บทที่ 300 การเสียสละ (2)

ทุกครั้งที่ร่างของมันกระแทกลงบนพื้น

แรงสั่นสะเทือนก็ส่งผ่านขึ้นมาตามขาของพวกนาง จนแทบเสียการทรงตัว

ศีรษะทรงพีระมิดของอัครสาวกสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ของเหลวสีดำสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศ ขณะที่มันใช้แขนตะกุยพื้นและลากร่างตัวเองไปข้างหน้า

แต่แม้จะอยู่ในสภาพสิ้นหวังเช่นนั้น มันก็ยังไม่ยอมหยุดไล่ตามพวกนาง

สายตาของมันยังคงจับจ้องอยู่ที่เยว่หลาน

ด้วยความยึดติดที่ไม่มีวันสั่นคลอน

"อีกนิดเดียว... ไปต่อ!"

ชายชรากัดฟันแน่นพลางตะโกนออกมา

พลังของเขาแทบจะหมดสิ้นแล้ว แต่เขาไม่ยอมชะลอแม้แต่น้อย

ในที่สุด...ท่ามกลางการไล่ล่าอันสิ้นหวังนั้น

พวกนางก็มองเห็นทางออกอยู่ไกล ๆ แต่พวกนางยังไม่อาจผ่อนคลายได้

เพราะด้านหลังของพวกนาง ยังคงได้ยินทั้งเสียงร้องอันสิ้นหวังของอัครสาวก

และเสียงสั่นสะเทือนกึกก้องจากการที่มันไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ

สุ่ยรั่วแทบจะร้องไห้ออกมา เมื่อเหลียวกลับไปแล้วเห็นอัครสาวกกำลังคลานไล่ตามพวกนางมาด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

เสียงสะอื้นของมันทั้งน่าสยดสยอง แหบต่ำ และดังต่อเนื่องไม่หยุด

"ท่านแม่!"

นางกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

"จะหันกลับไปทำไม?! รีบวิ่งสิ!"

เจี้ยนหรูอี้ตะโกนใส่นางจากด้านข้างทันที

ไม่นานนัก น้ำสีดำก็ค่อย ๆ เอ่อล้นท่วมอุโมงค์

สูงขึ้นมาจนถึงระดับหัวเข่าของพวกนาง

หนวดที่บิดตัวไปมาค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากผืนน้ำนั้น

แต่เยว่หลานก็แช่แข็งพวกมันได้ในทันที

มอบช่วงเวลาอันสั้นให้ทุกคนได้วิ่งต่อไป

แต่แล้ว...หนึ่งในนั้นกลับเล็ดรอดผ่านน้ำแข็งมาได้

มันพุ่งทะยานออกมา ราวกับลำน้ำสายเล็กที่ถูกอัดด้วยแรงดันสูงตรงเข้าหาเยว่หลาน

เยว่หลานเบิกตากว้าง

และแล้ว…

ฉึก!!

โลหิตสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของเยว่หลาน

แต่นั่น...ไม่ใช่เลือดของนาง

"เจ้า...!"

"ฮะ ๆ... ปล่อยหน้าที่ป้องกันไว้ให้ข้าเถอะ อย่างไรเสีย... นี่ก็เป็นหน้าที่ของข้า"

สุ่ยรั่วยิ้มอย่างเจ็บปวด

ไม่รู้ว่านางมาปรากฏตัวข้างกายเยว่หลานตั้งแต่เมื่อไร

แต่นางใช้ร่างของตัวเองรับการโจมตีที่ซ่อนอยู่เอาไว้ให้อีกครั้ง

กระแสน้ำสีดำแทงทะลุแขนของนาง

และเพราะนางรับการโจมตีแทน มันจึงพลาดจากเยว่หลานไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ขณะที่เยว่หลานกำลังจะเอ่ยบางอย่าง สุ่ยรั่วก็ผลักนางไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน

"รีบวิ่ง! บาดแผลแค่นี้... ไม่เป็นไรหรอก!"

สุ่ยรั่วคว้าแขนเยว่หลาน ก่อนดึงนางวิ่งต่อไปพร้อมกันเพื่อหลบหนี

เยว่หลานมองเลือดที่ไหลออกมาจากแขนของสุ่ยรั่ว

นางกัดฟันแน่น

จากนั้นก็พยักหน้า แล้วออกวิ่งต่อไป

ในที่สุด...หลังจากเวลาซึ่งยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์สำหรับพวกนาง

ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนที่ไม่หยุดยั้งและเสียงร้องของสัตว์ประหลาดที่ดังไล่ตามมาจากด้านหลัง

พวกนางก็มาถึงทางออกเสียที

จากตรงนี้...พวกนางสามารถมองเห็นท้องฟ้าได้แล้ว

"อีกนิดเดียว! พวกเราใกล้ถึงแล้ว!"

เยว่หลานตะโกนออกมา

และแล้วพวกนางทุกคนก็หลบหนีออกมาได้สำเร็จ

เมื่อกระโจนพ้นทางออกของคุกผนึก

"พ...พวกเราออกมาได้แล้ว!!"

สุ่ยรั่วเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมหายใจอันสดชื่นเข้าเต็มปอดพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา

หลังจากผ่านมานานแสนนาน ในที่สุดนางก็ได้มองเห็นสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ความมืดเสียที

เยว่หลานเหลือบมองสภาพอันโชกเลือดของสุ่ยรั่ว

ก่อนจะสังเกตเห็นว่าผิวอันซีดเซียวของนาง

กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วง

ราวกับว่าพิษกำลังแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย

"สุ่ย…."

ตูมมมมม!!

ซ่าาา!!

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกนางพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เศษหินและน้ำสีดำกระเด็นกระจายออกไปรอบด้าน

ร่างมหึมาของอัครสาวกพุ่งกระแทกเข้ากับปากอุโมงค์ด้านหลังพวกนางอย่างจัง

แรงปะทะทำให้หินโดยรอบแตกร้าว ขณะที่มันพยายามฝืนพุ่งออกมาจากภายใน

ในเวลาเดียวกันค่ายกลที่ปกคลุมวิหารโดยรอบก็พลันส่องสว่างขึ้น

ลวดลายโบราณแผ่กระจายไปทั่วพื้นดิน ก่อเกิดเป็นแผนผังค่ายกลที่เปล่งประกาย ก่อนที่ม่านพลังโปร่งแสงจะผุดขึ้น ปิดผนึกทางเข้าเอาไว้

ตูมมมมมม!!

อัครสาวก พร้อมด้วยคลื่นน้ำมหาศาลที่ท่วมเต็มทั้งอุโมงค์ พุ่งเข้ากระแทกม่านพลังอย่างรุนแรง

พื้นพิภพสั่นสะเทือนจากแรงปะทะนั้น

กร๊อบ...!

แต่...

ม่านคุ้มกันของค่ายกล กลับเกิดรอยร้าวขึ้นเล็กน้อยผ่านช่องร้าวเพียงเล็ก ๆ นั้น

แขนมหึมาของอัครสาวกกลับฝืนทะลุออกมา

พร้อมเอื้อมตรงไปหาเยว่หลานที่เพิ่งหันกลับไปมอง

[...ได้โปรด...!]

ดวงตาสีทองของเยว่หลานเบิกกว้าง

แต่แล้ว…

"...!"

เยว่หลานพลันรู้สึกว่ามีใครบางคนผลักนางอย่างแรง

ร่างของนางถูกผลักออกไปจากวิถีการโจมตี

ในจังหวะเดียวกับที่มือยักษ์กวาดผ่านไป

นางรีบหันกลับไปมอง

เป็นสุ่ยรั่ว

"สุ่ยรั่ว!!"

"อึกก!"

สุ่ยรั่วกัดฟันแน่น

ขณะที่มือมหึมาของอัครสาวกกำลังบีบรัดร่างของนางเอาไว้

แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมา ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

ขณะเดียวกัน พิษประหลาดที่กำลังแพร่กระจายอยู่ภายในร่างของนางก็พลันกำเริบอย่างรุนแรง

ทำให้ปราณภายในร่างปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้

จากนั้น...เงาสองสายก็พุ่งออกไปพร้อมกัน

เจี้ยนหรูอี้และหลิวเยี่ยนเยว่ชูกระบี่ที่ชักออกมาแล้วขึ้นสูง

ก่อนจะฟันลงใส่แขนของอัครสาวกด้วยกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของพวกนาง

เคร้ง!

เคร้ง!

ต่างจากก่อนหน้านี้ที่พวกนางยังสามารถฟันมันจนเกิดบาดแผลได้

เวลานี้...เนื้อสีม่วงของมันกลับแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

คมกระบี่ทั้งสองถูกสะท้อนกลับ โดยไม่อาจทิ้งรอยแม้แต่น้อย

ชายชราซึ่งเห็นสถานการณ์อันคับขัน ก็พยายามจะเข้าช่วยเช่นกัน

แต่แล้ว...ร่างโปร่งแสงของเขากลับกะพริบวูบไหวอย่างรุนแรง

ก่อนจะร่วงหล่นลงจากอากาศ

"ไม่...ใช่ตอนนี้!!"

ชายชรากัดฟันแน่นด้วยความคับข้องใจ เมื่อสัมผัสได้ว่าดวงวิญญาณของตนกำลังอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

อัครสาวกไม่สนใจคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

มืออีกข้างของมันพุ่งเข้าหาเยว่หลานด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว

เห็นได้ชัดแล้วว่า...

เจ้าสิ่งมีชีวิตตนนั้นแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้อีก

เยว่หลานรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบพลันเชื่องช้าลง

นางทำได้เพียงมองดูมือยักษ์นั้นเอื้อมเข้าหาตัวเอง

แต่ในตอนนั้นเอง…

"...เฮ้ย เจ้ากับข้ายังไม่จบ"

เสียงของบุรุษผู้คุ้นเคยดังก้องขึ้น ด้านหลังศีรษะทรงพีระมิดของอัครสาวก

หลี่เฟิงปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

สภาพของเขาดูน่าเวทนา แขนข้างหนึ่งหายไป

ใบหน้าครึ่งซีกฉีกขาดและอาบไปด้วยเลือด

แต่แขนข้างที่ยังเหลืออยู่กลับปูดนูนไปด้วยกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง ขณะที่เขาใช้มันรัดรอบศีรษะทรงพีระมิดศีรษะหนึ่ง แล้วออกแรงกระชากมันไปด้านหลัง

[..อึก..! ]

มือของอัครสาวกที่กำลังเอื้อมหาเยว่หลาน

เฉียดผ่านตัวนางไปเพียงเล็กน้อย

"อ๊ากกก!!"

หลี่เฟิงกัดฟันแน่น พลางฝืนรั้งสัตว์ประหลาดเอาไว้ ขณะที่มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อเอื้อมไปข้างหน้า

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเยว่หลานตะโกนขึ้น

"หลี่เฟิง!"

เขาหันดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวไปมองนาง

เมื่อเห็นใบหน้าอันเย็นชาและห่างเหินนั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง

เขากลับรู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ของนางงดงามกว่าความเฉยเมยอันเย็นชาที่เป็นปกติเสียอีก

ราวกับว่าในที่สุด...

นางก็ยอมปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งที่แบกไว้มาโดยตลอด

"...ดูเหมือนว่าครั้งนี้ ข้าคงต้องลาก่อนแล้ว ศิษย์พี่"

หลี่เฟิงส่งยิ้มสดใสเล็ก ๆ ให้นาง

ทั้งที่ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและความเจ็บปวด

"ม...ไม่!!"

เยว่หลานตะโกนออกมา พลางก้าวไปข้างหน้า

แต่เจี้ยนหรูอี้และหลิวเยี่ยนเยว่รีบเข้ารั้งตัวนางไว้

"ปล่อยข้า! พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?!"

เยว่หลานหันไปตวาดพวกนางด้วยความโกรธ

แต่แล้ว...

นางก็ชะงักงัน

เมื่อเห็นว่าดวงตาของเจี้ยนหรูอี้เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"...ทำไม..."

และในจังหวะนั้นเอง

ค่ายกลก็ส่องสว่างขึ้นอีกครั้งอย่างเจิดจ้า...

ฮัมมมม...

พลังผนึกอันทรงพลังพลันปะทุออกมา

พยายามกักขังสัตว์ประหลาดอมตะตนนั้นอีกครั้ง

ร่างมหึมาของอัครสาวกค่อย ๆ ถูกลากถอยกลับไปทางปากทางเข้าพร้อมกับหลี่เฟิงและสุ่ยรั่ว

หลี่เฟิงสบตากับเยว่หลานเป็นครั้งสุดท้าย

ความทรงจำหลายอย่างพลันฉายวาบขึ้นมาในห้วงความคิดของเยว่หลาน

ท่าทางหน้าด้านของเขา

รอยยิ้มแปลก ๆ ที่ดูไร้กังวลของเขา

'ฮะ ๆ ศิษย์พี่ ข้าอยากเห็นท่านก้าวขึ้นไปแทนข้า! เพราะฉะนั้น ท่านต้องพยายามให้มากนะ!'

บัดนี้...

รอยยิ้มอ่อนโยนแบบเดียวกันนั้น

ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขา

มันทั้งอ่อนโยน...และแฝงความรู้สึกขอโทษอยู่เล็กน้อย

ราวกับว่าเขาเพียงกำลังกล่าวคำอำลา

หลังเสร็จสิ้นการฝึกฝนอันยาวนานในแต่ละวัน

"หลี่เฟิง!!"

เยว่หลานกรีดร้องสุดเสียง

พร้อมยื่นมือออกไป

แต่...

ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ปังงงง!!

ทางเข้าปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมเสียงกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วผืนแผ่นดิน…

และความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทุกสิ่ง