ก้าวข้ามความว่างเปล่า (11)

[แปลโดยแฟนเพจ ยักษาแปร มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนหรือแชร์กันเป็นคณะ100คน ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบไม่มีการแก้คำผิด และยิบย่อยมากมาย ไปนั่นแหละ]

<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 50>

6. ก้าวข้ามความว่างเปล่า (11)

*****

และแล้วเด็กชายก็กลับมาที่ลัวนาน

ใกล้สุสานมีคลื่นพลังงานความแค้นปะทุขึ้น

อารอนกำลังทำเรื่องไร้สาระอีกแล้ว

<อาจารย์>

เขาได้ยินแล้ว

<ขอบคุณครับอาจารย์ ถ้าอาจารย์ไม่ช่วยผม...>

ยิ่งเด็กชายเข้าใกล้สุสาน เสียงของพวกเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

'อ่า อย่างนั้นสินะ'

รวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจายงั้นเหรอ

ทั้งที่ตั้งใจปล่อยมันไปแล้วแท้ๆ

<อาจารย์!>

<อาจารย์!>

<ขอบคุณครับ>

<ที่ช่วยผม...>

เขาไม่อยากจะจำ

ล้วนเป็นความทรงจำแห่งความล้มเหลว

จะรื้อฟื้นสิ่งที่จบไปแล้วเพื่ออะไร

แต่ถึงอย่างนั้น อารอนก็ยังทำแบบนี้

'คิดว่ามันควรจะมีอยู่เหรอ?'

ความทรงจำกับพวกเขา

มันจำเป็นตรงไหน?

"ความเศร้าโศก"

เด็กชายพึมพำ

"ความทรงจำ"

ไม่มีสิ่งไหนที่เกี่ยวข้องกับเด็กชาย

เพราะเด็กชายไม่มีหัวใจ

"ความสูญเสีย"

เด็กชายมาถึงสุสาน

บนหลุมศพหินอ่อนแต่ละแห่งมีชื่อและช่วงชีวิตของลูกศิษย์สลักอยู่

สาเหตุที่แต่ละคนป่วยนั้นแตกต่างกันไป

เพื่อต่อสู้เคียงข้างสหาย

เพื่อไม่ให้เกลียดตัวเอง

เพื่อปกป้องสิ่งที่เชื่อว่าถูกต้อง

พวกเขาอ่อนแอ

แม้จะมีความฝันอันแรงกล้า แต่ก็ขาดพลังและพรสวรรค์ที่จะทำให้สำเร็จ

พวกเขาจึงได้มาหาเด็กชาย

"..."

เด็กชายไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา

เรียกสิ่งนั้นว่า 'ทำดีที่สุดแล้ว' ได้หรือไม่

เพื่อที่จะเข้าใจความรู้สึกเสียใจ?

'อยากจะให้พวกเขา….'

พลังที่จะทำให้ความฝันเป็นจริง แก่ผู้ที่มีความตั้งใจและเจตจำนงอันแน่วแน่

เด็กชายเขาได้ศึกษาและวิจัย

เป็นเพราะอยากรู้สึกเสียใจงั้นเหรอ?

'ไม่'

เพราะไม่อยากรู้สึกเสียใจ

ถ้าเช่นนั้น เด็กชายก็รู้จักความรู้สึกนั้นแล้วงั้นหรือ?

ไม่ว่าลูกศิษย์จะตายไปเท่าไหร่ หัวใจก็ไม่หวั่นไหว

<ไม่ใช่นะครับ>

ลูกศิษย์ในความทรงจำโต้แย้ง

<อาจารย์มีหัวใจ เพียงแต่อาจารย์ไม่รู้สึกตัว>

อารอนก็พูดแบบเดียวกัน

<ถึงจะเลือดออก แต่อาจารย์ก็ไม่รู้สึกตัว การที่ไม่เจ็บปวดไม่ได้แปลว่าจะไม่บาดเจ็บ>

สายตาของเด็กชายมองไปยังหลุมศพด้านซ้าย

ร่างของลูกศิษย์คนหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วหายไป

อ่า ไอ้หมอนั่นเคยพูดแบบนั้นสินะ

<อาจารย์ต่างหากที่ต้องระวังให้มากกว่า เพราะไม่เจ็บปวด อาจารย์ก็จะยิ่งใช้หัวใจอย่างไม่ใส่ใจ>

ลูกศิษย์เขาคนนี้เป็นผู้หญิงที่ชอบบ่นเรื่องไร้สาระ

แต่เธอก็ถูกความฝันอันบริสุทธิ์กลืนกินและตายไปในที่สุด

<ขอโทษนะคะ ที่ทำให้...อาจารย์...เจ็บปวด>

ทำร้ายตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องขอโทษด้วย

พวกเขาขอโทษเด็กชายในขณะที่กำลังจะตาย

เด็กชายไม่เข้าใจ

<ที่ไม่สามารถเข้าใจอาจารย์ได้>

ความทรงจำที่ถูกลืมเลือนพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกัน

"เข้าใจ"

เด็กชายพึมพำ

คราวนี้มันเป็นความทรงจำของผู้ชายคนหนึ่ง

<อยู่ที่นี่แล้วผมคิดอะไรได้หลายอย่างครับ แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตาไร้สาระ แต่เวลาก็เหลือเฟือ>

ชายคนนั้นพูด

<การเล่าเรื่องราวและความรู้สึกของตัวเองให้คนอื่นฟังทำให้รู้สึกสบายใจ และอาจารย์ก็มักจะรับฟังเรื่องราวของผม>

<แบบนี้เรียกว่าความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจไม่ใช่เหรอครับ? เมื่อความรู้สึกของเราได้รับการยอมรับจากผู้อื่น เราก็จะรู้สึกดี>

<อยากให้คนอื่นเข้าใจความสุขของเรา อยากให้คนอื่นรับรู้ความเศร้าของเรา นี่คือจิตใจของมนุษย์ครับ>

<เหตุผลที่ผมเคารพอาจารย์ก็เพราะอาจารย์ไม่เคยฟังเรื่องราวของใครแบบผ่านๆ>

ความเห็นอกเห็นใจ

<ปฏิบัติต่อผู้อื่นเหมือนปฏิบัติต่อตนเอง>

<นี่คือความเมตตาของเทพธิดาที่ผมศรัทธา>

ความเมตตา

เรื่องราวของลูกศิษย์มากมายจมดิ่งลงห้วงลึกของจิตใจของเด็กชาย

พวกเขาทุกคนป่วย

กำลังจะตายด้วยโรคที่รักษาไม่หาย

เด็กชายได้พูดคุยกับพวกเขามากมาย

เกี่ยวกับชีวิต

เกี่ยวกับความตาย

เกี่ยวกับการเข้มแข็ง

เนื่องจากมีเวลาเป็นอนันต์

เขาจึงได้พูดคุยเรื่องราวมากมายไม่รู้จบ

แต่เมื่อบทสรุปของเรื่องราวมาถึง เด็กชายก็ไม่สามารถช่วยใครได้เลย

เขาได้แต่ปล่อยเรื่องราวเหล่านั้นให้ไหลไปตามแม่น้ำแห่งการลืมเลือน

'เหนื่อยงั้นเหรอ?'

เขาเลิกที่จะรับลูกศิษย์

แม้จะรับ ก็จะไล่ออกไปในไม่ช้า

แต่แล้วก็มีบางอย่างเปลี่ยนไป เขาจึงยอมให้อารอนอยู่ที่นี่

'เพื่อที่จะกินเขา'

เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เด็กชายคาดการณ์การกระทำของตนเอง

เพราะเขาไม่สามารถเข้าใจแม้แต่จิตใจของตัวเอง

เขาต้องคำนวณทุกการกระทำว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนั้น

แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ

'ตั้งแต่แรก... กำหนดไว้แล้วงั้นหรือ'

ตอนจบแบบนี้

เด็กชายเดินไปที่กระท่อม

ลูกศิษย์คนสุดท้ายกำลังรอเขาอยู่ที่นั่น

เขารู้ได้ทันที

ดวงตาที่มองมายังเด็กชายมีแสงสีแดงเรืองรอง

ถูกความฝันกัดกินแล้ว

เขารู้ดี

ทันทีที่อารอนก้าวเข้ามาในลัวนาน นี่คือผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เด็กชายก็ต้องหลับตาลง

ช่องว่างในใจที่ว่างเปล่า

บางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถระบุได้กำลังไหลออกมาจากเปลือก

มันแทรกตัวออกมาจากช่องว่างเหมือนรากไม้ที่ชอนไชลงไปในดิน แล้วขุดคุ้ยภายในอย่างรุนแรง

'ความเจ็บปวด'

ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย

ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดชีวิต

เด็กชายพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

"ทำไมถึงพ่ายแพ้ให้กับเงานั้น?"

ทั้งที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว

"นายบอกว่าจะเอาชนะมันให้ได้ไม่ใช่เหรอ?"

ทนไม่ไหวแล้วงั้นสินะ

"นายสัญญากับฉันแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เด็กชายคิด

'ความคาดหวัง'

บางทีอาจจะต่างออกไป

บางทีหมอนี่อาจจะเอาชนะความฝันได้…..

'ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้นล่ะ?'

เด็กชายไม่เข้าใจ

ไม่ใช่เด็กชายเองเหรอที่บังคับให้อารอนทำเรื่องที่เกินกำลัง

"ผมไม่ได้แพ้ครับ"

อารอนพูด

เขาไม่ได้แพ้

เขาต่อสู้จนถึงที่สุดและไม่สูญเสียแสงสว่างในใจ

ปกป้องความหวังเอาไว้ได้

"ตามที่อาจารย์บอก ตอนแรกผมพยายามต่อสู้กับเงาเพื่อที่จะชนะ"

อารอนพูด

ตอนแรกเขาพยายามที่จะต่อสู้

พยายามปกป้องสิ่งสำคัญด้วยพลังของตัวเอง

แต่เมื่อรู้ว่าทำไม่ได้ เขาก็ยอมแพ้

'...'

เด็กชายตระหนักได้ทันที

ในตอนนั้น อารอนได้พังทลายลง

ต่อให้ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น โรคของอารอนก็รักษาไม่หาย

ถ้าเขาไม่สามารถเอาชนะความยากลำบากด้วยพลังของตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นก็จะกัดกินใจเขาต่อไป

'นั่นเป็นเหตุผลที่เขาบอกให้อารอนฝึกฝนพลังของตัวเอง'

อารอนต้องไม่พึ่งพาผู้อื่น

ถ้าอารอนไม่ทำด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่สามารถหลุดพ้นจากฝันร้ายนั้นได้

นี่เขาไม่ได้บอกให้อรอนทำทุกอย่างด้วยตัวเองเหรอ

หากได้รับความช่วยเหลือแม้เพียงเล็กน้อย หากทำได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด

'เขาก็จะรอด'

อารอนพูดต่อ

"เมื่อลองคิดดูแล้ว ต่อให้ชนะก็คงไม่ต่างกัน ผมก็ยังอ่อนแอเหมือนเดิม จุดอ่อนของผมก็ยังคงเหมือนเดิม พลังที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้อยู่ในตัวผม"

อารอนตระหนักว่าทำไมเขาถึงอยากแข็งแกร่งขึ้น แต่ตอนนี้เขากลับลืมเหตุผลนั้นไปเสียแล้ว

เขาจ้องมองอาจารย์ด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

"ภาชนะแห่งจิตใจที่รองรับความแค้นร้าว ผมประเมินสภาพของอาจารย์เช่นนั้น ถ้าอย่างนั้นก็แค่เปลี่ยนภาชนะก็พอแล้ว"

เปลี่ยนภาชนะ

แน่นอน นั่นเป็นวิธีที่เด็กชายรู้จักมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

ถ้าใช้วิธีนั้น เด็กชายก็จะฟื้นคืนชีพได้

"อย่างนั้นสินะ"

ฝากฝันของตัวเองไว้กับคนอื่น

เป็นวิธีที่ง่ายและสะดวกจริงๆ

เด็กชายกางมือขวาออก

หอกสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้อยู่ในมือของเขา

อารอนยิ้มโดยที่ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

'เขารู้'

ตอนจบแบบนี้

'มูเดนคาดการณ์ไว้แล้ว'

ว่าอารอนจะเป็นแบบนี้

'ดังนั้น เขาก็เลยตัดสินใจ'

ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะทำแบบนี้

ปัง!

อารอนยกหอกขึ้นมาป้องกันหอกที่ถูกฟาดฟันลงมาอย่างกะทันหันได้อย่างหวุดหวิด

"อาจารย์!"

อารอนทำสีหน้าตกใจ

"น่าเสียดายจริงๆ"

เด็กชายหัวเราะและหายตัวไป

การต่อสู้ด้วยหอกดำเนินต่อไป

ดูเหมือนอารอนจะฝึกฝนมาอย่างดี ทักษะในการรับมือการโจมตีนั้นเฉียบคม

"หยุดเถอะครับ!"

อารอนตะโกน

"ผมพอใจแล้วครับ ผมสามารถปกป้องมันได้! ครั้งนี้ผมไม่ได้อ่อนแอ!"

ลูกศิษย์คนนี้ของเขาตะโกนเหมือนคนเสียสติ

"ผมทำความฝันสำเร็จแล้ว ผมไม่ต้องการพลังนี้แล้ว!"

ไอ้โง่

ถ้านายจดจ่อกับการต่อสู้อีกหน่อยแทนที่จะตะโกนด้วยความตื่นเต้น มันก็ไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างน่าผิดหวังแบบนี้

ท่าทางของอารอนเต็มไปด้วยช่องโหว่

เด็กชายพุ่งเข้าใส่อารอนและสะบัดหอกสีเงินของอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไป

ในขณะเดียวกัน เขาก็ปลดปล่อยความแค้นออกมาเป็นเหมือนตาข่ายพันธนาการ

อารอนถูกทำให้หมดฤทธิ์โดยที่ไม่สามารถตอบโต้ได้

"หยุด...เถอะครับ…อาจารย์"

อารอนทรุดตัวลง

อารอนพูดด้วยดวงตาสั่นระริก

'หึ'

เด็กชายเดาะลิ้น

ไม่เคยมีลูกศิษย์คนไหนทำตามความคาดหวังของอาจารย์ได้เลยสักครั้ง

ไอ้โง่เอ๊ย

เด็กชายเอามือปิดตาอารอน

เงาที่มองไม่เห็นแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของชายหนุ่ม

ก่อกวนและบิดเบือนจิตใจ ก่อให้เกิดความสับสนและภาพลวงตาในความทรงจำ

อารอนที่กำลังเหม่อลอย ลุกขึ้นยืนหลังจากนั้นไม่กี่นาที

"ในที่สุดก็ได้สติแล้วสินะ"

เด็กชายพูด

ดวงตาของอารอนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"พร้อมหรือยัง? รู้วิธีทั้งหมดแล้วใช่ไหม?"

"รู้แล้วครับ หนึ่งคนจะต้องตายและหนึ่งคนที่จะต้องอยู่ต่อ"

หอกสีเงินกลับมาอยู่ในมือของอารอนอีกครั้ง

จิตสังหารที่ส่งออกมานั้นค่อนข้างที่จะชัดเจน

สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ภาพของอาจารย์

แต่เป็นศัตรูที่เขาต้องกำจัด

"ดูเหมือนจะได้ผลดีนะ"

เด็กชายยิ้มและหันหน้าไปทางหน้าต่าง

เอาล่ะ มาดูฝีมือกันหน่อยดีกว่า

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;