บทที่ 36 คนหามเกี้ยวระดับปรมาจารย์

### บทที่ 36 คนหามเกี้ยวระดับปรมาจารย์

"ไม่ใช่ๆ ท่านพ่อของข้ายังแข็งแรงดี ยังไม่ตายแน่นอน" เขาพูดออกมาโดยไม่ทันคิด พอพูดจบก็ทำให้ผู้คนในสนามประลองหัวเราะกันลั่น ส่วนตัวเขาเองก็รู้ตัวว่าพูดผิด รีบยกมือปิดปากทันที

"เจ้าลูกไม่เอาไหน! รีบลงมานี่เดี๋ยวนี้!" อัครเสนาบดีฝ่ายขวาที่ตามมาถึงกับหอบหายใจหนัก ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของฝูงชน แต่ด้วยความเกรงใจต่อจักรพรรดิหมิงเทียนโย่วที่ประทับอยู่ เขาจึงไม่กล้าขึ้นไปลากลูกชายลงมาเอง

บนแท่นที่นั่งสำคัญ ถังซิน หัวเราะจนดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความขบขัน เธอรู้อยู่แล้วว่า ต้วนอู๋จื่อ เป็นคนแบบนี้ ถ้าหากเขาทำตัวจริงจังขึ้นมาสักวันคงจะผิดปกติอย่างแน่นอน เธอยิ้มบางๆ และเอ่ยถาม "โอ้? แล้วเจ้ามาที่นี่เพื่อใครกัน?" จากนั้นก็รับถ้วยชาที่ เซี่ยเสวี่ย ยื่นให้ เธอเป่าชาเบาๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบ

"ข้ามาเพราะ ถังซิน นางป่วยมาหลายวันแล้วก็ยังไม่หาย ข้าไปถามที่บ้านของนางมา ถังจื่อห่าว เจ้าหมูอ้วนไม่ยอมให้ข้าเจอนาง ข้าสืบจนรู้ว่านางถูกลักพาตัวไปเมื่อหลายวันก่อน แถมยังถูกงูกัดอีก ข้าคิดว่านางอาจจะกำลังจะตาย นั่นคงเป็นเหตุผลที่เจ้าหมูอ้วนไม่ให้ข้าเจอ ข้าขอร้องล่ะท่าน หมอเทวดามือปีศาจ ท่านช่วยให้นางหายเถอะ! ท่านไม่รู้หรอกว่า ถังซิน นางงดงามเพียงใด ข้ายังคิดว่าจะไปสู่ขอนางที่บ้านอยู่เลย ถ้านางตายไป ข้าจะทำอย่างไรดี!"

"พรวด! แค่กๆ..."

ชา ที่ ถังซิน ดื่มเข้าไปยังไม่ทันได้กลืน ก็พุ่งกระจายออกมาทันทีด้วยความตกใจ คำพูดของ ต้วนอู๋จื่อ ทำให้เธอสำลักชาจนหมดมาด เซี่ยอวี้ เห็นดังนั้นก็จ้องเขาตาขวาง ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ถังซิน ส่วน เซี่ยเสวี่ย ยืนอมยิ้ม ขบขันกับความกล้าบ้าบิ่นของเขา

ขณะที่คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ถังซิน บางคนก็ส่ายหน้าหัวเราะ บางคนก็แสดงออกอย่างดูแคลน จักรพรรดิหมิงเทียนโย่วเพียงแค่หรี่ตาเล็กน้อยมอง ต้วนอู๋จื่อ ซึ่งสายตานั้นทำให้อัครเสนาบดีฝ่ายขวาที่อยู่เบื้องล่างถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

ฝ่าย ตี้ซางโม่ หลิวเส้าป๋าย ซูเจิ้นหนาน และ ซูรั่วสุ่ย ก็เพียงแค่ปรายตามอง ต้วนอู๋จื่อ ไปเล็กน้อย ตี้ซางโม่ แสดงสีหน้าประหลาดใจ ส่วน ซูเจิ้นหนาน มีท่าทีเย้ยหยัน ขณะที่ ซูรั่วสุ่ย เต็มไปด้วยความดูถูก มีเพียง หลิวเสี่ยวไป๋ เท่านั้นที่โบกพัดด้วยท่าทีผ่อนคลายและพูดขึ้น "เจ้านี่มันโง่จริงๆ แต่ข้าก็ต้องยอมรับว่ากล้ามากที่มาประกาศกลางที่สาธารณะแบบนี้"

"เจ้าลูกไม่ได้เรื่อง! รีบลงมาเดี๋ยวนี้!" อัครเสนาบดีฝ่ายขวาถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ เขาไม่เคยชอบ ถังเจิ้งอวี่ อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ลูกชายของเขากลับมาเผยเจตนาต่อหน้าทุกคน ว่าจะสู่ขอลูกสาวของ ถังเจิ้งอวี่ ที่ไม่มีพลังฝึกตน มีเพียงรูปร่างหน้าตาที่งดงาม เขาคิดว่านี่เป็นการทำให้เขาขายหน้าชัดๆ!

แต่ใครจะรู้ว่า ต้วนอู๋จื่อ ไม่สนใจพ่อของตนเองแม้แต่น้อย กลับจ้องมอง ถังซิน อย่างตั้งใจ "หมอเทวดามือปีศาจ ข้าขอยาเม็ดช่วยชีวิตสักเม็ดเถอะ! ขอเพียงช่วยให้ว่าที่ภรรยาของข้าหายดี ข้าจะสำนึกในบุญคุณของท่านตลอดไป!"

ว่าที่ภรรยา?

มุมปากของ ถังซิน กระตุก นี่มันบ้าอะไรกัน? ทำไมเขาถึงพูดจาเช่นนี้? แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากตอบ พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคนด้านล่าง

"เจ้าเป็นใครกัน? คิดว่าของวิเศษของ หมอเทวดา จะได้มาง่ายๆ หรือไง? แค่เพื่อช่วยลูกสาวของ อัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ที่ไร้พลังฝึกตน เจ้าถึงกับต้องมาขอร้องเลยหรือ? ถอยไปเสียเถอะ อย่ามารบกวนการประลองในวันนี้! คนไร้พลังอย่างนาง มีแค่ความสวยก็ไม่มีประโยชน์! มีแต่เจ้าที่เห็นค่านาง!"

เสียงเยาะเย้ยดังขึ้น แทรกด้วยพลังยุทธ ทำให้ทุกคนในสนามได้ยินชัดเจน และทำให้ชาวบ้านที่มาชมการประลองต่างมองไปยังต้นเสียงด้วยสายตาโกรธเคือง เพราะในที่นี้มีหลายคนที่ไม่สามารถฝึกพลังยุทธได้ คำพูดของบุคคลนี้เปรียบเสมือนการเหยียบย่ำพวกเขาให้จมดิน

"เจ้า! เจ้าอาจหาญกล้าพูดจาเช่นนี้กับ ถังซิน! ข้าจะฆ่าเจ้า!" ต้วนอู๋จื่อ พูดจบก็พุ่งเข้าหาชายคนนั้นทันที แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ กลับถูกเตะกระเด็นออกไปทันที

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เงาร่างของ ตี้ซางโม่ ค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนเวที ดวงตาของเขาทอประกายเย็นชา หลิวเส้าป๋าย ที่เห็นก็อดร้องทักไม่ได้ "ซางโม่ เจ้าไปทำอะไร?"

ตี้ซางโม่ หยุดเดินเพียงเล็กน้อยก่อนตอบ "ข้าจะไปจัดการ 'กำปั้นเหล็กพันมือ' ด้วยตนเอง"   ###