ตอนที่ 100 สตรีมเมอร์เสี่ยวฉิงกลับมาอีกแล้ว

ตอนที่ 100 สตรีมเมอร์เสี่ยวฉิงกลับมาอีกแล้ว

ผ่านไป 10 นาที เฉิงเหล่ยคิดในใจว่า อีกฝ่ายก็น่าจะทำธุระเสร็จและไปแล้วล่ะมั้ง

แต่เพื่อความชัวร์ เฉิงเหล่ยกัดฟันรอต่ออีก 10 นาที เขาคิดว่าคราวนี้แหละ ไปชัวร์! หลังจากเดินวนไปวนมาในมิติเกมอยู่หลายรอบ เฉิงเหล่ยเช็กเวลาเห็นว่าพอสมควรแล้ว จึงกดเลือกคำสั่ง "กลับสู่โลกความจริง" ทันที

พอกลับมาสู่โลกความจริง จุดที่เขาโผล่ออกมาดูเหมือนจะเป็นห้องกั้นในห้องน้ำชาย เฉิงเหล่ยค่อยๆ แง้มประตูออกมา พอเห็นโถปัสสาวะชายเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เฮ้อออ ค่อยยังชั่ว กลับมาถูกที่ซักที

ถ้ารู้ว่าวาร์ปกลับมาโผล่ห้องน้ำชายแต่แรก เฉิงเหล่ยคงไม่นั่งแกร่วรออยู่ในนั้นตั้ง 20 นาทีให้เสียเวลาหรอก เขาเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่ร้านกรีนมาร์เก็ตของตัวเอง แล้วก็พบว่าในร้านว่างเปล่าไร้ผู้คน

ก็ยังดีที่ช่วงเที่ยงไม่ค่อยมีลูกค้า ถึงมีลูกค้าแวะมาแล้วไม่เห็นใคร เขาก็คงไม่ยืนรอหรอกมั้ง ส่วนพวกผักต่างๆ ก็ดูเหมือนจะอยู่ครบไม่มีอะไรหายไป อย่างว่าแหละ นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว พื้นฐานจริยธรรมของคนเรามันก็ยังมีอยู่บ้าง

เฉิงเหล่ยนั่งลงที่เคาน์เตอร์เก็บเงิน พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังแอบขนหัวลุกไม่หาย ปกติไม่เคยเกิดความผิดพลาดในการวาร์ปแบบนี้มาก่อนเลย แต่พอมองอีกมุม ตอนเขาแวบออกมาเขาก็อยู่ในห้องน้ำ ออกมาก็โผล่ห้องน้ำ มันก็ดูเหมือนจะถูกของระบบแล้ว เพียงแต่ระบบคงไม่รู้ว่าโลกนี้เขาแยกห้องน้ำชายห้องน้ำหญิงน่ะสิ!

จากบทเรียนครั้งนี้ เฉิงเหล่ยตัดสินใจว่า จะไม่ซ่าแวบเข้ามิติเกมสุ่มสี่สุ่มห้าแถวหมู่บ้านว่านฝูอีกแล้ว... มันสยองเกินไป!

ช่วงเวลานี้คนส่วนใหญ่กำลังกินมื้อเที่ยงกันอยู่ เฉิงเหล่ยเองก็เริ่มหิวโซ เขาหยิบมือถือขึ้นมาไถแอปฯ สั่งข้าวหน้าไก่ทอดมาประทังชีวิต กว่าพี่ไรเดอร์จะมาส่งก็ปาเข้าไปเที่ยงครึ่งแล้ว ก่อนที่ข้าวจะมาถึง เฉิงเหล่ยก็แอบหยิบมะเขือเทศมากินรองท้องไปลูกนึง

หลังจากจัดการข้าวหน้าไก่ทอดเสร็จ เฉิงเหล่ยก็เริ่มหนังตาหย่อน ยิ่งอากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ช่วงเที่ยงแบบนี้เฉิงเหล่ยมักจะง่วงนอนเป็นพิเศษ เนื่องจากหมู่บ้านว่านฝูอยู่ติดกับสวนสาธารณะเล็กๆ ถึงจะมีห้างสรรพสินค้าอยู่ใกล้ๆ แต่ตอนเที่ยงก็ไม่ค่อยมีคนมาเดิน บรรยากาศรอบๆ เลยเงียบสงบมาก

แถมรอบหมู่บ้านยังมีพื้นที่สีเขียวเยอะ เฉิงเหล่ยถึงกับได้ยินเสียงจักจั่นร้องระงม ซึ่งเป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานแสนนาน พอนั่งเป่าแอร์ฉ่ำๆ อยู่ในร้านบนเก้าอี้โยก หนังตาที่หนักอึ้งก็ค่อยๆ ปิดลง เสียงจักจั่นที่ร้องไม่หยุดหย่อนทำหน้าที่เหมือนเพลงกล่อมเด็ก จนเฉิงเหล่ยหลับสนิทไปในที่สุด

......

ด้านสตรีมเมอร์สาวเสี่ยวฉิง หลังจากที่เมื่อวานไลฟ์ได้ผลตอบรับดีเกินคาด แค่วันเดียวเธอก็โกยเงินไปได้มากกว่า 1,000 หยวน แถมไม่ต้องทำอะไรหนัก แค่ใช้ฝีปากเก่งๆ เท่านั้น วันนี้เธอเลยมีไฟเต็มเปี่ยม ออกมาไลฟ์นอกสถานทีตั้งแต่เช้า ช่วงเที่ยงก็ยังมีพวกคนว่างที่ไม่ยอมหลับยอมนอนมานั่งดูไลฟ์ของเธอ เสี่ยวฉิงเลยพาทุกคนไปเดินชมวิวทิวทัศน์ของเมืองซีสุ่ย แต่ทว่าเนื่องจากไม่มีคอนเทนต์อะไรแปลกใหม่ วันนี้เลยไม่ค่อยมีคนเปย์เท่าไหร่ รายได้จากของขวัญจนถึงตอนนี้เพิ่งจะได้แค่ 20 กว่าหยวนเอง

แถมตอนไลฟ์เธอยังต้องกินข้าวซื้อน้ำดื่มไปหลายขวด สรุปไปๆ มาๆ วันนี้เธอกลายเป็น "เข้าเนื้อ" เสียเงินไปฟรีๆ หลายหยวนเสียอย่างนั้น เสี่ยวฉิงเริ่มกลุ้มใจ ไม่รู้จะไลฟ์อะไรต่อดี

เสี่ยวฉิงถามแฟนคลับในห้องไลฟ์ "เหล่าเบบี๋คะ อยากไปดูที่ไหนกันต่อไหม เดี๋ยวไอ้พาไปค่า"

เพราะตอนนี้คอมเมนต์ เริ่มเงียบเหงา เสี่ยวฉิงเลยต้องส่งเสียงถามกระตุ้น

"จารย์ฉิง ผมอยากดูอะไรที่มันว้าวๆ หน่อย"

"จารย์ฉิง ผมอยาก 'ซิ่ง' (ขับรถ - สื่อถึงคอนเทนต์ 18+)"

"จารย์ฉิง พาขึ้นทางด่วนหน่อย (สื่อถึงคอนเทนต์หวาดเสียว/ล่อแหลม)"

คนดูที่ยังสิงอยู่ในห้องไลฟ์ตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายสายหื่นที่ว่างจัด เสี่ยวฉิงเห็นคอมเมนต์แล้วก็ได้แต่ทำหน้าลำบากใจ ซิ่งรถ? ขึ้นทางด่วน? เรื่องพวกนั้นเธอทำไม่เป็นหรอก!

"ขอโทษทีนะคะเบบี๋ เรื่องพวกนั้นทำไม่เป็นจริงๆ ค่ะ นอกจากเรื่องนั้นแล้ว อยากดูอะไรกันอีกไหมคะ?" เสี่ยวฉิงพูดขอโทษแฟนคลับเสียงอ่อย

"เดินตั้งนานไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย"

"นั่นสิ ดูสิยอดคนดูตกลงไปเยอะมาก ถ้าสตรีมเมอร์ไม่หาอะไรใหม่ๆ มาทำ อีกเดี๋ยวไม่กี่สิบคนที่เหลือคงหนีหมดแน่"

"จารย์ฉิง ผมแนะนำนะ ช่วงเที่ยงแอดมิน คงกำลังสัปหงกอยู่ เรามาซิ่งรถกันสักรอบเหอะ"

......

ในแชตเริ่มมีการปั่นกระแส "ซิ่งรถ" กันอีกรอบ เสี่ยวฉิงเห็นแล้วหน้าเหี่ยวเป็นมะระทันที

"จารย์ฉิง งั้นลองไปร้านกรีนมาร์เก็ตเมื่อวานดูไหม ผมว่าที่นั่นมีอะไรน่าสนใจดีนะ" แฟนคลับรุ่นเดอะคนหนึ่งเสนอขึ้นมา

พอเห็นข้อความนี้ ดวงตาของเสี่ยวฉิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที! ใช่แล้ว! เธอไปร้านกรีนมาร์เก็ตเมื่อวานได้นี่นา เพราะเมื่อวานของขวัญส่วนใหญ่ที่เธอได้มา ก็มาจากที่นั่นทั้งนั้น!

"โอเคค่ะ! งั้นตอนนี้เสี่ยวฉิงจะไปที่นั่นเลยนะคะ" เสี่ยวฉิงเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ทันที และมุ่งหน้าไปยังร้านของเฉิงเหล่ย

.....

ขณะนั้น เฉิงเหล่ยยังคงนอนสัปหงกอยู่ในร้านอย่างมีความสุข การนอนกลางวันมันมีแรงดึงดูดประหลาดอย่างหนึ่งคือ... ไม่อยากตื่น! ถึงเฉิงเหล่ยจะพอรู้สึกตัวลางๆ ว่ามีคนเข้ามา แต่เขาก็ยังอยากจะขี้เกียจไม่อยากลืมตาขึ้นมาอยู่ดี

ทันใดนั้น ประตูร้าน "กรีนมาร์เก็ต" ก็ถูกเปิดออก ผู้ที่เดินเข้ามาก็คือสตรีมเมอร์สาวเสี่ยวฉิงนั่นเอง

"เหล่าเบบี๋คะ ตอนนี้มาถึงร้านกรีนมาร์เก็ตเมื่อวานแล้วค่ะ ดูเหมือนตอนนี้ข้างในจะไม่มีคนนะคะ" เสี่ยวฉิงชูมือถือขึ้น แล้วแพนกล้องถ่ายไปรอบๆ ร้าน

เฉิงเหล่ยรู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามาจริงๆ เขาเลยค่อยๆ ลืมตาที่ยังสะลึมสะลือขึ้นแล้วขยี้เบาๆ พอเห็นชัดๆ ก็พบว่าเป็นแม่สาวสตรีมเมอร์เมื่อวานนี่เอง

"สวัสดีครับ..." เฉิงเหล่ยหาวออกมาหวอดใหญ่ก่อนจะทักทาย

"สวัสดีค่ะเถ้าแก่ กลับมาอีกแล้วนะคะ" เสี่ยวฉิงส่งยิ้มหวานทักทายเฉิงเหล่ย

"ยินดีต้อนรับครับ อยากได้อะไรเดินดูตามสบายเลยนะ" เฉิงเหล่ยเพิ่งตื่นเลยยังไม่ค่อยมีกะจิตกะใจเท่าไหร่ ได้แต่ทักทายไปตามมารยาทแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายเดินดูเอง

เมื่อวานเสี่ยวฉิงซื้อแตงโมที่นี่ไป รสชาติน่ะมันสุดยอดจริงๆ แต่ราคาก็โหดหินสุดๆ เหมือนกัน วันนี้เธอเลยไม่คิดจะดูแตงโมอีก เพราะแตงโมไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเปย์ไหวในตอนนี้

เสี่ยวฉิงถือมือถือเดินไปถ่ายพวกมะเขือเทศ ฟักทอง และถั่วฝักยาวแทน

"ทำไมผักมันน้อยจังวะ?" มีคนส่งคอมเมนต์ถามในห้องไลฟ์

พอเห็นคอมเมนต์ เสี่ยวฉิงก็เริ่มสงสัยเหมือนกัน เมื่อวานมัวแต่ตื่นเต้นเรื่องราคาแตงโมเลยไม่ได้สังเกต พอแฟนคลับทักขึ้นมา เธอถึงเพิ่งเห็นว่าผักที่นี่มันน้อยจนน่าใจหายจริงๆ

มะเขือเทศ ฟักทอง ถั่วฝักยาว... เสี่ยวฉิงนับนิ้วดูแล้วพบว่ามีผักแค่ 3 ชนิดเท่านั้นเอง!

"เถ้าแก่คะ ทำไมผักร้านพี่มันน้อยจังเลยล่ะคะ?" เสี่ยวฉิงนับเสร็จก็หันไปถามเฉิงเหล่ย

"อ๋อ เรื่องนั้นเหรอครับ... คือร้านผมเน้นขายแต่ผักเกรดพรีเมียมคุณภาพสูงสุดน่ะครับ ตอนนี้เลยยังมีแค่ไม่กี่ชนิด แต่รับรองว่าคุณภาพน่ะระดับเดียวกับแตงโมเมื่อวานเลยนะ ลองซื้อไปชิมดูได้ครับ"

คำถามเรื่องทำไมผักน้อยเนี่ย เฉิงเหล่ยโดนถามจนชินแล้ว เขาเลยตอบออกไปแบบไหลลื่นตามสูตรสำเร็จ

"อ้อ งั้นเหรอคะ..." เสี่ยวฉิงฟังแล้วก็ทำท่าเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง

เดินสายพรีเมียมแล้วทำไมไม่รับผักพรีเมียมชนิดอื่นมาขายเพิ่มอีกล่ะ? เธอแอบคิดในใจ

"เถ้าแก่คะ แล้วมะเขือเทศนี่ขายยังไงคะ?" เสี่ยวฉิงหยิบมะเขือเทศขึ้นมาลูกหนึ่ง พลิกดูไปมาในมือแล้วถามราคาแบบทีเล่นทีจริง

"อ๋อ มะเขือเทศชั่งละ 16 หยวนครับ" เฉิงเหล่ยชายตาดูแล้วตอบออกไปแบบหน้านิ่งๆ

เสี่ยวฉิงที่กำลังพินิจมะเขือเทศอยู่ในมือ ถึงกับชะงักค้างไปทันที!

นาทีนั้น ห้องไลฟ์แชตระเบิดอีกรอบ!

"เชี่ยยยย! มะเขือเทศก็ชั่งละ 16 หยวนเหรอวะเนี่ย!"

"ตรูว่าแล้ว! ร้านนี้มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ได้ตลอดจริงๆ!"

......

ในพริบตา คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็พุ่งกระฉูดรัวๆ ยิ่งกว่าห่าฝน!

จบตอน 100