บทที่ 1301: ภายในดินแดนต้าเซี่ย จะปล่อยให้พวกแกกำเริบเสิบสานได้ยังไง?

ในเวลานี้

ผู้เล่นจากประเทศใหญ่ๆ ทั้งหมดที่มารวมตัวกันอยู่นอกพรมแดนต้าเซี่ย ล้วนเป็นเหมือนลูกแกะที่รอการเชือด!

เพราะด้านหลังของพวกเขา คือความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

มอนสเตอร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด อาจพุ่งออกมาฉีกร่างพวกเขาเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ!

และวิธีเดียวที่จะรับประกันความปลอดภัยในชีวิตของพวกเขาได้ ก็คือต้องผ่านการอนุมัติจากกลุ่มผู้นำประเทศต้าเซี่ย เพื่ออพยพเข้ามาในดินแดนต้าเซี่ย!

ด้วยเหตุนี้

วินาทีที่ผู้เล่นจากประเทศปากีสถาน ริส เวลวา และประเทศอื่นๆ ทยอยผ่านการอนุมัติ และสามารถข้ามพรมแดนเข้ามาในดินแดนต้าเซี่ยได้

ผู้เล่นจากประเทศอื่นๆ ที่เหลือซึ่งยังถูกขวางอยู่นอกพรมแดนและไม่สามารถเข้าประเทศต้าเซี่ยได้ ต่างก็พากันอิจฉาริษยา

ถึงขั้นเกิดความเกลียดชังขึ้นมาเพราะเหตุนี้!

"มีสิทธิ์อะไร?"

"ทำไมถึงให้แค่พวกมันเข้า แล้วไม่ให้พวกเราเข้าบ้างวะ?"

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไม่ต้องอยู่กันแล้วทั้งนั้นแหละ!"

ระหว่างที่พูด

ท่ามกลางฝูงชน ผู้เล่นนักรบดาบโล่จากประเทศซากุระคนหนึ่งก็คว้าดาบยาวขึ้นมา พุ่งเข้าไปฆ่านักเวทหญิงจากประเทศปากีสถานทันที!

นักเวทหญิงจากประเทศปากีสถานคนนั้นไม่ทันตั้งตัว

จังหวะที่กำลังจะถูกนักรบดาบโล่จากประเทศซากุระ [โอดะ มูระโนะ] พุ่งเข้าใส่ด้วยสกิลฟันทะลวง

ตู้ม!

หนิงซีตวัดไอเทมเทพระดับ SSS กลืนวิญญาณในมือ

ลูกไฟอันร้อนแรงลูกหนึ่งทะลุผ่านพรมแดน พุ่งตรงไปกระแทกใส่ร่างของโอดะ มูระโนะ

-132,580,000!

ดาเมจอันสูงส่งจนหาที่เปรียบไม่ได้ สังหารโอดะ มูระโนะในพริบตา!

ในขณะเดียวกัน หนิงซีก็มองทะลุพรมแดนไปยังโอดะ มูระโนะ และผู้เล่นประเทศซากุระคนอื่นๆ รอบๆ ที่กำลังเตรียมจะลงมือ พร้อมกับตวาดเสียงเย็นเยียบว่า:

"ภายในดินแดนต้าเซี่ย"

"จะปล่อยให้พวกแกกำเริบเสิบสานได้ยังไง?!"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป

ทำเอาหวังจวินเจี๋ยและคนอื่นๆ ที่มาด้วยกันอึ้งกิมกี่ไปเลย

"เชี่ยเอ๊ย! พี่สะใภ้ห้าวขนาดนี้เลยเหรอวะ?"

"ในความทรงจำของฉัน ฉันคิดมาตลอดว่าพี่สะใภ้เป็นคนอ่อนโยนเรียบร้อยนะ!"

"คิดไม่ถึงเลยว่าพี่สะใภ้ก็จะมีมุมที่ดุดันขนาดนี้ด้วย!"

……

……

ตุ้บ!

นอกพรมแดน

โอดะ มูระโนะหันหน้าไปทางทิศของประเทศต้าเซี่ย แล้วคุกเข่าล้มลงกับพื้น

เบิกตากว้าง สีหน้าบิดเบี้ยว

แม้ในใจจะไม่ยินยอมแค่ไหน สุดท้ายก็ทำได้เพียงล้มลงกองในกองเลือด ดิ้นรนอยู่สองที

แล้วก็กลายเป็นแสงดาว ลอยละล่องขึ้นสู่ท้องฟ้า!

ฉากนี้ ทำเอาผู้เล่นคนอื่นๆ ของประเทศซากุระตกตะลึง

ผู้เล่นประเทศซากุระ A: "ชะ... ช่างเป็นดาเมจที่น่ากลัวอะไรขนาดนี้!"

ผู้เล่นประเทศซากุระ B: "ถึงกับใช้แค่สกิลเดียว ก็สังหารโอดะ มูระโนะ นักรบดาบโล่อันดับที่สิบในอันดับสวรรค์ของจักรวรรดิซากุระอันยิ่งใหญ่ของเราได้ในพริบตา!"

ผู้เล่นประเทศซากุระ C: "ฝีมือนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว! มิน่าล่ะถึงเป็นหนึ่งในห้าประเทศมหาอำนาจที่รอดชีวิตมาได้!"

ผู้เล่นประเทศซากุระ D: "พวกเราอย่าไปหาเรื่องประเทศต้าเซี่ยเลยดีกว่า!"

……

……

ท่ามกลางความหวาดกลัวหลังจากเหตุการณ์นั้น

ผู้เล่นนักธนูวิญญาณ เลเวล 120 ที่มีไอดีชื่อว่า [อาคุตากาว่า] คนหนึ่ง ก็เดินออกมาจากกลุ่มคนประเทศซากุระ

เขารู้ดีว่าหนิงซีเป็นตัวแทนของสมาชิกกลุ่มผู้นำประเทศต้าเซี่ยตรงหน้านี้

เขาพูดกับหนิงซีด้วยสีหน้าจริงใจว่า "ขออภัยด้วย พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน! แค่ต้องการแสวงหาทางรอดจากประเทศต้าเซี่ยของพวกคุณเท่านั้น!"

"เมื่อครู่นี้การกระทำของโอดะ มูระโนะหยาบคายนัก ล่วงเกินไปมาก ณ ที่นี้ ฉันขอเป็นตัวแทนของโอดะ มูระโนะ แสดงความขอโทษอย่างจริงใจต่อพวกคุณ!"

"หวังว่าเหล่าเทพแห่งประเทศต้าเซี่ย จะไม่เอาความความผิดในอดีต และให้โอกาสพวกเราสักครั้ง!"

ทันทีที่อาคุตากาว่าพูดจบ

ไม่รอให้หนิงซีแสดงท่าที

จู่ๆ หวังจวินเจี๋ยก็หยิบป้ายแผ่นหนึ่งออกมาจากไหนก็ไม่รู้

ฟุ่บๆ~

เขียนอะไรยุกยิกๆ ลงไปบนป้าย

หลังจากนั้นทันที

"ฉึก" เสียงปักป้ายแผ่นนั้นลงตรงตำแหน่งพรมแดน

แล้วพูดกับผู้เล่นประเทศซากุระนอกพรมแดนว่า "คนประเทศซากุระกับหมา ห้ามเข้า!"

"อ่านหนังสือออกปะ? ถ้าอ่านไม่ออกก็ใช้ระบบแปลภาษาเอาดิ!"

"การกระทำส่วนบุคคล ไม่เป็นตัวแทนของประเทศนะโว้ย!"

เมื่อผู้เล่นจากประเทศที่ต่างกันอยู่ในอาณาเขตเดียวกัน

ระบบจะทำการแปลภาษาให้กันและกัน

แน่นอนว่า ผู้เล่นประเทศซากุระย่อมอ่านออกว่าบนป้ายของหวังจวินเจี๋ยเขียนว่าอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พวกนั้นจะอ่านไม่ออกจริงๆ ก็ไม่เป็นไร

เพราะหวังจวินเจี๋ยไม่ได้แค่เขียนตัวหนังสือลงไปบนป้ายเท่านั้น

แต่ยังวาดรูปหมาไว้ใต้ตัวหนังสือ แล้วก็กากบาททับตัวหมาไว้ด้วย!

ความหมายนี้ ชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบายเลย

นอกพรมแดน เมื่อผู้เล่นประเทศซากุระเห็นป้ายประกาศนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าทนไม่ไหว

ผู้เล่นนักฆ่าประเทศซากุระสองสามคนเตรียมจะขยับ อาคุตากาว่าก็รีบขวางเอาไว้

จากนั้น อาคุตากาว่าก็ไม่กล้าล่วงเกินหวังจวินเจี๋ยเลยแม้แต่น้อย

แม้จะถูกปฏิเสธแถมยังถูกฉีกหน้าไปฉากใหญ่ เขาก็ยังคงนอบน้อมและพูดจาสุภาพ "รบกวนมากไปแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราขอตัวก่อน ไม่รบกวนแล้ว!"

พูดจบ อาคุตากาว่าก็รีบพาผู้เล่นประเทศซากุระที่อยู่ตรงนั้นล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว

ออกห่างจากพรมแดนประเทศต้าเซี่ย

อัศวินประเทศซากุระคนหนึ่งไม่เข้าใจ "เมื่อกี้พวกมันหยามเราขนาดนั้น ทำไมพวกเราถึงไม่สู้กลับไปล่ะ?"

เห็นได้ชัดว่าอาคุตากาว่าที่มีสถานะและตำแหน่งระดับหนึ่งในกลุ่มคนพวกนี้ เอ่ยขึ้นมาว่า "หลิวหลีคนเมื่อกี้ แค่พริบตาเดียวก็ทำดาเมจทะลุ 100 ล้านไปแล้ว มากพอที่จะฆ่าใครก็ตามในพวกเราที่อยู่ตรงนี้ได้เป็นสิบๆ รอบ!"

"พวกนายยังดูไม่ออกอีกเหรอ? ฝีมือของพวกเขามันเหนือกว่าพวกเรามากเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่สถานะฝีมืออย่างพวกเราในตอนนี้จะไปต่อกรได้เลย"

"ความหมายของพวกเขามันก็ตรงไปตรงมามากแล้ว พวกเขาไม่มีทางรับคนประเทศซากุระอย่างพวกเราเข้าไปในดินแดนต้าเซี่ยของพวกเขาหรอก!"

"แล้วด้วยฝีมือของพวกเขา ถ้าคิดจะฆ่าล้างบางพวกเรา มันก็ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือซะอีก!"

"เพราะงั้น พวกนายทุกคนอย่าได้หาเรื่องใส่ตัวเลย! การที่พวกเขาปล่อยพวกเราไป ก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว!"

ทุกคนเงียบกริบ

เพราะยังไงซะที่อาคุตากาว่าพูดมาก็ไม่ผิดเลยสักนิด

แค่พวกเขาไม่อยากยอมรับก็เท่านั้นเอง!

ตอนนั้นเอง อาคุตากาว่าก็พูดต่อว่า "นอกจากประเทศต้าเซี่ยแล้ว ก็ยังมีประเทศผู้รอดชีวิตอีกสี่ประเทศ"

"พวกเราต้องรีบไปหาที่หลบภัยในสี่ประเทศผู้รอดชีวิตที่เหลือให้เร็วที่สุด เพื่อให้แน่ใจในความปลอดภัยของพวกเรา!"

พูดจบ อาคุตากาว่าก็พาผู้เล่นประเทศซากุระ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป

ขณะเดียวกัน ทางด้านนี้

หลังจากไล่ผู้เล่นประเทศซากุระไปแล้ว หวังจวินเจี๋ยก็ดูเหมือนจะยังหงุดหงิดไม่หาย "เมื่อกี้ตอนเดินไปพวกมันก็หันมามองไป ปากก็พึมพำอะไรอยู่ได้วะ?"

"คงไม่ได้กำลังด่ากูอยู่หรอกนะ?"

"กูยังใจดีเกินไปจริงๆ!"

"เวรเอ๊ย แม่ง! เดี๋ยวพ่อจะตามไปเชือดพวกมันซะเลย!"

"ช่างเถอะ" จูกัดแห่งยุคโกลาหลพูด "พี่เจี๋ย ปล่อยวางได้ก็ปล่อยวางไปเถอะ ครั้งนี้พวกเขาก็ไม่ได้มาหาเรื่องพวกเราด้วย"

"ช่างมันเถอะ พวกเราไปจัดการเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า!"

ในระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่

นอกพรมแดนด้านหน้า

ผู้เล่นจากประเทศปากีสถาน ริส และเวลวา ก็พากันเดินทะลุผ่านพรมแดน เข้ามาในดินแดนต้าเซี่ย

ในวินาทีนี้ พวกเขาราวกับได้รับความรู้สึกของการเกิดใหม่!

และรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ที่ประเทศต้าเซี่ยยอมรับพวกเขา:

"ขอบคุณมาก! ขอบคุณเหล่าวีรบุรุษแห่งประเทศต้าเซี่ย ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกเราในยามวิกฤตแบบนี้!"

"ถ้าใช้คำพูดโบราณของประเทศต้าเซี่ยพวกคุณก็ต้องบอกว่า บุญคุณหยดน้ำต้องทดแทนดั่งน้ำพุ! บุญคุณในวันนี้ วันหน้าฉันจะต้องตอบแทนอย่างสุดกำลังแน่นอน!"

"โอ๊ะ ยังรู้จักคำพูดโบราณของประเทศต้าเซี่ยเราด้วยเหรอเนี่ย?" หวังจวินเจี๋ยมองไปที่ผู้เล่นนักธนูเทพจากประเทศริสที่พูดคำว่าบุญคุณหยดน้ำต้องทดแทนดั่งน้ำพุออกมา แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "โยชิ! ยินดีต้อนรับติ่งต้าเซี่ย!"

"ใคร? ใครพูดอะไรน่ะ?"

"ที่นี่ที่ไหน?"

นักธนูเทพจากประเทศริสคนนั้นหันซ้ายหันขวา เกือบจะคิดว่าตัวเองเข้ามาในประเทศซากุระซะแล้ว...