บทที่ 28 ขอเข้าพบหมอเทวดาปีศาจ

   ### บทที่ 28 ขอเข้าพบหมอเทวดาปีศาจ

"ข้าไม่เป็นอะไร" ถ้าหากให้พวกผู้เฒ่ารู้ว่าข้าถูกงูกัด แถมเกือบเอาชีวิตไม่รอด พวกเขาคงได้หัวเราะจนฟันร่วงแน่ เธอจึงดึงแขนเสื้อของถังจื่อห่าวแล้วกล่าวว่า "พี่อ้วน พาข้ากลับห้องเถอะ ข้าต้องการพักผ่อน"

"ได้" ถังจื่อห่าวไม่รอช้า รีบอุ้มเธอกลับไปยังเรือนพักโดยไม่ปล่อยให้เธอลงเดินเลยสักนิด ผู้เฒ่าทั้งหลายตั้งท่าจะตามไป แต่ถูกเซี่ยเสวี่ยและเซี่ยอวี้ขวางไว้

"ท่านอาจารย์ทั้งหลาย กรุณาให้คุณหนูของข้าได้พักผ่อนก่อนเถอะ"

ขณะเดียวกันเมื่อตี้ซางโม่เข้ามาในโถงรับรอง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายอย่างครุ่นคิด พินิจพิเคราะห์พวกเขาอย่างละเอียดก่อนที่หัวใจจะสั่นไหวด้วยความตกตะลึง

จากอายุและพลังลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในร่างของพวกเขา หากเขาเดาไม่ผิด ผู้เฒ่าทั้งหลายเหล่านี้ต้องเป็นหกประหลาดแห่งเขาลู่เฟิงซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังเมื่อหลายสิบปีก่อนแน่นอน แต่คนเหล่านี้ไม่ได้เกษียณตัวเองไปแล้วหรือ? เหตุใดพวกเขาถึงมาอยู่ที่จวนเสนาบดีได้? ความสงสัยแล่นผ่านดวงตาของเขา ก่อนที่สายตาจะเบนไปยังบุรุษในชุดแดงผู้มีท่าทางเจ้าเล่ห์ เยาว์วัยพอๆ กับเขา แต่กลับไม่อาจหยั่งรู้ระดับพลังของอีกฝ่ายได้ ชายผู้นี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่!

"ข้าขอคารวะท่านอาจารย์ทั้งหลาย" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมโค้งคำนับ "ข้าคาดว่าท่านต้องเป็นหกประหลาดแห่งเขาลู่เฟิงที่มีชื่อเสียงใช่หรือไม่?"

คำพูดของเขาไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน เพราะเขารู้จักผู้แข็งแกร่งแทบทุกคนในแผ่นดินมังกรครอง และพลังของคนเหล่านี้อาจจะเหนือกว่าบิดาของเขาเสียอีก นอกจากหกประหลาดแห่งเขาลู่เฟิงแล้ว คงไม่มีใครที่เหมาะสมกับคำอธิบายนี้

"หืม? เจ้าหนุ่มนี่สายตาไม่เลวเลยนะ สามารถจำพวกเราได้อีกด้วย ดี ดี" ผู้เฒ่าคนหนึ่งลูบเครายิ้มกว้างพลางจ้องมองเขา "ตี้ซางโม่? เจ้าคือคุณชายแห่งสำนักอันดับหนึ่งในแผ่นดินงั้นรึ? อายุยังน้อยแต่ฝีมือกลับไม่ธรรมดาเลยนะ"

"ท่านอาจารย์ชมเกินไปแล้ว" เขายิ้มถ่อมตัว ก่อนจะหันไปมองชายในชุดแดง "ไม่ทราบว่าท่านคือใคร?"

ฮัวเฟยฮัวเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง ใช้นิ้วลูบฝาถ้วยชาอย่างสบายอารมณ์ แล้วเป่าชาเบาๆ ก่อนจะจิบหนึ่งคำ จากนั้นจึงกล่าวขึ้น "ข้าก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง นามของข้าคงไม่คู่ควรให้คุณชายตี้จดจำ"

กล่าวจบ เขายืนขึ้น สะบัดชายเสื้อแดง แล้วเดินออกไปพร้อมกับถอนหายใจ "ไม่มีสาวงามอยู่เคียงข้าง ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ไปหาความสนุกดีกว่า"

"พวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ" ผู้เฒ่าทั้งหลายสบตากันแล้วเดินออกไป

ขณะตี้ซางโม่มองตามร่างของพวกเขาที่เดินออกไป ความคิดมากมายก่อตัวขึ้น เซี่ยเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ก้าวเข้ามาใกล้แล้วกล่าวเบาๆ "คุณชายตี้ ท่านมู่เหล่าประหลาดในหกประหลาดแห่งเขาลู่เฟิง คืออาจารย์ของข้ากับพี่สาว ด้วยเหตุที่จวนเสนาบดีประสบปัญหา ข้าจึงขอให้ท่านช่วย ส่วนท่านอาจารย์ท่านอื่นก็มาด้วยกัน"

เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ "ข้าต้องขอบคุณท่านที่พาคุณหนูกลับมา แต่ขณะนี้จวนเสนาบดีอยู่ในช่วงคับขัน ไม่สะดวกต้อนรับแขก หวังว่าท่านจะเข้าใจ"

อาจารย์ของพวกเธอเป็นหนึ่งในหกประหลาดแห่งเขาลู่เฟิงอย่างนั้นหรือ? ตี้ซางโม่ ประหลาดใจ แต่ไม่แสดงออก เขาพยักหน้ายิ้มแล้วกล่าว "เช่นนั้นข้าจะมาเยี่ยมใหม่ในวันหลัง ฝากบอกคุณหนูของท่านแทนข้าด้วย"

"น้องสาว ไปส่งคุณชายตี้เถอะ"

เซี่ยอวี้ก้าวออกมา ยิ้มพลางทำมือเชิญ "เชิญคุณชายตี้"

"ขอบคุณที่กรุณา" เขากล่าวพร้อมก้าวออกจากจวนเสนาบดี

ขณะเดียวกัน ในเรือนพักของถังซิน นางถูกไป๋เยี่ยนจับมือไว้พร้อมถามด้วยความเป็นห่วง "ซินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เหตุใดถึงได้รับบาดเจ็บขนาดนี้?"

"น้องสาว คนพวกนั้นทำร้ายเจ้าหรือไม่? ทำไมมีแผลถลอกเต็มตัวไปหมด?" ถังจื่อห่าวถามอย่างเป็นกังวล

เห็นพวกเขาห่วงใยตน ถังซินก็รู้สึกอบอุ่นใจ นางยิ้มพลางกล่าว "ข้าไม่เป็นไร ข้าเพียงแค่พลาดตกหน้าผาตอนเก็บสมุนไพร อีกทั้งยังถูกงูสองหัวกัด แต่ตอนนี้ข้าปลอดภัยดีแล้ว"

"น้องสาว เซี่ยเสวี่ยบอกว่าตัวเจ้าเป็นหมอเทวดามือปีศาจที่โด่งดังไปทั่วแผ่นดินมังกรทอง จริงหรือไม่?" ถังจื่อห่าวถามย้ำ

ถังซินมองพวกเขาก่อนจะพยักหน้า "อืม พี่อ้วน ท่านแม่ พวกท่านจะโกรธข้าไหม ที่ข้าไม่เคยบอกเรื่องนี้?"

ไป๋เยี่ยนจับมือบุตรสาวพลางยิ้ม "ไม่ว่าลูกจะเป็นหมอเทวดามือปีศาจที่โด่งดัง หรือเป็นเพียงคุณหนูแห่งจวนเสนาบดี ลูกก็คือลูกของแม่"

"จากวันนี้ไป ข้าจะไม่พบใครอีก จะอ้างว่าข้าต้องพักรักษาตัว ส่วนยาแก้พิษ ข้าจะจัดเตรียมให้เสร็จโดยเร็วที่สุด"

"ตกลง เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เอง" ถังจื่อห่าวกล่าวก่อนเดินออกจากห้องไป   ###