ตอนที่ 23 คำขอให้ช่วยของหลิงเสี่ยวฉิง

ตอนที่ 23 คำขอให้ช่วยของหลิงเสี่ยวฉิง

เวลาบ่ายสามโมงกว่า เฉิงเหล่ยตื่นขึ้นมา หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็เดินทางมาที่ร้านผักของตัวเอง

คราวนี้ พอเฉิงเหล่ยมาถึงร้าน ป้าเสิ่นกลับไม่ได้เดินเข้ามาจิกกัดเขาเหมือนทุกที ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก

ดูท่าว่า แผนการของเขาเมื่อช่วงเช้าจะทำให้ป้าเสิ่นได้รับความกระทบกระเทือนใจไปไม่น้อยเลยทีเดียว

บรรยากาศช่วงบ่ายเป็นไปอย่างเงียบสงบ เนื่องจากเฉิงเหล่ยยังไม่ได้เอามะเขือเทศกับแตงกวาชุดใหม่ที่เพิ่งงอกออกมาขาย ยอดขายฝั่งเขาเลยดูซบเซากว่าร้านป้าเสิ่นนิดหน่อย

ตอนนี้ราคาผักของเฉิงเหล่ยเท่ากับราคาของป้าเสิ่นแล้ว

แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ยังไม่รู้ ภาพจำของพวกเขาที่มีต่อร้านเฉิงเหล่ยยังคงเป็น "ร้านที่ผักแพงกว่าข้างๆ สองสามเหมา" อยู่เหมือนเดิม เฉิงเหล่ยเองก็ไม่ได้ยี่หระอะไร เพราะวันนี้เขาทำเงินได้ไม่น้อยแล้ว ถึงแม้เงินเหล่านั้นจะยังไม่ทันอุ่นกระเป๋าก็ถูกเปย์ออกไปจนหมดแล้วก็เถอะ

ในช่วงระหว่างวัน เฉิงเหล่ยแวบเข้ามิติหนึ่งหมู่สามเฟินไปเก็บมะเขือเทศกับแตงกวา แล้วหว่านเมล็ดนิรนามลงไปใหม่

พอหว่านเสร็จ จำนวนเมล็ดนิรนามคงเหลือก็กลายเป็น 600 เมล็ด

จากเดิมที่มี 1,000 เมล็ด ผ่านไปไม่ถึงครึ่งวันหายไปแล้ว 400 เมล็ด อัตราการสิ้นเปลืองนี่มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน

เมื่อออกจากมิติมา เฉิงเหล่ยนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก ในใจเริ่มมีความคาดหวังอีกครั้งว่ามิติเกมจะให้ผลผลิตอะไรออกมาในรอบถัดไป

การหว่านเมล็ดใหม่ย่อมหมายถึงความหวังใหม่ เมล็ดนิรนาม ตราบใดที่มันยังไม่งอก เราจะไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะโตมาเป็นผักอะไร ซึ่งจุดนี้เองที่สร้างความตื่นเต้นให้เฉิงเหล่ยอย่างมาก

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฉิงเหล่ยกลับเข้าไปในมิติเกมเพื่อ "เปิดรางวัล" อีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ ผลที่ได้ยังคงเป็นแตงกวากับมะเขือเทศเหมือนเดิม

เฉิงเหล่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่โลกความเป็นจริง

อยากรู้จริงๆ ว่าฟาร์มเลเวล 2 นี่มันจะปลูกผักใหม่อะไรได้บ้างวะ?

ค่ำคืนมาเยือน แสงไฟนีออนหลากสีเริ่มส่องสว่างระยิบระยับ ผู้คนบนท้องถนนเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่เป็นคนที่กินข้าวเสร็จแล้วออกมาเดินเล่นพักผ่อน และมีบางส่วนที่เป็นคนเพิ่งเลิกงานและกำลังรีบกลับบ้าน

เฉิงเหล่ยยังคงนั่งอยู่ที่หน้าร้าน วันนี้เขาไม่ได้อยากปิดร้านเร็ว แม้ว่าตอนนี้คนมาซื้อผักจะเริ่มบางตาลงแล้วก็ตาม

ป้าเสิ่นร้านข้างๆ วันนี้ก็ไม่ได้เดินมาเยาะเย้ยเขาต่อ ทำให้เฉิงเหล่ยแอบรู้สึกไม่ชินอยู่นิดๆ

ในขณะที่เขากำลังเบื่อสุดขีดและตั้งท่าจะเรียกเจิ้งจินเป่ามาเล่นเกมด้วยกัน จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินจ้ำอ้าวมาที่ร้านของเขาอย่างเร่งรีบ

"เฉิงเหล่ย" เสียงที่เด็ดขาดและแสนคุ้นเคยดังขึ้น

เฉิงเหล่ยที่กำลังจะเปิดเกมเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าหลิงเสี่ยวฉิงกำลังจ้องเขาด้วยใบหน้าจริงจัง

ในความทรงจำของเฉิงเหล่ย หลิงเสี่ยวฉิงแทบจะไม่เรียกชื่อจริงของเขาเลย นอกจากว่าจะมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นจริงๆ

"มีอะไรเหรอ?" เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลิงเสี่ยวฉิง เฉิงเหล่ยก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลยเอ่ยถามออกไป

"ช่วยอะไรฉันหน่อย"

"ช่วยอะไรล่ะ?"

"แกล้งเป็นแฟนฉันหน่อย"

"ฮะ?!"

เมื่อเจอคำขอที่พุ่งมาแบบไม่ทันตั้งตัวของหลิงเสี่ยวฉิง เฉิงเหล่ยถึงกับอึ้งกิมกี่ ทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว

"เสี่ยวฉิง... เสี่ยวฉิงจ๊ะ... เธอจะวิ่งหนีทำไมเนี่ย พี่ตามแทบไม่ทันแล้วนะ"

ในขณะที่เฉิงเหล่ยกำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกและไม่เข้าใจว่าทำไมหลิงเสี่ยวฉิงถึงขอแบบนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงพูดที่ฟังดูเลี่ยนหูพุ่งมาจากระยะไกล

เฉิงเหล่ยมองตามเสียงไป เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งตัวใส่สูทผูกไทดูดี แต่หน้าตาขาวตี๋จิ้มลิ้มกำลังวิ่งหน้าตั้งมาทางนี้

พ่อหนุ่มหน้าขาววิ่งมาหยุดตรงหน้าหลิงเสี่ยวฉิง หอบหายใจแฮกๆ สองสามทีก่อนจะพูดต่อ "เสี่ยวฉิง วิ่งหนีพี่ทำไมจ๊ะ ทำไมไม่รอพี่เลยล่ะ?"

"ซุนจุ้นเจี๋ย คุณเลิกตามฉันสักทีเถอะ ฉันบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่มีวันชอบคุณเด็ดขาด"

หลิงเสี่ยวฉิงจ้องมองชายหนุ่มหน้าขาวคนนั้นด้วยสีหน้าสุดแสนจะรำคาญ

พอเฉิงเหล่ยเห็นเหตุการณ์นี้ เขาก็เริ่มเข้าใจคำขอของหลิงเสี่ยวฉิงขึ้นมาทันที

ถ้าเขาเดาไม่ผิด พ่อหนุ่มคนนี้คงจะชอบหลิงเสี่ยวฉิงและกำลังตามจีบอยู่ แต่หลิงเสี่ยวฉิงไม่ได้ชอบเขา เลยอยากให้เฉิงเหล่ยแกล้งเป็นแฟนเพื่อที่ชายหนุ่มหน้าขาวคนนี้จะได้เลิกมาตามตื๊อสักที

พล็อตเรื่องแบบนี้ เฉิงเหล่ยรู้สึกว่ามันน้ำเน่ายิ่งกว่าการที่เขาได้มิติเกมมาซะอีก

และก็เป็นไปตามคาด เนื้อเรื่องดำเนินไปตามที่เฉิงเหล่ยเดาไว้เป๊ะๆ

ชายหนุ่มหน้าขาวถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะเสี่ยวฉิง พี่หล่อไม่พอเหรอ? หรือพี่รวยไม่พอ?"

"ฉันมีแฟนแล้ว เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับฉันสักที"

หลิงเสี่ยวฉิงยังคงรักษาใบหน้าเย็นชาและตอบกลับไปอย่างเด็ดขาด

"ใคร? แฟนที่ไหน? พี่สืบเรื่องเธอมาหมดแล้ว เธอไม่มีแฟนสักหน่อย!"

"ก็คนนี้ไง!"

ในขณะที่ชายหนุ่มหน้าขาวเริ่มจะคลุ้มคลั่ง หลิงเสี่ยวฉิงก็ชี้นิ้วตรงมาที่เฉิงเหล่ยทันที

ถึงแม้หลิงเสี่ยวฉิงจะบอกใบ้ไว้ก่อนแล้ว แต่พอเธอชี้นิ้วมาที่เขาจริงๆ เฉิงเหล่ยก็ยังแอบลนลานอยู่ดี

"แกคือแฟนของเสี่ยวฉิงเหรอ?"

ชายหนุ่มหน้าขาวหันมาจ้องเฉิงเหล่ย ขมวดคิ้วทำหน้าเหมือนมีแค้นฝังหุ่น

"เอ่อ... ผม... ผมใช่แฟนเธอหรือเปล่านะ?"

เฉิงเหล่ยไม่ได้ตอบรับทันที แต่หันไปมองหลิงเสี่ยวฉิงด้วยสายตาเชิงคำถาม เพราะเขายังไม่ได้ตกลงรับคำขอของเธอเลย แถมเขาก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากพวกนี้ด้วย

"นี่เฉิงเหล่ย แฟนฉันเอง"

หลิงเสี่ยวฉิงเดินเข้ามาประชิดตัวเฉิงเหล่ย แล้วคว้าแขนของเขามาควงไว้ทันที พร้อมแนะนำให้ซุนจุ้นเจี๋ยรู้จัก

เฉิงเหล่ยถึงกับช็อกกับการกระทำของหลิงเสี่ยวฉิง เขามองหน้าเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนชายหนุ่มหน้าขาวก็โกรธจนตัวสั่นกับการกระทำนี้ เขาชี้หน้าเฉิงเหล่ยด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวแล้วถามซ้ำ "แกเป็นแฟนเสี่ยวฉิงจริงๆ เหรอ?!"

โฮ่... เฉิงเหล่ยเห็นสีหน้าอีกฝ่ายแล้วดูท่าจะโกรธจริงว่ะ

เขายังไม่ตอบ เพราะเขากำลังชั่งใจอยู่ว่าจะช่วยงานนี้ดีไหมนะ

"คืนนี้ฉันอยากจะได้ผักกลับบ้านไปหลายอย่างเลยนะ... อย่างเช่น ถั่วแขก, บรอกโคลี, เห็ดหอม, กระเทียมต้น..."

ในระหว่างที่เฉิงเหล่ยกำลังลังเล หลิงเสี่ยวฉิงที่อยู่ข้างกายเขาก็กระซิบบอกชื่อผักหลายชนิดออกมาเบาๆ

พอเฉิงเหล่ยได้ยิน ชื่อพวกนี้เป็นผักราคาแพงทั้งนั้นเลยนี่หว่า! หรือว่าคืนนี้หลิงเสี่ยวฉิงตั้งใจจะมาเหมาผักพวกนี้?

ทันใดนั้น เฉิงเหล่ยสบตาหลิงเสี่ยวฉิง และหลิงเสี่ยวฉิงก็สบตาเฉิงเหล่ยกลับ

ทั้งคู่สื่อสารกันผ่านสายตาเพียงแวบเดียวก็เข้าใจกันทุกอย่าง

ใช่แล้ว... เฉิงเหล่ยได้รับคำยืนยันแล้วว่าคืนนี้หลิงเสี่ยวฉิงจะอุดหนุนผักพวกนั้นแน่ๆ!

งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ในเมื่อเป็นลูกค้าประจำ งานนี้ข้าต้องช่วย!

เขาไม่ได้ช่วยเพราะว่าอีกฝ่ายจะซื้อผักพวกนั้นหรอกนะ จริงๆ นะ! เขาช่วยเพราะเห็นแก่ความเป็นลูกค้าเก่าแก่ต่างหาก! ใช่... เหตุผลนี้แหละ!

พวกคุณลองคิดดูสิ ลูกค้าที่ซื่อสัตย์เดือดร้อน เราควรจะช่วยไหมล่ะ?

ดังนั้น เฉิงเหล่ยจึงปั้นหน้าให้นิ่งที่สุดแล้วบอกชายหนุ่มหน้าขาวไปว่า "ใช่ครับ ผมนี่แหละแฟนเสี่ยวฉิง ต่อไปคุณเลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว"

"ทำไมกัน... เสี่ยวฉิง ทำไมเธอถึงเลือกมันแต่ไม่เลือกพี่! มันมีดีตรงไหน?!"

พอได้ยินคำยืนยันจากปากเฉิงเหล่ย ชายหนุ่มหน้าขาวก็แทบสติหลุดแล้วหันไปถามหลิงเสี่ยวฉิง

"คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว... ก็เพราะเขาหล่อกว่าไงล่ะ"

พูดจบ หลิงเสี่ยวฉิงก็เบียดตัวเข้าไปใกล้ชิดเฉิงเหล่ยมากขึ้นอีกนิด

"เสี่ยวฉิง... เธอ... เออ! แกน่ะ เลิกยุ่งกับเสี่ยวฉิงซะ นอกจากหน้าตาดีแล้ว แกมีอะไรคู่ควรกับเสี่ยวฉิงบ้าง?!"

ซุนจุ้นเจี๋ยพยายามจะเถียงกับหลิงเสี่ยวฉิงต่อ แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาชี้หน้าด่าเฉิงเหล่ยแทน

"ผมว่าแค่หล่ออย่างเดียวมันก็เหลือเฟือแล้วนะ"

เฉิงเหล่ยไม่ได้อธิบายอะไรยืดยาว แต่ตอบกลับไปนิ่งๆ ด้วยจุดเด่นที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดออกมาเองนั่นแหละ

"แก... แก... แก...!"

ชายหนุ่มหน้าขาวฟังคำตอบของเฉิงเหล่ยแล้วถึงกับน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะโต้กลับยังไง ได้แต่ชี้นิ้วสั่นๆ แล้วพูดคำว่า "แก" ซ้ำไปซ้ำมาอยู่สามรอบ

จบตอน 23