าวว่า

"นมัสการพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อวานนี้ อ้าวถู โอรสองค์ที่ห้าของพญามังกรแม่น้ำจิ้ง ผู้ทำหน้าที่ตีระฆัง กลับละเลยหน้าที่ ทำให้เวลาตีระฆังคลาดเคลื่อน สมควรถูกลงโทษ"

ยูไลตรัสอย่างเรียบเฉย

"อ้าวถูอยู่ที่ใด"

ภิกษุรูปหนึ่งก้าวออกมาจากแถว

เขาอยู่ในร่างชายหนุ่ม มีเขามังกรงอกบนศีรษะ ดวงตาสีทองเปล่งประกาย

เขาก็คือ อ้าวถู

"ศิษย์อ้าวถู ขอถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า"

ยูไลถาม

"สิ่งที่พระอานนท์กล่าว เป็นความจริงหรือไม่"

อ้าวถูตอบอย่างหนักแน่น

"ไม่เป็นความจริง"

"เมื่อวานพระอานนท์ใช้วิชาทำให้ศิษย์หลับใหล จนพลาดเวลาตีระฆัง"

"จากนั้นเขาก็นำเรื่องนี้มาข่มขู่ บังคับให้ศิษย์ลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อขัดขวางคณะอัญเชิญพระไตรปิฎก"

"ศิษย์ไม่ยินยอม เขาจึงนำเรื่องมาฟ้องพระองค์ในวันนี้"

ยูไลยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง

"เจ้าไม่ได้ตีระฆังในเวลาดังกล่าวใช่หรือไม่"

อ้าวถูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

"ใช่พระพุทธเจ้าค่ะ"

ยูไลตรัสทันที

"เช่นนั้น จงลงโทษด้วยไม้หอมสามพันครั้ง"

อ้าวถูรีบกล่าว

"แต่เป็นเพราะพระอานนท์ใช้เวทมนต์ทำให้ศิษย์หลับ..."

ยูไลตัดบท

"อานนท์ย่อมได้รับโทษของเขาเอง"

อ้าวถูสูดหายใจลึก หลับตาลง ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก

แท้จริงแล้ว...

เขาเป็น ผู้ข้ามมิติ

วิญญาณของเขาได้มาอยู่ในร่างของ อ้าวถู โอรสองค์ที่ห้าของพญามังกรแม่น้ำจิ้ง

หลังพญามังกรแม่น้ำจิ้งถูกลอบปรงพระชนม์จนสิ้นชีวิต พี่น้องทั้งหลายก็ไร้ที่พึ่ง

ท้ายที่สุด ลุงของพวกเขา...พญามังกรทะเลตะวันตก...จึงช่วยจัดหาตำแหน่งให้แต่ละคน

บางคนไปเป็นเทพประจำแม่น้ำ บางคนเฝ้าวังสวรรค์ บางคนดูแลเสาศักดิ์สิทธิ์ของเง็กเซียนฮ่องเต้

ส่วนอ้าวถูมีนิสัยสุขุม จึงถูกส่งมารับหน้าที่ตีระฆังรับใช้พระพุทธองค์ที่แดนสุขาวดี

ในฐานะผู้ข้ามมิติ...

เขามีสิ่งหนึ่งติดตัวมาตั้งแต่แรก

ระบบผู้ขวางทางไซอิ๋ว

ของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น : โลหิตมังกรแท้ 1 หยด (รับแล้ว)

ภารกิจหลัก : ผู้ขวางทางไซอิ๋ว (ยังไม่เปิดใช้งาน)

เงื่อนไข : ต้องเข้าสู่มหาเคราะห์ไซอิ๋วจึงจะเปิดใช้งาน

รายละเอียดภารกิจ : ขัดขวางคณะอัญเชิญพระไตรปิฎก และหยุดยั้งการรุ่งเรืองของพุทธศาสนา

รางวัล : คำนวณตามระยะเวลาที่สามารถขัดขวางได้

เดิมทีอ้าวถูไม่ได้คิดจะใช้ระบบนี้เลย

เพราะทันทีที่เปิดภารกิจ

เขาจะต้องเข้าไปพัวพันกับ มหาเคราะห์ไซอิ๋ว

เมื่อเข้าสู่มหาเคราะห์แล้ว ฟ้าลิขิตจะถูกบดบัง เพียงก้าวพลาดก็อาจร่างแตกวิญญาณสลาย

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าจะมอบรางวัลอะไร

ในฐานะมังกร อายุขัยของเขายืนยาวอยู่แล้ว

ใช้ชีวิตอย่างสงบในแดนพุทธก็ฝึกบำเพ็ญได้ทุกวัน

ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง

แต่...

โชคชะตากลับเล่นตลก

ของขวัญผู้เริ่มต้นที่ระบบมอบให้ คือ โลหิตมังกรแท้หนึ่งหยด

ร่างเดิมของเขาเป็นมังกรเหลืองสี่เล็บ

แม้สายเลือดจะใกล้เคียงมังกรแท้ห้าเล็บ แต่ก็ยังไม่บริสุทธิ์

โลหิตหยดนั้นมีประโยชน์ต่อเขามหาศาล

สุดท้าย...

เขาก็อดใจไม่ไหว

หลังหลอมรวมโลหิตมังกรแท้

ระดับพลังของเขาพุ่งจาก เซียนสวรรค์ขั้นปลาย ทะลุสู่ เซียนลึกลับ (เสวียนเซียน) ในคราวเดียว

เดิมทีอ้าวถูมีพลังเพียงเซียนสวรรค์

อ่อนแอเกินกว่าจะเข้าไปมีบทบาทในมหาเคราะห์ไซอิ๋ว

แต่เมื่อทะลวงสู่เซียนลึกลับ

ด้วยพรสวรรค์ของเผ่ามังกร

หากต่อสู้ในน้ำ แม้แต่ ซุนหงอคง เขาก็ยังพอรับมือได้ชั่วคราว

และนั่นเอง...

ทำให้พระอานนท์จับตามองเขา

พระอานนท์วางแผนให้เขาถูกส่งลงสู่โลกเบื้องล่าง

เพื่อรับบทเป็นหนึ่งใน "เคราะห์กรรม" ที่คณะอัญเชิญพระไตรปิฎกต้องเผชิญ

จากนั้นพระอานนท์จะลงมาปราบเขาเอง เพื่อเก็บเกี่ยวบุญกุศล

อ้าวถูเคยหวังว่าพระพุทธองค์จะให้ความยุติธรรม

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่า...

ยูไลเลือกเข้าข้างพระอานนท์

ท้ายที่สุด

พระอานนท์คือศิษย์ใกล้ชิดของพระพุทธองค์

ส่วนเขา...

ก็เป็นเพียงมังกรตัวหนึ่งเท่านั้น

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้

อ้าวถูจึงไม่คิดดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์อีก

เขารู้ดีว่าเซียนลึกลับตัวเล็ก ๆ อย่างเขาไม่มีสิทธิ์ขัดขืน

ต่อให้เป็นซุนหงอคง ผู้บรรลุถึงระดับ ไท่อี่จินเซียนอมตะ ยังถูกพระพุทธองค์กดไว้ใต้ภูเขาห้าธาตุ และสวมบ่วงทองได้อย่างง่ายดาย

หากคิดจะต่อต้านจริง ๆ

อย่างน้อยต้องก้าวสู่ระดับ ต้าหลัวจินเซียน ผู้หลุดพ้นจากกฎแห่งกาลเวลาเสียก่อน

ตอนนี้… สิ่งที่เขาทำได้ มีเพียงก้มหน้ายอมรับหวังเพียงว่า… รางวัลจากระบบ จะทำให้เขามีพลังมากพอที่จะหลุดพ้นจากทุกสิ่งในวันข้างหน้า ประกายทะเยอทะยานวาบผ่านดวงตาที่ดูสุขุมของอ้าวถู

ความสุขุมของเขา...ไม่ใช่นิสัยแต่เป็นเพราะ ไร้พลังหากแข็งแกร่งพอ

ใครเล่าจะยังเลือกอดทน?

บนมหาวิหาร พระยูไลตรัสว่า

"อานนท์ ไม้หอมสามพันครั้งนี้ เจ้าจงเป็นผู้ลงโทษเอง"

พระอานนท์เผยสีหน้ายินดี

"ศิษย์รับบัญชาพระผู้มีพระภาคเจ้า"

เขาพาอ้าวถูออกจากพระอารามและสั่งให้เหล่าพลวัชระใช้ โซ่พันธนาการมังกร มัดเขาไว้กับเสา

จากนั้นหยิบไม้หอมซึ่งเปล่งแสงพุทธขึ้นมา กล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"อ้าวถู เจ้ารู้หรือไม่ว่าไม้หอมนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของพุทธศาสนา"

"มันจะหนักดั่งขุนเขาไท่ซาน หรือเบาดั่งขนนก ก็ขึ้นอยู่กับใจของผู้ถูกลงโทษ"

"หากเจ้าสำนึกผิด ไม้ทั้งสามพันก็เป็นเพียงสายลมพัดผ่าน"

"แต่หากยังดื้อรั้น..."

"ไม่ต้องถึงสามพัน"

"เพียงร้อยครั้งก็เพียงพอจะทำให้เอ็นขาด กระดูกแตก ร่างมังกรแหลกสลาย"

อ้าวถูไม่มีร่างอมตะแบบซุนหงอคง

เขาจึงรีบก้มศีรษะ

"ข้าน้อยผิดไปแล้ว"

"ยินดีปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน ลงไปขัดขวางคณะอัญเชิญพระไตรปิฎก"

พระอานนท์หัวเราะอย่างพอใจ

โบกมือให้พลวัชระถอยออก พร้อมปลดพันธนาการ

"มังกรน้อย เจ้านับว่ารู้จักวางตัว"

"เชื่อฟังตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง"

"ไม่ต้องห่วง"

"ต่อให้เจ้าถูกเจ้าลิงนั่นตีตาย"

"ข้าก็ยังสนิทกับพระโพธิสัตว์กษิติครรภ์อยู่บ้าง"

"ถึงตอนนั้นจะขอให้เขาหาทางนำดวงวิญญาณกลับมาให้เจ้า"

อ้าวถูไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย

สำหรับคนอื่น...

การมีตำแหน่งในยมโลกหลังความตายอาจเป็นเรื่องดี

แต่สำหรับเผ่ามังกร

เมื่อสิ้นชีวิต วิญญาณมังกรยังสามารถกลับชาติเกิดใหม่ได้

คำพูดของพระอานนท์จึงเป็นการข่มขู่โดยตรง

"ต่อให้เจ้าตาย ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปไหนหรอกนะ"

ยิ่งคิดความแค้นในใจของอ้าวถูก็ยิ่งลุกโชน หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ เขาคงถลกหนัง ถอนเอ็นของอีกฝ่ายเสียแล้ว

พระอานนท์กล่าวต่อ

"เอาละ"

"รีบหนีลงโลกเบื้องล่างไปเสีย"

"ข้าได้แจ้งพระโพธิสัตว์กวนอิมไว้แล้ว"

"ถ้าเจ้ามีฝีมือ ก็สร้างเคราะห์ให้มากหน่อย"

"ภายหน้าข้าจะลงไปปราบเจ้าเอง"

"ยิ่งเคราะห์มาก บุญกุศลที่ข้าได้ก็ยิ่งมาก"

"ส่วนเจ้าก็จะพอได้ส่วนแบ่งอยุ่บ้างเช่นกัน"

อ้าวถูถึงกับอึ้งคนผู้นี้… โลภได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

เคราะห์เดียวไม่พอ ยังอยากให้เขาสร้างเคราะห์เพิ่มอีกหลายครั้ง!

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

อ้าวถูจึงถามขึ้น

"ท่านอานนท์ ด้วยพลังของข้าน้อย เกรงว่าจะขัดขวางคณะอัญเชิญพระไตรปิฎกได้ไม่นาน"

"ไม่ทราบว่าท่านจะเมตตามอบสมบัติวิเศษสักชิ้น เพื่อให้ข้าน้อยทำงานได้สะดวกขึ้นหรือไม่"

พระอานนท์ได้ยินดังนั้นก็รีบส่ายหน้า

"โลกตะวันตกของเรายากจน จะมีสมบัติวิเศษจากที่ไหน"

"เผ่ามังกรของเจ้ามีสมบัติมากมายอยู่แล้ว จะมาขออะไรจากข้า"

"รีบไสหัวลงโลกมนุษย์ไป"

"ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าไม้หอมของข้าคงต้องได้ใช้งานจริงๆ ซะแล้ว"

พูดจบ เขาก็ยกไม้หอมขึ้นเป็นเชิงข่มขู่

อ้าวถูมองอานนท์ลึกๆ เพียงครั้งเดียว

ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นร่างมังกร เสียงคำรามดังกึกก้อง แล้วทะยานออกจากแดนสุขาวดี มุ่งสู่โลกเบื้องล่าง...

จบบทที่ 1