ความฝันแรก (19)

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]

<เรื่องราวของอารอน ตอนที่  2ุ6>

3. ความฝันแรก (19)

****

เวลาผ่านไป

เด็กชายประกาศไว้ว่ามีเวลาจำกัดเพียงเเค่ 40 ปี

ซึ่งนั้นหมายความว่าอารอนต้องหาคำตอบให้ได้ภายในเวลาที่กำหนดนั้น

เขาต้องทำอย่างใดอย่างหนึ่งจากสองสิ่งนี้

นั้นคือ ฝ่ากำแพงไปสู่ขั้นต่อไป

หรือค้นหาความทรงจำที่ซ่อนอยู่เพื่อค้นหาความจริงใจของเขาเอง

'อย่างแรกเป็นไปไม่ได้'

อารอนรู้ดี

นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขายอมรับมาหลายสิบปีแล้ว

ด้วยพรสวรรค์ของเขา เขาไม่มีทางข้ามกำแพงไปได้

ดังนั้นจึงเหลือทางเลือกเดียว

'ต้องกู้ความทรงจำคืนมา'

อะไรทำให้เขาต้องมาอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออกนี้?

ทำไมเขาถึงทำตรงกันข้ามกับเป้าหมายที่จะกลับบ้านไปหาน้องสาว?

แน่นอนว่าแม้เขาจะรู้ แต่ชีวิตประจำวันของเขาก็คงไม่เปลี่ยนไปมากนัก

อย่างมากก็แค่ลดเวลาแทงหอกลงแล้วไปเพิ่มเวลาเขียนจดหมาย

[ฉันมีเหตุผลที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น]

เหตุผลที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาอยากจะเป็นประโยชน์ให้กับพี่ชายของเขาบ้าง

เขาคิดว่าคงจะดีแค่ไหนถ้าเขาสามารถช่วยเหลือเพื่อนๆ ของเขาได้ด้วยพลังของเขาเองในยามที่ทุกคนตกอยู่ในอันตราย

'ไม่ใช่หรอกเหรอ'

ต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง

การเสแสร้งเพื่อให้คนอื่นมองเขาในแง่ดีหรือเหตุผลที่ดูดีไม่จำเป็นกับที่นี้

อารอนจึงตัดสินใจยอมรับมัน

จริงๆ จริงๆ แล้ว การเข้ากับคนอื่นเป็นเพียงข้ออ้าง

การเป็นประโยชน์ต่อห้องรอและการแข็งแกร่งขึ้นเพื่อเอาชนะศัตรูเป็นเพียงวิธีการ

แต่ไม่ใช่เป้าหมายในตัวมันเอง

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องกลับไปสู่จิตใจที่บริสุทธิ์ที่สุด

ตอนที่อารอน ฮีโร่คนนี้ถูกอัญเชิญมายังห้องรอ สิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุดคืออะไร?

มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

นั้นคือการกลับบ้าน

การเข้ากับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ

วันเวลาที่เขาเหวี่ยงหอกและมีเหงื่อไหลจนท่วมตัว

การต่อสู้กับศัตรูตรงหน้าโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกระบวนการเพื่อให้บรรลุความฝันที่จะ 'กลับบ้าน'

'เป็นอย่างนั้นใช่ไหม?'

ถ้าเพื่อนสนิทที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันตาย อารอนคงเสียใจ

แต่เขาจะไม่หยุด

เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของเขายังคงดำเนินต่อไป

'แต่ถ้าไม่ว่าจะต่อสู้อย่างไร ก็ไม่มีทางกลับบ้านได้...'

มันจะแตกต่างออกไป

อารอนคงสิ้นหวัง

เขาคงจะยอมแพ้

ไม่ว่าใครจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาก็คงไร้ประโยชน์

ในพิธีเลื่อนตำแหน่งเป็นฮีโร่ระดับ 2 ดาว อารอนได้เห็นเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ถูกลืม

มันทำให้อารอนมั่นใจมากขึ้นว่าถ้าเขาแข็งแกร่งขึ้น เขาจะได้กลับบ้าน

ตั้งแต่นั้นมา อารอนก็ไม่สามารถหยุดได้

"เสียเวลาเปล่า"

อารอนพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ในห้องมืดที่หน้าต่างปิดสนิท

เขาเขียนจดหมายโดยอาศัยแสงเทียนเล่มเดียว

ในจดหมายมีชื่อ ประวัติ และเหตุผลที่เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างละเอียด

ในตอนแรก จดหมายมีความยาวเพียงไม่กี่บรรทัด

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เนื้อหาของจดหมายก็ค่อยๆ ยาวขึ้น

เขานึกถึงจุดประสงค์ไม่ออกแล้ว แม้จะเขียนและอ่านยาวๆ แค่หนึ่งหรือสองหน้าก็ตาม

เวลาหลายสิบปีได้กัดกร่อนความทรงจำและความรู้สึกส่วนใหญ่ออกไป

ทำให้ความทรงจำและเหตุการณ์ต่างๆ หลังจากที่อารอนถูกอัญเชิญมาเลือนลาง

ในทางหนึ่ง มันก็เป็นเรื่องธรรมดา

ชีวิตในห้องรอของเขายังไม่ถึง 1 ปีด้วยซ้ำ มันไม่สามารถครอบงำชีวิตทั้งหมดของเขาได้

"..."

อารอนอ่านจดหมายต่อไป

[ฉันมีเหตุผลที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น]

เหตุผลที่เคยมีเพียงไม่กี่บรรทัด ตอนนี้กลายเป็นหลายร้อยบรรทัดแล้ว

ต่อให้เขียนและอ่านนานแค่ไหน เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลย

[เพื่อพี่ชาย]

[เพื่อเจนน่า]

[เพื่อออลก้า]

[เพื่อนายท่าน]

[เพื่อซาจิน]

นอกจากนี้ มีชื่อของคนอื่นๆ ที่เขาจำไม่ได้บันทึกไว้

ตามมาด้วยความทรงจำเกี่ยวกับคนเหล่านั้น

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพี่ชาย

สิ่งที่พี่ทำให้กับเขา

สิ่งที่อารอนผิดพลาดต่อพี่ชาย

วิกฤตชีวิตต่างๆ และการตายของเพื่อนๆ

เหตุการณ์และความรู้สึกต่างๆ ที่น่าประทับใจอีกมากมาย

"ผมขอโทษครับพี่"

อารอนกล่าวขอโทษ

ตอนนี้เขาจำใบหน้าของพี่ชายของเขาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

"ความทรงจำของคนเราช่างไร้ค่า ผมขอโทษ เจนน่า ออลก้า และทุกๆ คน"

ฉีก!

จดหมายถูกฉีกขาด

อารอนฉีกกระดาษที่เขาใช้เวลาเขียนหลายชั่วโมงทีละแผ่นๆ

มุมห้อง

ในชั้นวางหนังสือสำเร็จรูปมีจดหมายที่เขาเขียนมาหลายปีซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

อารอนหยิบจดหมายเหล่านั้นออกมาด้วย

ฉีก

เผา

โยนทิ้ง

กำจัดมันทั้งหมด

เพราะมันเป็นเพียงเรื่องโกหกเท่านั้น

มันเป็นหลักฐานที่เขาหลอกตัวเองมาตลอด

'แค่แผ่นเดียวก็พอแล้ว'

อารอนนั่งลงหน้าชั้นวางหนังสืออีกครั้ง

เขาหยิบกระดาษวาดเขียนขนาดใหญ่ออกมาแผ่นหนึ่งแล้ววางลงบนโต๊ะ

เขาจุ่มปากกาขนนกในหมึกอย่างระมัดระวัง

แล้วเริ่มวาดรูป วงกลมขนาดใหญ่ ดวงตาทั้งสองข้าง จมูกหนึ่งอัน และปากหนึ่งอันอยู่ข้างใน

ใครก็ตามที่เห็นภาพนี้คงต้องหัวเราะเยาะออกมา

และยิ่งถ้าพวกเขาวาดรูปเป็น พวกเขาคงอดไม่ไหว

น้องสาวของเขาคงจะหัวเราะออกมาและถามว่านี่มันภาพอะไร

ถึงอย่างนั้น

เขาก็พยายามวาดมันอย่างเต็มที่แล้ว

อารอนไม่มีพรสวรรค์ในการใช้มือทำอะไรเลย

แม้แต่การเล่นโยนบอลไปมาก็ยังทำลูกหล่นบ่อยๆ

ถ้าเขาวาดรูป เพื่อนๆ รอบข้างก็จะหัวเราะเสียงดัง

ในเกมซ่อนหาหรือวิ่งไล่จับ เขาก็ได้ที่โหล่ทุกครั้ง

กล่าวโดยสรุปคือเขามีทักษะการกีฬาที่แย่มาก

คนส่วนใหญ่อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาพนี้เป็นใบหน้าคน

วงกลมที่มีวงกลมเล็กๆ สองวง

เส้นแนวตั้งหนึ่งเส้น และเส้นแนวนอนหนึ่งเส้น

ถ้าดูดีๆ ก็จะรู้ว่ามันคือตา จมูก และปาก

น้องสาวของเขาโกรธมากเมื่อเขาบอกว่านี่คือใบหน้าของเธอ

เธอคงจะทุบเขาหลายครั้งพร้อมกับถามว่าเขากำลังล้อเธอเล่นอยู่หรือเปล่า

แต่มันก็บ่งบอกได้

ถ้าดูดีๆ ด้วยใจ อย่างที่คนเขาพูดกัน

ถ้าเรามองด้วยตาใจ เราก็จะเข้าใจ

ก็จะเห็นใบหน้าของน้องสาวของเขาที่กำลังยิ้ม

และแล้ว

อารอนก็วาดภาพเสร็จในเวลา 30 นาที

ภาพวาดหนึ่งภาพที่แยกไม่ออกว่าเป็นภาพวาดจริงๆหรือภาพวาดเล่น

แต่ต่ภาพวาดหนึ่งภาพทำให้เขารู้สึกได้ชัดเจนกว่าจดหมายหลายร้อยฉบับ

'อารอนไม่เคยลืมเธอ'

เหนือสิ่งอื่นใด มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจน

อารอนยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกหลัวจากผ่านไปเนิ่นนาน

เขาเอารูปน้องสาวใส่กรอบอย่างสวยงามแล้วแขวนไว้บนผนัง

วันถัดมา

"นี่มันขยะอะไรเนี่ย?"

เมื่อเขากลับมาหลังจากฝึกเสร็จ

เด็กชายคนนั้นก็กำลังสะบัดกระดาษอยู่ในมือ มันคือภาพเหมือนน้องสาวของเขาที่อารอนวาดอย่างตั้งใจ

"ฉันบอกให้มีสติหน่อยไง ทำไมถึงมาวาดอะไรแบบนี้ แล้วทำไมถึงเอามาใส่กรอบแขวนไว้เนี่ย? บ้าไปแล้วเหรอ?"

แคว่ก!

เด็กชายฉีกภาพเหมือนออกเป็นสองส่วนแล้วตะโกนใส่อารอน

"...!"

โครม!

การโจมตีอันน่าประหลาดใจที่แม้แต่เด็กชายเองก็คาดไม่ถึง

"บ้าไปแล้วรึไง หา!"

"เอามาคืนเดี๋ยวนี้นะ! นั่นน้องสาวของผมนะ!"

"นี่มันจะเป็นน้องสาวนายได้ยังไง! มันก็แค่ขยะ!”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ!”

ถึงอย่างไรก็ตาม

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ในห้องของอารอนก็มีภาพวาดเล่น ไม่สิ ภาพเหมือนของครอบครัวประดับอยู่ที่บนกำแพง

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;