บทที่ 295 ผู้บาปผู้จมน้ำ (5)

"...หา?"

กลิ่นคาวเลือดที่ไหม้เกรียมอันรุนแรงอบอวลไปทั่วอากาศ

ร่างของหลี่เฟิงแข็งค้าง รูม่านตาของเขาสั่นไหว

ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองหัวไหล่ซ้ายของตนเอง

เพราะบริเวณที่เมื่อครู่ยังมีแขนซ้ายอยู่...

บัดนี้...ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

แขนซ้ายทั้งข้างของเขาถูกทำลายจนสิ้น

ฉึก!!

รูม่านตาของหลี่เฟิงหดวูบอย่างรุนแรง โลหิตพุ่งทะลักออกจากหัวไหล่ที่ขาดสะบั้น

เนื้อหนังบริเวณนั้นถูกแรงระเบิดสีดำอันน่าสะพรึง บดขยี้จนกลายเป็นเถ้าถ่านและไอควัน

ความเจ็บปวดมหาศาลปะทุขึ้นทั่วทั้งร่าง

"...!!"

ชั่วขณะหนึ่ง...

หลี่เฟิงถึงกับไม่เข้าใจด้วยซ้ำ

ว่า...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่...

เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า...

หากเมื่อครู่ร่างกายของเขาไม่ได้ตอบสนองตามสัญชาตญาณและหลบทัน

สิ่งที่ถูกทำลาย…

คงไม่ใช่แค่แขนซ้าย แต่เป็นร่างทั้งร่างของเขา

หลี่เฟิงค่อย ๆ หันไปมองอัครสาวกแห่งห้วงกระแสน้ำลึกที่สุด

เมื่อแสงสีดำค่อย ๆ จางลง

ในที่สุดเขาก็มองเห็นสิ่งที่มันถืออยู่ในมือได้อย่างชัดเจน

"...คันธนู?"

เวลานี้อัครสาวกกำลังถือคันธนูเล่มหนึ่ง ซึ่งก่อร่างขึ้นจากของเหลวสีดำอันเข้มข้น

มันบิดตัวและไหลเวียนอยู่ตลอดเวลาราวกับสายน้ำที่มีชีวิต

ระลอกคลื่นสีดำเต้นเป็นจังหวะไปตามลำธนู

ประหนึ่งว่ามีบางสิ่งกำลังหายใจอยู่ภายใน

แม้แต่อากาศโดยรอบ ก็ยังบิดเบี้ยวอย่างแผ่วเบา

ลมหายใจของหลี่เฟิงหนักอึ้งขึ้น

เหงื่อเย็นไหลอาบขมับ

ขณะที่เลือดยังคงทะลักออกจากหัวไหล่ซ้ายที่แหลกสลาย

หยดลงสู่ผืนน้ำสีดำซึ่งกำลังสูงขึ้นเรื่อย ๆ

หยด...

หยด...

โลหิตทุกหยด

ถูกผืนน้ำสีดำกลืนหายไปในพริบตา

ราวกับห้องโถงแห่งนี้เอง...

กำลังกระหายเลือด

สายตาของหลี่เฟิงยังคงจับจ้องไปยังอัครสาวก

อสูรร้ายยืนสงบนิ่งอยู่ไกลออกไป

ร่างมหึมาแทบไม่ขยับเขยื้อน

แต่แล้ว...

หลี่เฟิงก็สังเกตเห็นบางสิ่ง

...คันธนูประหลาดเล่มนั้น

ไม่มีลูกศร

ทว่า...ช่องว่างระหว่างสายธนูกับตัวคันธนู

กลับสั่นไหวแผ่วเบา ราวกับว่ามีลูกศรที่มองไม่เห็น

พาดอยู่บนสายธนูเรียบร้อยแล้ว

จากนั้นอัครสาวกก็เริ่มขยับอีกครั้ง

เพียงแค่มันเคลื่อนไหว รูม่านตาของหลี่เฟิงก็หดเล็กลงทันที

สัญชาตญาณของเขา กรีดร้องเตือนดังยิ่งกว่าครั้งก่อน

เส้นประสาททุกเส้นทั่วร่างราวกับถูกเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มแทงทะลุ

อัครสาวกค่อย ๆ ยกคันธนูขึ้น ของเหลวสีดำรอบแขนไหลย้อนขึ้นไป

ก่อนก่อตัวเป็นสายธนูเส้นบาง

พาดตึงอยู่บนอาวุธ

จากนั้น…มันก็ดึงสายธนู

แกร๊ก...

พลังที่มองไม่เห็นระหว่างสายธนู พลันอัดแน่นรวมตัวในชั่วพริบตา

อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ถูกบีบอัดจนกลายเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ

แม้แต่น้ำสีดำใต้ฝ่าเท้าของอัครสาวก ก็ยังแผ่ระลอกคลื่นออกไปโดยรอบ

ราวกับว่ามหันตภัยอันน่าสะพรึงกำลังจะถูกปลดปล่อย

หนังศีรษะของหลี่เฟิงด้านชาขึ้นมาทันที

'...หลบ!'

ขาทั้งสองข้างเคลื่อนไหวไปก่อน

ที่สมองจะคิดจบเสียอีก

ซ่า!!

ร่างของหลี่เฟิงพุ่งออกไปด้านข้างอย่างฉับพลัน

ปราณสีเงินระเบิดออกจากฝ่าเท้า ผลักดันร่างของเขาให้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

แม้หัวไหล่ที่ขาดวิ่นจะส่งความเจ็บปวดรุนแรงไปทั่วทั้งร่าง

เขาก็ยังฝืนบังคับตัวเองให้หลบสุดกำลัง...

ร่างของหลี่เฟิงพุ่งทะยานออกไปราวกับลำแสงสีเงิน

และในจังหวะนั้นเอง อัครสาวกก็ปล่อยสายธนูแห่งความมืด

ตึง!

เสียงนั้น...ไม่ได้ดังสนั่น

ตรงกันข้ามมันแผ่วเบาอย่างน่าประหลาด

แต่ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น...

โลกทั้งใบก็ถูกช่วงชิงแสงสว่างไปอีกครั้ง

ตูมมมมมมม!!!

ลำแสงสีดำอันอัดแน่นด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง

พุ่งฉีกผ่านห้องโถงดุจลำแสงแห่งหายนะ

สายน้ำบนพื้นแยกออกจากกันอย่างรุนแรง

ลำแสงกรีดเป็นร่องลึกลงบนพื้นหินตลอดแนวที่มันพุ่งผ่าน

เปรี้ยง!!

กำแพงโบราณด้านหลังหลี่เฟิง แตกสลายทันทีที่ลำแสงพุ่งเข้าใส่

เฉียดผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากที่เขาหลบพ้น

เศษหินลึกลับขนาดมหึมาพังครืน ตกลงสู่ห้องโถงที่กำลังถูกน้ำท่วม

ซ่า!

ซ่า!

หลี่เฟิงกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ

ก่อนจะไถลไปหยุดห่างออกไปหลายเมตร

"แค่ก!"

เลือดสดพุ่งออกจากมุมปาก แต่เขาก็ยังฝืนยันกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

ลมหายใจหอบหนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

ด้านหลังของเขา...

ปรากฏรูขนาดมหึมาบนกำแพงโบราณ

หลี่เฟิงจ้องมองร่องรอยแห่งการทำลายล้างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันกลับไปมองอัครสาวก

"...อือ"

เขาใช้หลังมือข้างที่เหลือเช็ดเลือดออกจากริมฝีปาก

"ยังไงก็..."

"ข้าปล่อยให้มันยิงอีกไม่ได้เด็ดขาด"

หลี่เฟิงสังเกตเห็นว่า

อัครสาวกเองยังไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเขามากนัก

แต่...คันธนูประหลาดเล่มนั้นต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่

อัครสาวกค่อย ๆ ยกคันธนูขึ้นอีกครั้ง

น้ำสีดำใต้ฝ่าเท้ากระเพื่อมไหว ราวกับกระแสน้ำที่ตอบรับคำสั่งของมัน

อากาศโดยรอบเริ่มถูกบีบอัดอีกครั้ง

จุดสีดำเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างตัวคันธนูกับสายธนู

หลี่เฟิงสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน ที่กำลังล็อกเป้าหมายมายังตัวเขา

ราวกับมีโซ่เส้นหนึ่งรัดอยู่รอบลำคอ

สัญชาตญาณของเขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

'อันตรายเกินไป!'

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แทนที่จะถอยหนี หลี่เฟิงกลับเลือกเป็นฝ่ายบุก

ปราณสีเงินระเบิดออกจากใต้ฝ่าเท้า

ร่างของเขาพุ่งตรงเข้าหาอัครสาวกทันที

สายน้ำที่ท่วมพื้นระเบิดกระจายอยู่เบื้องหลัง

ฟึ่บ!

ร่างของหลี่เฟิงทะยานออกไปดุจดาวตกสีเงิน

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏตัวอยู่ใต้ร่างมหึมาของอัครสาวกอีกครั้ง

ปราณสีเงินไหลทะลักเข้าสู่กล้ามเนื้อทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง

เขาบิดเอว รวบรวมแรงทั้งหมด ก่อนซัดหมัดข้างเดียวที่เหลืออยู่เสยขึ้นด้านบน

ตูม!!

หมัดของเขาอัดกระแทกเข้าที่ท้องของอัครสาวก

ดุจอุกกาบาตที่พุ่งทะยานจากพื้นพิภพ

ตูมมมมม!!

แรงปะทะดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถง

ร่างมหึมาของอัครสาวกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากหมัดของหลี่เฟิง

เป็นครั้งแรก...

ที่มันเริ่มรับรู้ถึงความเจ็บปวด

[...!]

อสูรร้ายราวกับตระหนักได้ถึงบางสิ่ง...

หมัดนี้หนักหน่วงกว่าครั้งก่อนอย่างชัดเจน

ตูมมม!!

คลื่นกระแทกอันรุนแรงระเบิดออกไปรอบด้าน

ร่างมหึมาของอัครสาวกถูกซัดลอยขึ้นสู่ท้องอากาศ

มวลน้ำโดยรอบระเบิดเป็นวงกว้าง

แรงปะทะแผ่สะเทือนไปทั่วพื้นห้องโถงที่ถูกน้ำท่วม

ประกายแสงฉายวาบขึ้นในดวงตาของหลี่เฟิง

ดวงดาวทั้งหนึ่งร้อยสี่ดวงภายในร่างหลอมดารา ลุกโชนขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง

"ยังไม่จบแค่นี้!!"

เปรี้ยง!

เขาถีบพื้นอย่างแรง

พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย

ร่างของเขาพุ่งทะยานตามอัครสาวกขึ้นไป

ดุจดาวหางสีเงิน

ฟึ่บ!

เพียงชั่วพริบตา

หลี่เฟิงก็ปรากฏตัวเคียงข้างอัครสาวกกลางอากาศ

หมัดของเขารวบรวมสายธารแห่งแสงดาราที่หมุนวนเข้าหากัน

ก่อนจะ….

ตูม!!

หมัดอีกครั้งอัดกระแทกเข้าที่ชายโครงของอัครสาวกอย่างจัง

ร่างมหึมาของมันบิดเอียงไปด้านข้างจากแรงปะทะ

ฟึ่บ!

หลี่เฟิงหายวับไปอีกครั้ง เหลือไว้เพียงทางแสงสีเงินที่พาดผ่านอากาศ

ก่อนที่เขาจะไปปรากฏตัวเหนือศีรษะของมัน

"รับนี่ไป!"

ส้นเท้าของเขาฟาดลงมา ดุจดาวตกที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า

กระแทกเข้าใส่หัวไหล่ของอัครสาวกอย่างรุนแรง

ตูมมม!!

ร่างของอสูรร้ายร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง ราวกับขุนเขาทั้งลูกกำลังถล่ม

พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ซ่าาาา!!

อัครสาวกตกกระแทกลงสู่ผืนน้ำสีดำ

ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง

แต่หลี่เฟิง...ยังไม่หยุด

ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเพียงลำแสงสีเงิน

พุ่งวาบไปทั่วอากาศ

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ทุกการเคลื่อนไหว รวดเร็วยิ่งกว่าครั้งก่อน

ทุกย่างก้าวทิ้งรอยแตกร้าวไว้บนกำแพงหินโบราณ

หลี่เฟิงดีดตัวสะท้อนจากกำแพงห้องโถงไปมา

ราวกับดาวตกที่พุ่งสะท้อนอย่างต่อเนื่อง

ค่อย ๆ สั่งสมความเร็วและแรงส่งให้เพิ่มขึ้นไม่หยุด

ไม่นานนัก...

ทั่วทั้งห้องโถงก็เต็มไปด้วยสายธารแสงแห่งดวงดาวอันงดงาม

จนไม่อาจแยกออกได้อีกว่า...

ร่างที่แท้จริงของหลี่เฟิงอยู่ที่ใด...

จากนั้นเขาพุ่งดิ่งลงมา

ปราณสีเงินปะทุขึ้นรอบหมัด หมุนวนเป็นเกลียว ราวกับกาแล็กซีขนาดย่อม

หลี่เฟิงแผดเสียงคำรามกึกก้อง

ก่อนระเบิดพลังทั้งหมดที่มีออกมา

"หมัดดาวร่วง!!"

ตูมมมมมมมม!!!

หมัดของเขาซัดเข้าใส่กลางอกของอัครสาวก

ดุจอุกกาบาตจากสวรรค์พุ่งชนผืนพิภพ

แรงปะทะระเบิดออกอย่างมหาศาล

คลื่นกระแทกกวาดถล่มไปทั่วทั้งห้องโถง

มวลน้ำสีดำใต้ร่างทั้งสองระเบิดกระจาย ราวกับมีระเบิดลูกมหึมาถูกจุดชนวน

ชั่วขณะหนึ่ง...

แสงสว่างอันเจิดจ้ากลืนกินทั่วทั้งห้องโถง

คลื่นน้ำสีดำโหมกระหน่ำ ดั่งพายุคลั่งที่อาละวาดอยู่ภายใน

ไม่นานนัก...

ร่างมหึมาของอัครสาวกแห่งห้วงกระแสน้ำลึกที่สุด

ก็ร่วงหล่นจากฟากฟ้า

ดุจอุกกาบาตที่ถูกซัดตกลงมา

ก่อนกระแทกลงสู่มหานทีสีดำเบื้องล่างอย่างจัง

ซ่าาาา!!