ความฝันแรก (22)

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]

[คนอ่านแต่ละตอนไม่ถึง 10 คน ขอร้องอย่า copy ไปเลยนะ อันนี้แปลเพราะอยากแปลจริง ๆ ไม่งั้นทิ้งไปนานแล้ว ,เพราะไปทำงานอื่นได้เงินกว่าเยอะ ที่แปลเนี่ยได้วันละ 20 บาทเอง]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]

<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 27>

3. ความฝันแรก (22)

****

อารอนลืมตาตื่น

บนเตียงที่คุ้นเคย

เขารู้ว่าภาพที่เขาเพิ่งเห็นไม่ใช่แค่ความฝัน

ความทรงจำที่ถูกลืมเลือนกลับคืนมาแล้ว

'อย่างนี้นี่เอง'

เขาลุกขึ้นนั่งอย่างอ่อนแรง

ถ้าเขาได้รู้ความทรงจำนี้เมื่อ 80-90 ปีก่อน เขาคงจะเสียใจมาก

แต่ตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้น ซึ่งทำให้อารอนรู้สึกขมขื่นยิ่งกว่า

เขารู้สึกเศร้าเมื่อได้รู้ถึงจุดจบอันน่าเศร้าของน้องสาว

แม้จะรู้ว่านั่นคือเรื่องราวของเขาเองก็ตาม

ก็แน่ล่ะ

อารอนแก่เกินกว่าที่จะร้องไห้ฟูมฟายแล้ว

มีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่แล่นเข้ามาในหัว

ความขัดแย้งที่เคยมีได้รับการจัดระเบียบใหม่ สร้างตรรกะที่ชัดเจน

"ในที่สุดก็ตอบได้แล้ว"

อารอนพึมพำด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

เวลาเกือบ 100 ปีทำให้ความรักที่เขามีต่อครอบครัวจางหายไปเกือบหมดแล้ว

"นีน่า"

เขามองไปที่ผนังด้านหนึ่ง

มีภาพเหมือนของน้องสาวแขวนอยู่ตรงนั้น

มีข้อเท็จจริงบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

อย่างแรก

ทำไมความทรงจำของเหล่าฮีโร่ระดับล่างถึงหายไป

มันไม่ใช่ปัญหาที่ยากเลย

ถ้าพวกเขาถูกอัญเชิญมาพร้อมกับความทรงจำเกี่ยวกับหายนะ พวกเขาคงจะอาละวาดโวยวาย

การลบความทรงจำเป็นมาตรการป้องกันขั้นต่ำสุดเพื่อหยุดยั้งความวุ่นวายของพวกเขา

มีเพียงผู้ที่สามารถยอมรับความจริงได้อย่างใจเย็นเท่านั้นที่จะได้ความทรงจำคืนมา

นั่นเป็นเหตุผลที่เหล่าวีรบุรุษที่เกิดมาพร้อมกับ 4 หรือ 5 ดาวสามารถรักษาความทรงจำของพวกเขาไว้ได้

'ทำไมอารอน เดลเคิร์ดถึงแสวงหาพลัง'

ตอนที่ถูกอัญเชิญมา อารอนจำช่วงเวลานั้นไม่ได้

แต่ความทรงจำไม่ได้หายไปเพียงเพราะถูกลืม

จุดจบอันเจ็บปวดของสองพี่น้อง

ความทรงจำที่หายไปนั้นฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของอารอน

'ถ้าไม่มีพลัง ก็ไม่มีความสุข'

เขาคงคิดแบบนั้นโดยไม่รู้ตัว

อารอนคิดว่าเขาทำตามการตัดสินใจของตัวเอง แต่จริงๆ แล้วความทรงจำที่ซ่อนอยู่ต่างหากที่ควบคุมเขา

แน่นอนว่า เขาไม่ได้ยึดติดกับมันตั้งแต่แรก

มันก็แค่รุนแรงกว่าคนอื่นเล็กน้อย

ดังนั้น ในสายตาของคนอื่น อารอนจึงดูเหมือนเป็นคนที่พยายามอย่างหนัก

ซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็นเช่นนั้น

สถานการณ์เริ่มรุนแรงขึ้นหลังจากที่เขาผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มา

ตอนนี้อารอนสามารถตัดสินอดีตของตัวเองได้อย่างใจเย็น

'ชั้นที่ 15 สินะ'

เขาย้อนกลับไปยังอดีตอันเลือนราง

ภารกิจในทาวน์เนียชั้นที่ 15

ภารกิจคือการช่วยเหลือและคุ้มกันเจ้าหญิงให้ออกนอกเมือง

อารอนเข้าร่วมภารกิจนั้นกับเพื่อนร่วมทีม

'แล้วก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น'

บางที เหตุการณ์นั้นอาจเป็นจุดเริ่มต้น

ในช่วงกลางของภารกิจ พวกเขาสามารถช่วยเหลือเจ้าหญิงได้และกำลังจะหลบหนี

แต่อารอนได้รับบาดเจ็บจากอาวุธที่มียาพิษ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อารอนต้องตายแน่ๆ

ฮาน หัวหน้าทีมได้เปลี่ยนแผนการหลบหนี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารอนหรือเพราะเหตุผลอื่น

แต่ภารกิจที่ควรจะราบรื่นกลับยากลำบากขึ้นหลังจากนั้น

'...'

เกือบ 100 ปีผ่านไปแล้ว

ความรู้สึกในตอนนั้นควรจะลืมไปแล้ว

แต่เขายังจำได้

ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเหวี่ยงและแทงหอกอย่างบ้าคลั่งในลานฝึกซ้อมร้างตอนรุ่งสาง

"บ้าเอ๊ย... บ้าเอ๊ย..."

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง

ร่างกายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แขนขาที่หนักอึ้งไม่เชื่อฟังเขา

ชายหนุ่มฝืนขยับร่างกายที่ขัดขืนคำสั่ง

ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากัน  แน่น

เขาเหวี่ยงหอกต่อไปโดยไม่สนใจเลือดที่ไหลออกมา

ชายหนุ่มกำลังร้องไห้

"ทำไม... ฉันถึงอ่อนแอ... ทำไม..."

นับจากนั้นเป็นต้นมา

อารอนที่เคยเป็นคนขยันธรรมดาๆ ก็เปลี่ยนไป

เขายึดติดกับเป้าหมายที่จะแข็งแกร่งขึ้น จนเสียสมดุลในชีวิต

ในตอนนั้น

ชีวิตในห้องพักของอารอนนั้นยากลำบาก แต่ก็มีความสุขเล็กๆ น้อยๆ

การได้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมที่เชื่อใจได้

แต่ความสุขนั้นพังทลายลง

อารอนที่ไร้ความสามารถไม่สามารถช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมได้

'ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว'

คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังไม่ใช่แค่อารอน

มีฮีโร่บางคนที่ไม่ชอบการต่อสู้ตั้งแต่แรก และบางคนก็ต้องออกจากทีมไปกลางคันด้วยเหตุผลหลายประการ

พวกเขาก็มีเส้นทางของตัวเอง

หรือที่เรียกกันว่าอาชีพที่ไม่ใช่สายต่อสู้

มีวิธีที่จะช่วยเหลือโดยไม่ต้องต่อสู้

แม้จะไม่ได้เป็นผู้ฝึกสอน แต่อารอนก็มีประสบการณ์เป็นพ่อค้า

เขาสามารถใช้ความสามารถอื่นๆ เพื่อช่วยเหลือห้องพักได้

แน่นอนว่า การไม่ได้อยู่กับเพื่อนร่วมทีมเป็นเรื่องที่น่าเศร้า

มันคงทำให้เขาเจ็บปวดพอๆ กับการที่ความฝันพังทลาย

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีทางไปต่อ

ฮานและพรรคพวกเข้าใจเรื่องนี้ดี พวกเขาจึงไม่เคยตำหนิเหล่าฮีโร่ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

พวกเขาสนับสนุนอนาคตของคนเหล่านั้น

เหล่าวีรบุรุษที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็เช่นกัน

พวกเขายอมรับความจริงที่ว่าตัวเองไม่เก่งพอ และหลีกทางให้เพื่อนร่วมทีมโดยไม่ขวางทางพวกเขา

แต่ฮีโร่อย่างอารอนนั้นแปลก

คนที่ความสามารถใกล้เคียงกันเลิกไปนานแล้ว

มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังอยู่และต่อสู้กับกำแพงที่อยู่ตรงหน้า

มันไม่สามารถอธิบายได้ด้วยความพยายามหรือความขยันเพียงอย่างเดียว

การใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวัง มุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเดียว

มันคือความบ้าคลั่งที่เหนือกว่าความหลงใหล

ไม่มีใครรู้

ไม่มีใครรู้เลย

มีเพียงฮาน อิสรัตเท่านั้นที่เห็นเค้าลางของมัน

มันก็ไม่ได้ไร้ผลเสียทีเดียว

แม้จะไม่มีพรสวรรค์ แต่อารอนก็สามารถอยู่ในกลุ่มสมาชิกประจำไปจนถึงชั้นที่ 20 ได้

แต่อารอนรู้

เขารู้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ในความเป็นจริงเวคิสฮีโร่คนใหม่ ใช้เวลาและความพยายามน้อยกว่าเขามาก แต่ก็เกือบจะไล่เขา  ทันแล้ว

'แต่เขาก็ไม่หยุด'

แม้จะรู้

เขารู้ว่ายิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเศร้ามากขึ้นเท่านั้น

อารอนยกตำแหน่งในปาร์ตี้ที่ 1 ให้กับเวคิส แต่เขาก็ยังไม่ยอมออกจากการเป็นสมาชิกทีมต่อสู้

เขายังคงพยายามที่จะแข็งแกร่งขึ้น แม้จะอยู่ในสภาพนั้น

'พี่...เขารู่อยู่แล้วใช่ไหม?

ในตอนนั้น เขาไม่ใช่อารอนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ก่อนที่จะถูกอัญเชิญมาที่นี่ ในใจของชายหนุ่มมีเมล็ดพันธุ์อยู่หนึ่งเมล็ด

มันคือเมล็ดพันธุ์แห่งความเจ็บปวดที่ฝังลึก ที่เขาต้องสูญเสียความสุขไปถึงสองครั้งเพราะความอ่อนแอ

ในตอนแรก เขาคงจะยังปกติดี

ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น บางทีเมล็ดพันธุ์นั้นอาจจะไม่งอกออกมาเลยตลอดชีวิตของเขา

แต่ห้องรอไม่ใช่สถานที่ธรรมดา

มันคือสถานที่แห่งความเป็นความตาย

มีหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นั่น

มันหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ในใจของเขา

เมล็ดพันธุ์เริ่มหยั่งรากและเติบโตในโลกแห่งจิตใต้สำนึก

และแล้ว เมล็ดพันธุ์นั้นก็เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่

ต้นไม้นั้นทะลุออกจากโลกแห่งจิตใต้สำนึกและแทรกซึมเข้าสู่โลกแห่งจิตสำนึก

ในที่สุด จิตสำนึกของอารอนก็ถูกต้นไม้นั้นครอบงำ

"..."

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

ที่ผ่านมา อารอนคิดว่าการที่เขาพยายามแข็งแกร่งขึ้นเป็นเรื่องของการเลือกของเขาเอง

<จงแก้ไขความขัดแย้งที่ซ่อนอยู่ในตัวนายเสียก่อน>

เด็กชายคนนั้นพูดกับอารอนแบบนั้นตอนที่เขาเข้ามาที่นี่ครั้งแรก

เขาบอกให้อารอนแก้ไขความขัดแย้งในใจ

ซึ่งมันก็จริง

แม้จะรู้ว่าเขาไม่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ แม้จะรู้ว่ามีเส้นทางอื่น อารอนก็ยังคงฝืนที่จะแข็งแกร่งขึ้น

'แต่มันก็... ไม่สมเหตุสมผลเลยจริงๆ นั่นแหละ'

ในห้องของกระท่อม

อารอนยืนมองภาพเหมือนของน้องสาว

ในที่สุดเขาก็สามารถตอบคำถามของเด็กชายได้แล้ว

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมแพ้..."

แต่ฉันทำไม่ได้ต่างหาก

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;