บทที่ 7 - ต่อยจนขี้แตกแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ งั้นเหรอ
บทที่ 7 - ต่อยจนขี้แตกแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ งั้นเหรอ
บทที่ 7 - ต่อยจนขี้แตกแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ งั้นเหรอ
"รู้ว่ากลัวก็รีบยอมแพ้ซะ" เฉิงเฮ่าหนานพูดอย่างได้ใจพลางเหวี่ยงหมัด "มีเงินแล้วจะทำอะไรตามใจชอบก็ได้ไม่ใช่เหรอ ถ้านายไม่ยอมแพ้ ฉันก็ไม่หยุดหรอกนะ"
ฉินลั่วพิงมุมห้อง มองดูเฉิงเฮ่าหนานที่กำลังจะปล่อยหมัดมาอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ
มือขวากำหมัดแน่น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา
พลังเทพหมัดเดียวจอดถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที มันรวบรวมพละกำลังทั้งหมดในร่างกายไปไว้ที่มือขวาและขยายขีดจำกัดอย่างไร้ที่สิ้นสุด
วินาทีนี้ฉินลั่วสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่ปูดโปนบนท่อนแขน มันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่พร้อมจะระเบิดออกมา
"อยากให้ฉันลงมือใช่ไหม จัดให้ตามคำขอ" ฉินลั่วปล่อยหมัดออกไปอย่างแรง จนเกิดเสียงลมพัดหวิวกลางอากาศ
หมัดนี้เขายั้งแรงเอาไว้บ้างแล้ว เพราะกลัวว่าจะต่อยเฉิงเฮ่าหนานจนตาย...
...
"...นายจะไปรู้อะไร แถมยังกล้ามาจับผิดทหารเก่าอีกเหรอ ครูฝึกครับ ไอ้หมอนี่มันหัวดื้อเกินไปแล้ว"
ฉางเหล่ยจ้องมองผ้าห่มที่เป็นก้อนเหมือนขนมปังยักษ์ คิ้วของเขาก็กระตุกยิกๆ
แต่ยังไงซะเจิ้งเฉียนก็เป็นทหารใหม่ การพับได้ขนาดนี้ก็ถือเป็นขีดจำกัดของเขาแล้วจริงๆ
"ฉินลั่ว" ฉางเหล่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผ้าห่มผืนใหม่มันพับยากจริงๆ ถ้านายพับได้แบบนี้ วันนี้ฉันจะถือว่านายผ่าน"
"แค่นี้เองเหรอ" ฉินลั่วรู้สึกตื่นเต้นในใจ
"นี่ๆๆ" เจิ้งเฉียนถลึงตาใส่เขาอย่างอารมณ์เสีย "น้ำเสียงแบบนี้หมายความว่าไง อย่าคิดว่ามันง่ายนะ ถ้านายพับได้แบบนี้ก็ถือว่าเก่งแล้ว"
ฉินลั่วกลอกตาใส่เขา ไอ้ก้อนขนมปังยักษ์แค่นี้ พลังเลียนแบบของเขาก็สามารถก๊อปปี้มาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว
มันไม่มีความยากเลยสักนิด ฉินลั่วรู้สึกเหมือนกำลังดูถูกพลังเลียนแบบของตัวเองอยู่เลย
"ครูฝึกครับ ถ้าผมพับได้ดีกว่านี้ ผมก็ไม่ต้องอยู่ซ้อมต่อแล้วใช่ไหมครับ" ฉินลั่วถาม
"นายพับได้ดีกว่าฉันอีกเหรอ" เจิ้งเฉียนโมโหจนควันออกหู "นายจะไป..."
"นายเงียบไปเลย ฉันถามครูฝึกอยู่" ฉินลั่วพูดแทรกขึ้นมาทันที จากนั้นก็หันไปมองฉางเหล่ย
ฉางเหล่ยพยักหน้า "ฉันพูดคำไหนคำนั้น ถ้านายพับได้แบบนี้ คืนนี้ก็ถือว่าผ่าน"
"ครับ" ฉินลั่วถูมือไปมา "ครูฝึก งั้นผมเริ่มเลยนะครับ"
"หืม" ฉางเหล่ยประหลาดใจ "นายแค่มองรอบเดียว..."