บทที่ 1: ศึกประชันคุณพ่อเลี้ยงลูก

"บันทึกชีวิตคุณพ่อกับเบบี๋สุดคิวท์" ออกอากาศแล้ว!

มาดูกันว่ามีดาราคนไหนมาร่วมรายการบ้าง!

หยางมี่กับกู้ซวี่ สามียุค 2000 ของเธอ และคู่ของตู้ฉุนกับหวังช่าน นี่มันคือศึกประชันการเลี้ยงลูกของคนสองเจเนอเรชันชัดๆ!

"ในที่สุดรายการก็ออนแอร์สักที ตื่นเต้นจังเลย!"

"สามีของหยางมี่เป็นคนยุค 2000 จริงดิ? คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย!"

"รายการนี้ตั้งใจให้เห็นเลยว่าคนยุค 80 กับคนยุค 2000 มีวิธีเลี้ยงลูกต่างกันยังไง"

"คนยุค 80 ต้องเลี้ยงลูกเป็นกว่าอยู่แล้ว"

"พวกยุค 2000 ตัวเองยังเป็นเด็กอยู่เลย จะไปเลี้ยงลูกได้ยังไง?"

"ใครบอกว่าคนยุค 2000 ทำไม่ได้? พวกเราก็พึ่งพาได้เหมือนกันนะ!"

...รายการเพิ่งจะเริ่ม โลกออนไลน์ก็คึกคักกันเสียแล้ว

ช่วงนี้รายการเรียลลิตี้เกี่ยวกับการเลี้ยงลูกของดารากำลังเป็นที่นิยม ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าเหล่าคนดังมีวิธีสอนลูกกันอย่างไร

ครั้งนี้ทางรายการจงใจเชิญคนสองเจเนอเรชันมาประชันกัน ซึ่งก็ดึงดูดความสนใจจากผู้ชมได้มากมายจริงๆ

ภายในสตูดิโอ พิธีกรเหอจ่งและหวังปิงปิงเตรียมตัวพร้อมแล้ว

เพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้กับรายการ ทีมงานไม่เพียงแต่เชิญจางต้าต้า ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษามาร่วมรายการ แต่ยังเชิญคุณแม่อย่างหยางมี่และหวังช่านมาที่กองถ่ายด้วย

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการ 'บันทึกชีวิตคุณพ่อกับเบบี๋สุดคิวท์'! ก่อนอื่นเรามาทำความรู้จักกับแขกรับเชิญในวันนี้กันก่อนเลยครับ!"

เหอจ่งกล่าวเปิดรายการอย่างคล่องแคล่ว

หยางมี่และคนอื่นๆ ยิ้มพร้อมกับโบกมือทักทายผู้ชม

"หยางมี่ยังคงสวยเหมือนเดิมเลย!"

"อิจฉากู้ซวี่จังที่ได้แต่งงานกับนางฟ้า"

"หวังช่านไม่ได้แสดงละครมาตั้งหลายปี แต่บุคลิกยังดูดีไม่เปลี่ยนเลย"

"เชิญจางต้าต้ามาทำไมเนี่ย?"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดหลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม

เมื่อเห็นบรรยากาศคึกคักขนาดนี้ เหอจ่งจึงพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยครับ ก่อนอื่นไปดูกันว่าครอบครัวของครูตู้มีวิธีเลี้ยงลูกกันอย่างไร!"

กล้องตัดภาพไปยังบ้านหรูที่กว้างขวางและสว่างไสวของครูตู้

ตู้ฉุน คุณพ่อยุค 80 กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"ต้านเจี่ยว ตื่นหรือยังลูก?"

"คุณพ่อ หนูล้างหน้าอยู่ค่า~"

เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังมาจากในห้องน้ำ

ตู้ฉุนรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

"ต้านเจี่ยว มานี่มา เดี๋ยวพ่อล้างหน้าให้ หนูยังเล็ก ล้างเองไม่สะอาดหรอก เดี๋ยวเสื้อผ้าจะเปียกหมด"

"เดี๋ยวน้ำก็กระเด็นเลอะเทอะไปทั่วอีก"

เขาพูดพลางหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าให้ลูกสาว

"คุณพ่อ หนูทำเองได้ค่ะ"

"หนูไม่ทำห้องน้ำเลอะเทอะหรอก"

ต้านเจี่ยวรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักเมื่อได้ยินคำพูดของคุณพ่อ

ทั้งที่ทุกครั้งเธอก็ล้างหน้าได้สะอาดหมดจด

แต่คุณพ่อก็มักจะบอกว่าเธอล้างไม่สะอาด และไม่ยอมให้เธอทำเองเลย

มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง

เธอเป็นเด็กโตแล้วแท้ๆ

คุณครูก็บอกว่า... ต้องรู้จักทำอะไรด้วยตัวเอง

"ไม่ได้หรอกลูก!"

ตู้ฉุนรีบโบกมือ "ทำห้องน้ำเปียกน่ะเรื่องเล็ก แต่ประเด็นคือตอนนี้อากาศมันยังหนาวอยู่!"

"ถ้าเสื้อผ้าหนูเปียกแล้วเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ถึงตอนนั้นหนูก็ต้องไปฉีดยาที่โรงพยาบาลนะ"

"หนูอยากโดนฉีดยาเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำว่า "ฉีดยา" ต้านเจี่ยวก็หดคอหนีทันที

เธอเกลียดการฉีดยาที่สุด

ฉีดทีไรก็เจ็บจนทนแทบไม่ไหว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบพูดว่า "ต้านเจี่ยวไม่อยากโดนฉีดยาค่ะ คุณพ่อช่วยหนูล้างหน้าหน่อยนะคะ"

"เด็กดี"

เมื่อเห็นว่าลูกสาวว่าง่าย ตู้ฉุนก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้าให้ลูกสาวอย่างระมัดระวัง

ทั้งหางตา หลังหู ปลายคาง... เขาเช็ดทำความสะอาดให้ทุกซอกทุกมุม!

..."ครูตู้ละเอียดอ่อนมาก เป็นคุณพ่อที่ดีจริงๆ"

"เขาใส่ใจมาก รู้ว่าเด็กๆ มักจะทำเสื้อผ้าเปียกเวลาล้างหน้าเอง"

"วันนี้ได้ทริคใหม่ละ เอาเรื่องฉีดยามาขู่เด็ก"

"วิธีนี้ได้ผลจริงๆ เด็กทุกคนกลัวการฉีดยาทั้งนั้นแหละ"

"ฮ่าๆ ได้เคล็ดลับการเลี้ยงลูกมาอีกหนึ่ง!"

...ผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันชื่นชม

จางต้าต้าก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า "ครูตู้มีประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกมากทีเดียวครับ"

"เขาดูแลลูกได้ดีมาก"

"แล้วก็เก่งเรื่องการโน้มน้าวเด็กด้วย"

"เด็กๆ มักจะล้างหน้าเองไม่ค่อยสะอาด แถมยังทำเสื้อผ้าเปียกจริงๆ นั่นแหละครับ"

"ไม่เพียงแต่จะเสี่ยงเป็นหวัดเท่านั้น"

"การที่เด็กๆ เล่นน้ำยังถือเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรน้ำอีกด้วย"

ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาหลายคนพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้แต่หวังช่าน คุณแม่ของต้านเจี่ยวก็ยังแสดงความเห็นด้วย

มีเพียงครูเหอกับหวังปิงปิงที่สบตากันและไม่ได้พูดอะไร

เด็กแค่ล้างหน้า... ถึงกับเอาเรื่องสิ้นเปลืองทรัพยากรน้ำมาพูด มันไม่ดูเกินจริงไปหน่อยหรือ?

แต่ในเมื่อหวังช่านไม่ได้คัดค้านอะไร

พวกเขาก็ไม่อาจพูดอะไรได้... รายการดำเนินต่อไป

หลังจากล้างหน้าเสร็จ สองพ่อลูกก็เดินมาที่โต๊ะอาหาร

ผู้ชมที่ช่างสังเกตสังเกตเห็นว่า—

อาหารเช้าของทั้งสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

"คุณพ่อคะ หนูต้องกินอันไหนเหรอ?"

ต้านเจี่ยวมองดูอาหารเช้าทั้งสองชุด พลางกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

ตู้ฉุนเลื่อนแก้วนม ซาลาเปาสองลูก และไข่ดาวไปตรงหน้าต้านเจี่ยว ส่วนตัวเองก็หยิบชามข้าวต้มขึ้นมา

"คุณพ่อคะ นี่มันของเหลือจากเมื่อวานนี่นา?" ต้านเจี่ยวจับสังเกตได้อย่างรวดเร็ว

"ใช่ลูก ของเมื่อวานนั่นแหละ" ตู้ฉุนยอมรับ

"แต่ว่า... ข้าวต้มค้างคืนมันจะไม่เสียเหรอคะ?"

"เสียก็ไม่เป็นไรหรอกลูก" ตู้ฉุนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พ่อเก็บของสดใหม่ไว้ให้หนู ส่วนพ่อกินของเหลือเอง"

"เพราะพ่อรักหนูไง"

"รักหนูเหรอคะ?" ต้านเจี่ยวยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่

"แน่นอนสิ พ่อกับแม่ทำงานหนัก ถ่ายละครทุกวัน ก็เพื่อหนูทั้งนั้นแหละ"

ต้านเจี่ยวชะงักไป ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสับสน

เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรักของพ่อแม่จะต้องแลกมาด้วยความยากลำบากขนาดนี้

พอมองซาลาเปาหอมฉุยตรงหน้า จู่ๆ เธอก็รู้สึกกินไม่ลงเสียอย่างนั้น

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างรู้สึกซาบซึ้งใจกับฉากนี้:

"ไม่คิดเลยว่าครูตู้จะเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ขนาดนี้!"

"เป็นคุณพ่อที่ดีจริงๆ ยอมมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอ"

"นี่แหละสไตล์พ่อแม่ยุค 80 ยอมลำบากตัวเองเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก"

"ต้านเจี่ยวโชคดีจังที่มีคุณพ่อที่รักเธอมากขนาดนี้"

ในสตูดิโอ จางต้าต้าเอ่ยชมเปาะ "ครูตู้มีวิธีสอนลูกที่ดีมากเลยครับ"

ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาก็เห็นด้วยเช่นกัน "ตอนแรกฉันคิดว่าดาราชายอาจจะดูแลลูกแบบลวกๆ เสียอีก ไม่คิดเลยว่าตู้ฉุนจะทำได้ดีขนาดนี้ ตั้งแต่ทำอาหารไปจนถึงล้างหน้า เขาจัดการเองทุกอย่าง วิธีทำให้ลูกเห็นเป็นแบบอย่างนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ"

หวังช่านพยักหน้าและเสริมว่า "เราอยากให้ลูกเข้าใจความเหนื่อยยากของพ่อแม่ และชี้แนะให้เธอเดินไปในทางที่ถูกที่ควรน่ะค่ะ"

มีเพียงหวังปิงปิงที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง

พูดตามตรง วิธีการสอนลูกแบบนี้ก็ถือว่าไม่ได้ผิดอะไร

แต่วิธีที่ทำให้เด็กรู้สึกผิดอยู่ในใจตลอดเวลาแบบนี้...

มันเหมาะสมแล้วจริงๆ หรือ?

หวังปิงปิงยังจำวันเกิดสมัยเด็กของตัวเองได้ดี

พ่อของเธอเคยบอกว่า:

"วันนี้คือวันเกิดของลูก และก็เป็นวันแห่งความเจ็บปวดเช่นกัน"

"ลูกต้องจำเอาไว้เสมอว่าแม่เขาต้องทนเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหนตอนที่คลอดลูกออกมา"

เพราะประโยคนี้ ทำให้ทุกปีในวันเกิดของเธอ

ทั้งที่เธออยากจะฉลองอย่างมีความสุขแท้ๆ

แต่เธอกลับไม่เคยรู้สึกมีความสุขได้อย่างแท้จริงเลย

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักบุญคุณ

แต่เธอมักจะรู้สึกอยู่ลึกๆ เสมอว่าการฉลองวันเกิดมันไม่ควรจะมีความสุข... เห็นได้ชัดว่าหวังปิงปิงไม่ใช่คนเดียวที่มีความกังวลนี้

ผู้ชมวัยรุ่นหลายคนก็เริ่มตั้งข้อสงสัยในใจ:

มันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องนัก!

ทว่า ก่อนที่ทุกคนจะทันได้คิดหาคำตอบ

ครูเหอก็พูดแทรกขึ้นมา:

"เราได้เห็นสไตล์การเลี้ยงลูกของครูตู้กันไปแล้วนะครับ"

"ต่อไป เรามาดูกันดีกว่าว่าคนยุค 2000 เขามีวิธีเลี้ยงลูกกันยังไง"

พูดจบ ครูเหอก็พยักหน้าให้หยางมี่

หยางมี่รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย

หลังจากเห็นวิธีเลี้ยงลูกของตู้ฉุนแล้ว

เธอก็เริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ว่าสถานการณ์อาจจะไม่ค่อยดีนัก

เพราะการที่กู้ซวี่เลี้ยงลูก... ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปไกลกว่านี้ ภาพก็ตัดไป... กล้องฉายให้เห็นคฤหาสน์หรูหราในนครเซี่ยงไฮ้

ซึ่งดูโอ่อ่าอลังการกว่าบ้านของครูตู้เสียอีก

แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ คุณพ่อยุค 2000 คนนี้ไม่ได้ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า หรือแม้แต่จะมาล้างหน้าให้ลูก

เขาไม่ได้โผล่มาในกล้องเลยด้วยซ้ำ

แต่กลับมีเด็กผู้หญิงตัวน้อยตากลมโต หน้าตาน่ารักน่าชัง

ซึ่งแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยด้วยตัวเอง

และกำลังเดินตรงไปยังห้องๆ หนึ่ง

"โอ้มายก๊อด! นี่ลูกสาวหยางมี่เหรอ? น่ารักเกินไปแล้ว!"

"อ๊ายยย! นี่มันลูกสาวแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปของฉันชัดๆ!"

"ประเทศสนับสนุนให้มีลูกไม่ใช่เหรอ? ฉันขอคนนี้เลยได้มั้ย!"

"คลอดเองมันช้าไป ขโมยมาเลยดีกว่า!"

"มีทนายอยู่แถวนี้ไหม? สอนวิธีฟ้องร้องสิทธิ์เลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ที!"

ทันทีที่เด็กน้อยปรากฏตัว คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ก็เด็กคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูเกินไปจริงๆ นี่นา

ทว่า สิ่งที่ผู้ชมอยากรู้มากกว่าก็คือ—

แล้วพ่อของเด็กล่ะหายไปไหน? ทานอาหารเช้าเสร็จไปแล้วเหรอ?

แต่วินาทีต่อมา ทุกคนก็ต้องอึ้ง

เพราะหลังจากที่เด็กน้อยผลักประตูเข้าไป

กู้ซวี่กลับกำลังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียง!

หลังจากที่ปล่อยให้ลูกตื่นมาทำอะไรเองหมด

สามีของหยางมี่ยังไม่ยอมตื่นอีกเหรอเนี่ย?!

"ฮ่าๆๆ! กู้ซวี่นอนตื่นสายซะงั้น?!"

"สมกับเป็นคนยุค 2000 จริงๆ ค่อยโล่งใจหน่อย"

"ถ้าเขาตื่นเช้าล่ะก็ ฉันคงคิดว่ามีสคริปต์แน่ๆ!"

"ขำจนจะขิต ดูหน้าหยางมี่สิ!"

ในขณะที่คอมเมนต์กำลังเลื่อนไหลไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมต่างก็จับจ้องไปที่หยางมี่

เธอนิ่งอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง

ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

ให้ตายเถอะ เมื่อคืนเธอเพิ่งจะกำชับกู้ซวี่ไปหยกๆ ว่า:

"พรุ่งนี้คุณต้องตื่นเช้าๆ นะ นี่เป็นรายการถ่ายทอดสด!"

กู้ซวี่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่สุดท้ายก็นอนซุกตัวอยู่บนเตียงเหมือนเดิม

จบเห่แล้วคราวนี้... กู้เซียวเซียวทำปากยื่นปากยาว พลางสะกิดคุณพ่อที่กำลังม้วนตัวอยู่ในผ้าห่ม "คุณพ่อ พระอาทิตย์ส่องก้นแล้วนะ! ถ้าพ่อยังไม่ตื่น หนูจะไปโรงเรียนอนุบาลสายแล้วนะ!"

คุณพ่อของเธอที่ชอบนอนดึกเป็นประจำ มักจะไม่ยอมตื่นในตอนกลางวัน ขี้เกียจตัวเป็นขนจริงๆ

กู้ซวี่หลับตาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เซียวเซียว พ่อง่วงมากเลย วันนี้หนูไปเองละกัน..."

"เอ๋? หนูไปเองเหรอคะ?" กู้เซียวเซียวเบิกตากว้าง "มันไกลมากเลยนะ หนูจะเดินไปได้ยังไง?"

กู้ซวี่เพิ่งนึกขึ้นได้—โรงเรียนอนุบาลอยู่ห่างจากที่นี่ตั้งเจ็ดแปดกิโลเมตรนี่นา!

"งั้น... วันนี้หนูไม่ต้องไปดีไหม?" เขาลองถามหยั่งเชิง

"ห๊า? ไม่ไปเหรอคะ?"

"ยังไงซะโรงเรียนอนุบาลก็มีไว้ให้ไปเล่นสนุกอยู่แล้ว ไม่ค่อยได้เรียนอะไรหรอก เดี๋ยวพ่อลาป่วยให้ บอกว่าหนูเป็นหวัด" กู้ซวี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ ในฐานะคน ยุค 2000เขาสามารถหาข้ออ้างในการโดดเรียนได้ภายในพริบตา

"ไม่เอา! หนูจะไป! อยู่บ้านน่าเบื่อจะตาย!" กู้เซียวเซียวยืนกราน "คุณพ่อ รีบตื่นเร็วเข้า!"

กู้ซวี่แกล้งหลับและนอนนิ่งไม่ไหวติง

"ถ้าพ่อไม่ยอมตื่น หนูจะฟ้องคุณแม่นะ!" กู้เซียวเซียวงัดไม้ตายออกมาใช้

"โอเคๆ พ่อตื่นแล้ว ตื่นแล้ว..."

กู้ซวี่บ่นอุบอิบขณะลุกออกจากเตียง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและเหลือบไปเห็นกล้องที่หน้าประตูเข้าพอดี—

ซวยแล้ว! นี่มันถ่ายทอดสดอยู่นี่หว่า!

ในสตูดิโอ หยางมี่ยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนื่อยใจ

เธอรู้อยู่เต็มอกว่าสามีตัวเองเป็นคนขี้เกียจ แต่นี่มันรายการถ่ายทอดสดทั่วประเทศนะ!

พอคิดถึงผู้ชมหลายล้านคนที่กำลังจับจ้องอยู่ เธอก็อายจนแทบจะใช้นิ้วเท้าจิกพื้นสร้างบ้านได้สามห้องนอนแล้ว!

"คนยุค 2000 นี่มันสุดยอดจริงๆ หาข้ออ้างได้ลื่นไหลสุดๆ!"

"ไอ้พวกเด็กแสบในวันนั้น กลายมาเป็นคุณพ่อในวันนี้ซะแล้ว!"

"เซียวเซียวลำบากแย่เลยลูก"

"คนยุค 2000 นี่เอาแต่ใจจริงๆ เป็นพ่อคนแล้วยังทำตัวไม่จริงจังอีก"

"สีหน้าของกู้ซวี่กับเจ๊มี่มี่ตลกเป็นบ้า ขำจนจะขิตแล้วเนี่ย!"

"เจ๊มี่มี่คงกำลังช็อกตาตั้งอยู่แน่ๆ ใช่ปะ?"

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันหัวเราะร่วน ขณะที่คอมเมนต์ก็ยังคงเลื่อนไหลไปอย่างไม่ขาดสาย...