ตอนที่ 48 พบคุณย่าฟางอีกครั้ง

ตอนที่ 48 พบคุณย่าฟางอีกครั้ง

ก่อนจะเข้าไปในมิติเกม เฉิงเหล่ยเหลือบมองเวลาเพิ่งจะบ่ายสองนิดๆ แต่เมล็ดพันธุ์ปริศนาก็เริ่มงอกจนพอมองออกแล้วว่าเป็นพืชชนิดไหน เฉิงเหล่ยแวบเข้าไปดู ข้อมูลพืชที่ปรากฏบนที่ดินสีแดงทำให้เขาถึงกับอึ้ง แตงกวา, พืชเลเวล 1, ระยะเวลาเติบโตที่เหลือ 25 นาที 32 วินาที

โหย...

เฉิงเหล่ยยืนเอ๋อไปชั่วครู่ ที่ดินสีแดงที่เพิ่งทุ่มเงินอัปเกรดมาหมาดๆ ดันปลูกได้แค่แตงกวาซึ่งเป็นพืชระดับต่ำสุดเสียนี่ นี่มันไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ควรจะได้หลังจากยอมเปย์เงินไปเลยนะเนี่ย!

พอเห็นว่าดินสีแดงได้แค่แตงกวา เฉิงเหล่ยก็หมดอารมณ์จะยืนดูต่อ เขาจึงกลับออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เขากลับมานั่งที่หน้าร้าน พิงกำแพงด้วยความผิดหวังนิดๆ ในใจยังคงนึกถึงต้นแตงกวาที่กำลังโตในมิติเกม

ตอนแรกที่อัปเกรดดินสีแดง เขาแอบกังวลว่าถ้ามันได้พืชเลเวลสูงขึ้นมา ปริมาณมะเขือเทศที่ต้องส่งให้โรงแรมอาจจะไม่พอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนความกังวลของเขาจะเปล่าประโยชน์สิ้นดี (เพราะมันได้แต่แตงกวา!)

บ่ายสองกว่าๆ รถราบนถนนเริ่มหนาตาขึ้น โดยเฉพาะรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่มีจำนวนเยอะเป็นพิเศษ

ช่วงเวลานี้ผู้คนส่วนใหญ่ถ้าไม่ไปทำงาน ก็คงกำลังออกไปรับลูกหลานที่โรงเรียน

เฉิงเหล่ยนั่งมองผู้คนเหล่านั้นที่ใช้ชีวิตกันอย่างวุ่นวาย จนความง่วงเหงาหาวนอนเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมงกว่าๆ

ร้านผักเริ่มมีลูกค้าเข้ามาแล้ว ป้าเสิ่นร้านข้างๆ ก็เริ่มยุ่งขึ้นมาเหมือนกัน

เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาเฉิงเหล่ยจัดโปรโมชั่นผักราคาพิเศษ ชื่อเสียงของร้านเขาเลยเริ่มติดหูคนแถวนี้ ทำให้มีลูกค้าเดินเข้าร้านเยอะกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย

หลังจากต้อนรับลูกค้าไปได้สองสามคน เฉิงเหล่ยก็สังเกตเห็นคนคุ้นเคยเดินกะโผลกกะเผลกตรงมาทางนี้

เมื่อคนผู้นั้นเดินมาถึงหน้าร้าน เฉิงเหล่ยก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น "คุณย่าฟาง สวัสดีตอนบ่ายครับ! สองสามวันมานี้ไม่เห็นคุณย่ามาซื้อผักเลยนะครับ ไปไหนมาเหรอครับ?"

คนที่เดินมาช้าๆ คนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคุณย่าฟาง ลูกค้าขาประจำของเฉิงเหล่ยนั่นเอง หลายวันที่ผ่านมาร้านเฉิงเหล่ยขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแต่กลับไม่เห็นคุณย่าฟางเลย เขาเลยอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

"เฮ้อ... สองสามวันที่ผ่านมาลูกชายคนเล็กตื๊อจะให้ฉันไปพักที่บ้านเขาให้ได้น่ะสิ แต่ที่นั่นฉันอยู่ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่เนี่ย เพิ่งจะได้กลับมาวันนี้เองจ้ะ"

คุณย่าฟางตอบพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางดูเหมือนบ่นแต่จริงๆ แล้วน้ำเสียงดูมีความสุขมากทีเดียว

"อย่างนี้นี่เอง แล้ววันนี้คุณย่าอยากได้ผักอะไรดีครับ?"

เฉิงเหล่ยเห็นใบหน้าที่มีความสุขของคุณย่าฟางเขาก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

"เอาแตงกวาให้ย่าหน่อยจ้ะ จะว่าไปนะ แตงกวาที่ซื้อจากร้านพ่อหนุ่มคราวที่แล้วน่ะอร่อยจริงๆ นะ กินแล้วย่ารู้สึกเจริญอาหารขึ้นเยอะเลยล่ะ"

"จริงเหรอครับ? มันมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เฉิงเหล่ยรู้อยู่แล้วว่าแตงกวาของเขาคุณภาพดีเยี่ยม แต่มันถึงขั้นช่วยให้คนแก่เจริญอาหารได้เนี่ย เขาเพิ่งจะรู้นี่แหละ

"จริงสิจ๊ะ ไม่งั้นย่ากลับมาถึงปุ๊บจะรีบมาซื้อแตงกวาร้านพ่อหนุ่มได้ยังไงล่ะ... เอ๊ะ แล้วแตงกวาหายไปไหนหมดล่ะเนี่ย?"

หลังจากตอบคำถามเฉิงเหล่ย คุณย่าฟางก็อุทานด้วยความแปลกใจเมื่อพบว่าบนแผงร้านเฉิงเหล่ยไม่มีแตงกวาวางอยู่เลย

"พอดีช่วงนี้ผมจัดราคาพิเศษน่ะครับเลยขายดีมาก เดี๋ยวผมไปหยิบที่หลังร้านมาให้นะครับ พอดีมีเก็บไว้คัดพิเศษอยู่นิดหน่อย"

เฉิงเหล่ยอธิบายพลางเนียนเดินเข้าไปในโกดังหลังร้านทำทีเป็นไปเอาของ

ในห้องโกดัง เฉิงเหล่ยดึงแตงกวาออกมาจากกระเป๋าพกพา 5 ชั่ง แล้วเดินถือออกมา

"คุณย่าครับ แตงกวาอยู่นี่แล้ว เลือกตามสบายเลยครับ"

เขาวางแตงกวาลงตรงหน้าคุณย่าฟางเพื่อให้เธอได้เลือกตามใจชอบ

"ดีๆ ขอบใจนะจ๊ะ"

คุณย่าฟางรับคำแล้วเริ่มเลือกอย่างตั้งใจ แต่ด้วยคุณภาพผักของเฉิงเหล่ยที่ประจักษ์แก่สายตาอยู่แล้ว เธอเลยเลือกไม่นานก็ได้แตงกวามาหลายลูก

เฉิงเหล่ยนำไปชั่งน้ำหนัก ทั้งหมด 2 ชั่งกับอีก 1 ขีด เขาคิดราคาคุณย่าแค่ 2 หยวน (จากราคาชั่งละ 1 หยวน)

คุณย่าฟางได้ยินราคาก็ถึงกับตกใจว่าทำไมมันถึงถูกกว่าตอนช่วงจัดกิจกรรมเสียอีก

เฉิงเหล่ยเลยตอบเนียนๆ ไปว่า ช่วงนี้เราเพิ่มระดับความคุ้มค่าของกิจกรรมครับ ราคาเลยถูกลงเป็นพิเศษ

หลังจากได้แตงกวาแล้ว คุณย่าฟางก็ขอลากลับโดยไม่ได้ซื้อผักอย่างอื่นเพิ่ม

เธอค่อยๆ เดินถือถุงแตงกวากลับบ้านอย่างช้าๆ แต่ระหว่างทางได้เดินผ่านสวนหย่อมของหมู่บ้าน จึงแวะนั่งพักและเริ่มนั่งคุยกับกลุ่มคุณย่าคุณยายที่คุ้นเคยกัน

เพราะคุณย่าฟางหายหน้าไปหลายวัน ทุกคนเลยแย่งกันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่คุณย่าฟางไม่อยู่ให้ฟังกันอย่างออกรส

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเจ้าตูบของตาฟู่ไปทำศัลยกรรมทำหมันมา เรื่องคุณย่าฉินทำเงินหายไปยี่สิบหยวน หรือเรื่องลูกสะใภ้ใหม่บ้านคุณย่าเมิ่งที่สวยหยาดเยิ้ม ซึ่งล้วนแต่เป็นเรื่องสัพเพเหระในละแวกบ้าน

คุณย่าฟางก็นั่งฟังไป พลางสอดแทรกถามไถ่สถานการณ์บ้างเป็นระยะ

แต่ทว่า เรื่องที่พวกเธอคุยกันบ่อยที่สุดกลับหนีไม่พ้นเรื่อง "ร้านผักของเฉิงเหล่ย" เรื่องที่ร้านเขาขายผักราคาพิเศษในช่วงหลายวันที่ผ่านมานั้น กลายเป็นเรื่องโด่งดังมากในหมู่แม่บ้านและคนชรา

แหงล่ะ ที่ไหนมีของถูกและดี ที่นั่นย่อมมีพวกเธอเสมอ

ตอนแรกพวกเธอก็คุยกันแค่เรื่องราคาที่ถูกแสนถูก แต่คุยไปคุยมา หัวข้อก็เปลี่ยนเป็นเรื่องที่ว่า "ผักที่ซื้อจากร้านเฉิงเหล่ยมันอร่อยจนน่าเหลือเชื่อ"

ทุกคนต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าผักร้านเฉิงเหล่ยนั้นยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะมะเขือเทศกับแตงกวาที่ทำให้คนในบ้านที่ไม่ชอบกินผัก หันกลับมารักการกินผักได้ราวกับปาฏิหาริย์

ทุกคนต่างแย่งกันพูดคนละประโยคสองประโยค จนสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปเดียวกันว่า ผักร้านเฉิงเหล่ยมันอร่อยของจริง!

เวลาผ่านไปรวดเเรวจนถึงสี่โมงเย็น คุณย่าฟางก็นั่งพักพอหายเหนื่อยแล้วจึงเดินกลับบ้าน

สาเหตุที่คุณย่าฟางอยู่บ้านลูกชายคนเล็กได้ไม่กี่วัน นอกจากจะไม่ถนัดที่ทางแล้ว อีกสาเหตุหนึ่งคือเธอ "ไม่มีความรู้สึกอยากอาหาร" เลยเวลาอยู่ที่นั่น

แม้ว่าลูกชายจะสรรหาซุปกระดูกหมูหรือซุปไก่มาบำรุงทุกวัน แต่คุณย่าฟางก็กินได้ไม่กี่คำ พอกลับมาถึงบ้านเธอเลยต้องรีบไปซื้อแตงกวาร้านเฉิงเหล่ยทันที เพราะแตงกวาพวกนี้นี่แหละที่เคยทำให้เธอเจริญอาหารขึ้นมาได้ เธอเลยเฝ้าคิดถึงรสชาตินี้มาตลอดทาง

ส่วนทางด้านเฉิงเหล่ย เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาสี่โมงเย็นกว่าๆ เขาก็แวบเข้าไปในมิติเกมเพื่อเก็บเกี่ยวผักทันที

ตอนนี้เขาต้องจับจ้องเวลาให้แม่นยำ เร่งปลูกและเร่งเก็บเกี่ยวให้เร็วที่สุด เพราะตั้งแต่วันพรุ่งนี้เขาต้องส่งมะเขือเทศวันละ 200 ชั่งให้โรงแรมซิงไห่ ซึ่งนั่นหมายถึงเงินก้อนโตทั้งนั้น!

เฉิงเหล่ยเก็บเกี่ยวแตงกวาได้ 160 ชั่ง และมะเขือเทศ 80 ชั่ง จากนั้นเขาก็รีบหว่านเมล็ดชุดใหม่ลงไปทันที เขาต้องแข่งกับเวลา จะมัวเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียวไม่ได้

หลังจากเก็บเกี่ยวรอบนี้ สต็อกผักของเฉิงเหล่ยมีแตงกวาเพิ่มเป็น 235 ชั่ง, มะเขือเทศ 160 ชั่ง ส่วนถั่วแขกยังคงเป็น 48 ชั่งเท่าเดิม

พืชเลเวล 2 มันไม่ได้ออกมาง่ายขนาดนั้น ถึงแม้ตอนนี้เขาจะอัปเกรดฟาร์มเป็นเลเวล 3 และมีที่ดินสีแดงแล้วหนึ่งแปลง แต่มันก็ยังหนีโชคชะตาที่ต้องปลูกแตงกวา (เลเวล 1) ไม่พ้นอยู่ดี

พอหว่านเมล็ดเสร็จ เมล็ดพันธุ์ปริศนาก็เหลืออยู่ 1,200 เมล็ด อัตราการใช้เริ่มสูงขึ้นตามปริมาณที่ดิน

เฉิงเหล่ยยืนดูต้นอ่อนที่เริ่มงอกในมิติเกมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับออกมาสู่โลกภายนอก เพราะตอนนี้เป็นช่วงเย็น ลูกค้าจะเริ่มเยอะขึ้น เขาไม่สามารถแวบไปแวบมาในมิติเกมนานๆ ได้

เวลาห้าโมงเย็น อากาศยังคงร้อนและแดดยังจ้าอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับแดดตอนเที่ยงแล้วก็นับว่าเบาลงเยอะ

ตอนนี้บรรดาผู้ปกครองเริ่มขี่รถหรือขับรถไปรับเด็กๆ กลับบ้านแล้ว แน่นอนว่ากองทัพหลักที่ไปรับหลานๆ ก็คือพวกคุณปู่คุณย่าคุณตานี่แหละ เพราะมีแค่พวกท่านที่มีเวลาว่างมากที่สุด

จบตอน 48