ตอนที่ 73 สามีฉันไม่อยู่บ้าน

ตอนที่ 73 สามีฉันไม่อยู่บ้าน

"ช่วยอะไรครับ?"

"คือ... ฉันหิ้วไม่ไหวน่ะค่ะ ก็เลย..."

จินหลิงชำเลืองมองเฉิงเหล่ยทีหนึ่ง แล้วมองไปที่ฟักทองบนพื้นพลางทำท่าทางเขินอายเล็กน้อย

"อ๋อ... ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ พอดีร้านผมทิ้งคนไม่ได้เลย คงไปช่วยแบกส่งถึงบ้านให้ไม่ได้หรอกครับ"

เฉิงเหล่ยเห็นสายตาขอความช่วยเหลือของจินหลิงก็รู้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร ทรงเดียวกับป้าเผยเจ้าของบ้านเช่าเป๊ะ อยากให้เขาไปช่วยงานถึงที่

ป้าเผยน่ะมีจุดประสงค์แอบแฝงไม่ซื่อ เฉิงเหล่ยเลยไม่ยอมตอบตกลง

ส่วนจินหลิง จุดประสงค์เธออาจจะใสซื่อจริงๆ แต่เฉิงเหล่ยก็ตอบตกลงไม่ได้อยู่ดี เพราะร้านผักของเขาขาดคนไม่ได้จริงๆ

ดังนั้น เขาเลยปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาด ต่อให้สวยแค่ไหนก็เถอะ ผมยอมเปิด "ประตูหลัง" ขายของให้ครั้งหนึ่งแล้ว จะมาให้เปิดให้อีกรอบ (บริการส่ง) มันไม่ได้นะจ๊ะ!

ขนาดป้าเผยยังไม่ได้สิทธิพิเศษขนาดนี้เลย!

"แต่ฉันหิ้วไม่ไหวจริงๆ นี่นา"

จินหลิงทำสายตาออดอ้อนน่าสงสารพลางส่งเสียงอ้อน ออกมาอีกรอบ

เฉิงเหล่ยเริ่มปวดหัวตุ้บๆ จะมาอ้อนอะไรกันนักกันหนาเนี่ย อ้อนผมทำไมครับ!

"ร้านผมทิ้งคนไม่ได้จริงๆ ครับ เรื่องจริงนะ" เฉิงเหล่ยตอบด้วยสายตาจริงใจและน้ำเสียงหนักแน่น แต่พอพูดจบเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เลยพูดต่อว่า

"เอาแบบนี้ไหมล่ะครับ รอช่วงเที่ยงที่ผมปิดร้าน ผมจะช่วยไปส่งให้ ถ้าคุณรอจนถึงตอนนั้นได้นะ"

คำพูดนี้ของเฉิงเหล่ย จริงๆ แล้วมันคือการปฏิเสธแบบอ้อมๆ นั่นแหละ เพราะใครมันจะไปบ้าบอรอจนถึงเที่ยงกันล่ะ

"ได้ค่ะ! ขอบคุณมากเลยนะ งั้นตอนเที่ยงรบกวนคุณช่วยไปส่งที่ตึก 8 ห้อง 808 นะคะ"

จินหลิงยิ้มหวานหยดย้อยแล้วตอบตกลงข้อเสนอของเฉิงเหล่ยทันที

เฉิงเหล่ย "......"

เขาถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย ไม่นึกเลยว่าข้อเสนอแบบปัดรำคาญของเขา อีกฝ่ายจะดันตกลงซะงั้น!

หรือว่า... ยัยนี่จะเหมือนป้าเผย ที่จ้องจะงาบผมเหมือนกัน?

แต่ เธอก็หน้าตาสวยใช้ได้เลย ถ้าจะจ้องงาบก็ปล่อยให้งาบไปเถอะ

เฮ้ย! ไม่ใช่สิ! พรืดๆๆ เราคิดอะไรอยู่วะเนี่ย?

"เอ่อ... ได้ครับ"

ผลไม้รสขมที่ตัวเองปลูกเอง ก็ต้องกลืนลงไปเอง เฉิงเหล่ยตอบรับคำไปแบบเจื่อนๆ

พอเฉิงเหล่ยรับคำ จินหลิงก็เดินจากไป

หลังจากเธอกลับไป ร้านเล็กๆ ของเฉิงเหล่ยก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง

จนกระทั่งถึงเวลาบ่ายโมง ร้านผักของป้าเสิ่นก็ยังไม่เปิด ดูท่าวันนี้ป้าแกคงจะไม่มาเปิดร้านจริงๆ แล้วล่ะ

ในช่วงเวลานี้ เฉิงเหล่ยได้รับอานิสงส์จากลูกค้าเก่าของป้าเสิ่นเพียบ แถมยังต้องคอยตอบคำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เถ้าแก่ รู้ไหมว่าวันนี้ทำไมป้าเสิ่นไม่มา?"

"ไม่ทราบครับ"

"ป้าเสิ่นวันนี้ไม่เปิดร้านเหรอ?"

"ผมไม่รู้ครับ"

"ป้าเสิ่นวันนี้..."

"ผม-ไม่-รู้-ครับ-ว่า-ป้า-แก-ทำ-ไม-ไม่-มา-เปิด-ร้าน!"

ช่วงแรกๆ เฉิงเหล่ยยังพอทนตอบได้นะ แต่พอโดนถามบ่อยเข้าจนชิน พอเห็นคนทำท่าจะอ้าปากถาม เขาก็ชิงตอบตัดหน้าไปก่อนเลย นอกจากขายของแล้ว เฉิงเหล่ยยังเข้าออกมิติเกมอยู่หลายรอบ ทั้งเก็บผัก หว่านเมล็ด และถอนต้นแตงกวาทิ้ง

จนถึงตอนปิดร้านช่วงบ่ายโมง เฉิงเหล่ยเก็บมะเขือเทศได้ 240 ชั่ง แต่ต้องแลกกับการที่เมล็ดพันธุ์ปริศนา 600 เมล็ดสุดท้ายหมดเกลี้ยง

เฉิงเหล่ยเลยต้องจัดหนักซื้อเมล็ดพันธุ์เพิ่มอีก 2,000 เมล็ด ทำให้ยอดเงินในบัญชีร่วงลงมาเหลือหลักสี่หลักอีกครั้ง

บ่ายโมงกว่าๆ พอปิดร้านเสร็จ เฉิงเหล่ยก็หิ้วฟักทองลูกใหญ่ขึ้นมา

พอไปถึงตึก 8 ในหมู่บ้าน เฉิงเหล่ยก็กดออดที่ด้านล่าง

หลังจากคุยกันผ่านอินเตอร์คอมเสร็จ เฉิงเหล่ยก็ขึ้นลิฟต์ตัวขวาสุดไปทันที เนื่องจากเขาไม่มีคีย์การ์ดของตึกนี้ เลยต้องใช้วิธีให้เจ้าของห้องกดลิฟต์ให้แบบนี้แหละ

มาถึงหน้าห้อง 808 เฉิงเหล่ยก็เคาะประตู

ไม่นานนัก จินหลิง ลูกค้าคนสวยที่คุ้นหน้ากันดีก็เปิดประตูออกมา

"ฟักทองมาส่งแล้วครับ" เฉิงเหล่ยยื่นถุงฟักทองให้ตรงหน้าเธอ

"เชิญข้างในก่อนค่ะ เชิญๆ ลำบากคุณจริงๆ เลย"

จินหลิงพอเห็นเฉิงเหล่ยก็เชื้อเชิญเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร พอดีผมมีธุระต่อน่ะครับ"

สำหรับการชวนเข้าบ้าน เฉิงเหล่ยไม่ขอรับไว้ ล้อเล่นน่ะ... แค่มาส่งฟักทองลูกเดียว จะเข้าไปในบ้านคนอื่นทำไมกัน

"ไม่เป็นไรน่า เข้ามาดื่มน้ำสักแก้วก่อนค่อยไป ข้างนอกอากาศร้อนจะตาย" จินหลิงยังคงคะยั้นคะยอไม่เลิก

"ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ"

พูดถึงอากาศร้อนไม่ทันขาดคำ เฉิงเหล่ยก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปาดเหงื่อที่หน้าผาก

อีกแค่สองวันก็จะเข้าเดือนกรกฎาคมแล้ว อากาศมันร้อนนรกแตกจริงๆ แค่เดินไม่กี่ก้าวเหงื่อก็ซึมแล้ว ยิ่งเฉิงเหล่ยต้องหิ้วฟักทองลูกเบ้อเริ่มเดินมาตั้งไกลอีก

จินหลิงเห็นเฉิงเหล่ยปาดเหงื่อ ก็ยิ่งชวนใหญ่ "เข้ามาพักสักหน่อยค่อยไปเถอะค่ะ"

"ผมเกรงว่ามันจะไม่ค่อยสะดวกน่ะครับ เอาเป็นว่าไม่ดีกว่า" เฉิงเหล่ยยังคงยืนกรานปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สามีฉันไม่อยู่บ้าน"

เฉิงเหล่ย "......"

เธอหมายความว่ายังไง?!

บอกว่าสามีไม่อยู่บ้าน แล้วมาบอกผมทำไมครับ?!

หรือว่า... ยัยนี่จะเป็นพวกเดียวกับป้าเผยจริงๆ?!

ไม่ได้การล่ะ เขาต้องรีบชิ่งด่วน ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแบบนี้!

"เอ่อ... คือผมต้องไปเตรียมของกลับบ้านพรุ่งนี้น่ะครับ ช่วงบ่ายต้องเปิดร้านต่อด้วย คงเข้าไปไม่ได้จริงๆ ขอตัวนะครับ"

พูดจบ เฉิงเหล่ยก็รีบวางฟักทองลง แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างเท่ๆ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดจาหว่านล้อมต่อ

"อ๊ะ... อ๋อ งั้นก็ขอบคุณมากนะจ๊ะ"

เสียงขอบคุณของจินหลิงดังไล่หลังเฉิงเหล่ยมา

และแล้วเฉิงเหล่ยก็แก้ปัญหา (ที่เขาคิดเอาเอง) ว่าเป็นปัญหาใหญ่ได้สำเร็จอีกครั้ง

ถ้าเทียบกับป้าเผยเจ้าของบ้านแล้ว อีกฝ่ายมีแต้มต่อทั้งหน้าตาและรูปร่าง แรงดึงดูดไม่ใช่น้อยๆ เลยนะนั่น

แต่สุดท้าย เฉิงเหล่ยก็ไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยุ และรักษาความบริสุทธิ์ใจของตัวเองไว้ได้!

ระหว่างทางเดินกลับที่พัก เฉิงเหล่ยอดไม่ได้ที่จะชมตัวเองในใจ

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ... จินหลิงเธอแค่ตั้งใจจะขอบคุณที่เขาช่วยหิ้วฟักทองหนักๆ มาส่งให้จริงๆ เท่านั้นแหละ!

ทั้งหมดเนี่ย... เฉิงเหล่ย "มโน" ไปเองล้วนๆ!

พอกลับถึงที่พัก หลังจากจัดการมื้อเที่ยงแบบง่ายๆ เฉิงเหล่ยก็นอนกลางวันพักผ่อน

บ่ายสามโมงกว่าๆ เฉิงเหล่ยตื่นขึ้นมา เข้ามิติเกมไปเก็บผักอีกรอบ ได้มะเขือเทศมาอีก 240 ชั่ง และตอนนี้เมล็ดพันธุ์เหลือแค่ 1,100 เมล็ดแล้ว

วันนี้วันเดียว เฉิงเหล่ยใช้เมล็ดไปเกือบ 2,000 เมล็ดแล้วนะเนี่ย ความเร็วในการใช้นี่มันไวจริงๆ

ช่วงบ่าย เดิมทีเฉิงเหล่ยกะจะกลับไปเปิดร้านขายของต่อ

แต่ลองคิดดูอีกที ไปหาซื้อของฝากไว้เตรียมกลับบ้านพรุ่งนี้ดีกว่า

เรื่องการซื้อของขวัญกลับบ้านเนี่ย เฉิงเหล่ยยังไม่เคยทำมาก่อนเลย เพราะเพิ่งเรียนจบมาได้แค่ปีเดียวเอง

ในเมื่อตัดสินใจจะไปซื้อของ เฉิงเหล่ยเลยไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อยสักหน่อย

ถึงยังไงไปเดินห้างซื้อของ อย่างน้อยก็ต้องดูสะอาดสะอ้าน จะได้รู้สึกมั่นใจและสบายใจเวลาคนอื่นมองมา

เนื่องจากไม่มีรถยนต์ และเขาก็อายเกินกว่าจะปั่นซาเล้งไฟฟ้าไปจอดหน้าห้าง

เฉิงเหล่ยเลยตัดสินใจเรียกแท็กซี่ไปแทน

จริงๆ มีรถเมล์ให้เลือกนะ แต่อากาศร้อนขนาดนี้ เฉิงเหล่ยขี้เกียจไปยืนรอ

มาถึงห้างใหม่ทางตอนใต้ของเมือง (เฉิงหนานซินซางเฉิง) ที่ใกล้ที่สุด เฉิงเหล่ยเสียค่ารถไป 12 หยวน

พอลงจากรถ ลมเย็นจากแอร์ในแท็กซี่หายไป เฉิงเหล่ยก็รู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ถาโถมเข้าใส่ทันที

ร้อนฉิบ!

แค่เดินจากถนนเข้าไปในตัวห้าง เฉิงเหล่ยก็รู้สึกว่าเหงื่อเริ่มออกอีกแล้ว

จนกระทั่งได้ก้าวเข้าไปในห้าง และสัมผัสกับไอเย็นของแอร์ เฉิงเหล่ยถึงค่อยรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย

บ่ายวันศุกร์แบบนี้ คนในห้างยังไม่เยอะเท่าไหร่ นอกจากพนักงานขายแล้ว ก็มีลูกค้าเดินประปราย

เฉิงเหล่ยวางแผนว่าจะซื้อเหล้าดีๆ กับบุหรี่ดีๆ ไปฝากพ่อ ส่วนของแม่น่ะ เขาว่าจะซื้อ...

เออจริงด้วย... เฉิงเหล่ยนึกขึ้นมาได้ แล้วผมควรซื้ออะไรให้แม่ดีล่ะเนี่ย?

จบตอน 73