บทที่ 10 - ครูฝึกจะงัดกับผู้กองงั้นเหรอ

บทที่ 10 - ครูฝึกจะงัดกับผู้กองงั้นเหรอ

"หัวหน้าหมู่หนึ่ง..."

ช่วงใกล้เที่ยงทหารเก่าคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา

"อ้าว เฉินเลี่ยงนี่เอง" ฉางเหล่ยเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"โอ้โห หัวหน้าหมู่หนึ่ง ทำไมดูอารมณ์ดีจังเลยครับ" เฉินเลี่ยงถามด้วยความประหลาดใจ

ฉางเหล่ยหันไปมองฉินลั่วแวบหนึ่งแล้วหัวเราะจนหุบปากไม่ลง "คนกำลังมีเรื่องน่ายินดี หน้าตาก็ต้องสดชื่นเป็นธรรมดาสิ ฮ่าๆๆ"

"นั่นสิครับ" เฉินเลี่ยงหัวเราะตาม "จบการฝึกทหารใหม่รอบนี้นายก็จะได้เลื่อนขั้นแล้ว คราวหน้าเจอกันฉันคงต้องทำวันทยหัตถ์ให้นายแล้วล่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ฉางเหล่ยก็ยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม

แค่ช่วงเช้าวันเดียวฉินลั่วก็เรียนรู้ท่าทางการจัดแถวได้ทั้งหมด แถมยังทำออกมาได้เป๊ะสุดๆ

ด้วยท่าทางแบบนั้น ต่อให้ไปเทียบกับทั้งกองร้อยทหารใหม่ก็ยังติดอันดับต้นๆ ได้สบาย

...

ฉินลั่วโบกมือให้พวกเขา "ขอบคุณความหวังดีของครูฝึกทุกคนนะครับ"

ทุกคนยิ้มร่าแล้วโบกมือตอบเขาราวกับเป็นญาติสนิทมิตรสหายที่กำลังร่ำลากัน

ฉางเหล่ยยืนดูจนตาค้างแทบจะร่วงไปกองกับพื้น

ไอ้พวกนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนมาหาเรื่องฉินลั่วเลยสักนิด

ทำไมดูไปดูมาเหมือนมาเยี่ยมญาติซะมากกว่า

รู้อย่างนี้เขาไม่น่ารีบวิ่งกระหืดกระหอบมาเลย ตอนนี้ก้นยังระบมไม่หาย

พอเห็นพวกนั้นเดินไปแล้วฉางเหล่ยก็รีบถาม "ฉินลั่ว พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม"

ฉินลั่วส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ"

ฉางเหล่ยทำหน้าสงสัย "ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ พวกนั้นไม่ได้พูดอะไรกับนายใช่ไหม วางใจเถอะไม่ต้องกลัว ถ้าพวกนั้นทำอะไรหรือพูดอะไรกับนายบอกฉันมาได้เลย ฉันจะจัดการให้เอง"

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของครูฝึก ฉินลั่วก็รู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนจะมาเป็นทหาร ขอแค่เขายอมเปย์เงินก็มีแต่คนรุมล้อมอยากเป็นเพื่อนกับเขาเต็มไปหมด

แต่ถ้าไม่นับพ่อกับหวังรื่อฟาแล้ว ก็ไม่เคยมีใครมาเป็นห่วงเป็นใยเขาด้วยความจริงใจแบบนี้มาก่อน

ดูจากท่าทางปกป้องลูกน้องของครูฝึกแล้ว ถ้าเขาโดนรังแกจริงๆ

คงพร้อมจะไปบวกกับครูฝึกคนอื่นเพื่อเขาแน่ๆ

แต่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อกี้เขาบอกไม่ได้เด็ดขาด

ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว แต่ฉินลั่วก็ดูออกว่าฉางเหล่ยกับอู่จื้อหย่วนมีนิสัยเหมือนกันเป๊ะ คือเป็นคนเถรตรงเกินไป

เพราะงั้นบางเรื่องเขาจึงต้องเก็บไว้เป็นความลับ