บทที่ 61 ลูกค้ารายใหญ่ตัวจริง

พลเรือเอกเซ็นโงคุคว้าตัวทหารที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา หยิบถ้วยชาบนโต๊ะ แล้วกรอกเข้าปากทหารคนนั้นอย่างแรง

ทหารที่กำลังหลับใหลสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง "นะ-นี่มัน?"

"ตรงหน้า ระวัง!" พลเรือเอกเซ็นโงคุตะโกนสั่ง

ทหารนายนั้นรีบยืดตัวตรงตามสัญชาตญาณ

ทว่า ท่าทางยืนตรงของเขากลับเหมือนลูกโป่งยาวที่เป่าลมไม่เต็ม มันโอนเอนไปมาซ้ายทีขวาที ซึ่งนั่นก็ทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากของพลเรือเอกเซ็นโงคุกระตุกด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง

เขาขี้เกียจจะพูดพร่ำทำเพลงกับทหารเรือที่กำลังจะหมดสติคนนี้แล้ว เขาจึงเข้าประเด็นทันที

"ฉันถามนายหน่อย ช่วงนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีทหารเรือเมามายกลางวันแสก ๆ เยอะแยะขนาดนี้?"

"พวกนายไปกินเหล้ากันที่ไหนถึงได้มีสภาพแบบนี้ฮะ?"

ก่อนหน้านี้พลเรือเอกเซ็นโงคุไม่ได้ใส่ใจมากนักตอนที่มีทหารแค่สองสามคนเมา แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าเขาต้องจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ อีกไม่นาน ทุกคนในมารีนฟอร์ดก็คงเป็นโรคเกาต์กับโรคตับแข็งกันหมดแน่!

นี่มันแผนการร้ายของโจรสลัดเลวทรามหน้าไหนหรือเปล่าเนี่ย? อำมหิตเกินไปแล้ว!

พลเรือเอกเซ็นโงคุรู้สึกปวดหัว

ทหารที่กำลังมึนงงเล่าทุกอย่างที่เขารู้ให้พลเรือเอกเซ็นโงคุฟัง

เมื่อได้รู้ว่าความจริงแล้วมันถูกโปรโมทโดยพลเรือโทหลายนายในมารีนฟอร์ด

พลเรือเอกเซ็นโงคุก็รู้สึกเหมือนปอดจะระเบิดด้วยความโกรธ

"ไปเรียกโมมอนก้ากับพวกนั้นมาหาฉันเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!"

ซึรุที่นั่งอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นพลเรือเอกเซ็นโงคุเป็นแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะแนะนำเขา "เอาล่ะ เซ็นโงคุ อย่าโมโหนักเลย ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้นายอารมณ์เสียบ่อยนะ"

พลเรือเอกเซ็นโงคุส่ายหน้า "จอมพลเรือคองกำลังจะย้ายไปทำงานให้กับรัฐบาลโลก เบื้องบนแจ้งฉันมาแล้วล่ะว่าฉันจะได้เป็นจอมพลเรือคนต่อไป"

"ความรับผิดชอบบนบ่าของฉันจู่ ๆ ก็หนักอึ้งขึ้นมา"

"ช่วงนี้ฉันก็เลยอาจจะอ่อนไหวมากไปหน่อยล่ะมั้ง"

พูดจบ พลเรือเอกเซ็นโงคุก็มองไปที่การ์ปที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนโซฟา และก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอด

เขาน่ะเครียดทั้งวันจนนอนไม่หลับ แต่ไอ้หมอนี่กลับเอาแต่นอนให้ชีวิตหมดไปวัน ๆ ต่อหน้าเขาทุกวันเลยเนี่ยนะ!

น่าโมโหชะมัด

ซึรุมองทะลุความคิดของพลเรือเอกเซ็นโงคุได้ในแวบเดียวและยิ้มบาง ๆ "นายจะไปอิจฉาเขาไม่ได้หรอกนะ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นแค่พลเรือโท เขาไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้น ก็เลยไม่ต้องมากังวลเรื่องภาระหน้าที่ไง"

"แต่อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหมอนี่สามารถฝึกฝนคนเก่ง ๆ ให้กับกองทัพเรือได้ตั้งหลายคน เขาก็ช่วยนายแบ่งเบาภาระไปได้เยอะเลยนะ นายควรจะพอใจได้แล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น พลเรือเอกเซ็นโงคุก็พยักหน้า "ก็จริงนะ เมื่อมีไอ้เด็กซูหมิงอยู่ด้วย ก็ไม่ต้องกังวลว่ากองทัพเรือจะขาดแคลนกำลังรบที่แข็งแกร่งในยุคต่อไปจากคุซันเลย"

"ฮึ่ม ถือซะว่าหมอนี่ได้ทำประโยชน์เพื่ออนาคตของกองทัพเรือไปก่อนก็แล้วกัน!"

เมื่อนึกถึงอนาคตอันสดใสที่กองทัพเรือมี อารมณ์ของพลเรือเอกเซ็นโงคุก็ดีขึ้นมานิดหน่อย

ปัง ปัง ปัง!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

พลเรือเอกเซ็นโงคุปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมอีกครั้ง "เข้ามา"

โมมอนก้า ยามาคาจิ และสตรอเบอร์รี่ เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีก้มหน้าก้มตาเหมือนเด็กที่ทำผิด

"พลเรือเอกเซ็นโงคุ ท่านเรียกพวกเรามาเหรอครับ"

พลเรือเอกเซ็นโงคุแค่นเสียงเย็นชา "ช่วงนี้พวกนายดูมีชีวิตชีวากันดีนะ"

"ว่าไงล่ะ? มีเหล้าดี ๆ แต่ไม่คิดจะเอามาให้ฉันลองชิมบ้างเลยเหรอ?"

หัวใจของโมมอนก้าและคนอื่น ๆ หล่นวูบ จบเห่แล้ว พวกเขารู้ทันทีว่าต้องเป็นเรื่องนี้แน่ ๆ

หลังจากที่ซูหมิงปล่อยโฆษณาออกไป เหล้าจากโรงเตี๊ยมของเขาก็เข้ายึดครองตลาดสุราทั้งหมดในมารีนฟอร์ดอย่างรวดเร็ว รสชาติอันบริสุทธิ์ของมันทำให้บาร์แห่งอื่นไม่สามารถอยู่รอดได้เลยแม้แต่น้อย

หากใครได้ลิ้มรสเหล้าจากโรงเตี๊ยมของซูหมิงเข้าไปแล้ว การดื่มเหล้าจากที่อื่นก็เหมือนกับการดื่มเยี่ยวมาจริงๆ

การกระทำเช่นนี้ย่อมสร้างความไม่พอใจให้กับคนหลายคน แต่เมื่อได้เห็นโฆษณาที่เขาลงในหนังสือพิมพ์แล้ว คนที่มีแผนการร้ายก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปทันที

บัดซบเอ๊ย ผู้บัญชาการระดับสูงของกองทัพเรือกว่าครึ่งอยู่ในรูปนั้น แล้วใครมันจะกล้าไปหาเรื่องล่ะ?

เพียงครึ่งเดือน บาร์หลายสิบแห่งบนเกาะก็ต้องปิดกิจการ ไม่ก็ต้องเซ็นสัญญากับซูหมิงเพื่อซื้อเหล้าของเขาไปขายในร้านของตัวเอง

และเป็นเพราะรสชาติของเหล้านี้มันอร่อยเกินไป ผู้คนมากมายจึงเสพติดมันภายในระยะเวลาสั้น ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ โมมอนก้าและคนอื่น ๆ ก็เห็นทหารเรือหลายคนเมาสลบอยู่ที่ลานฝึก พวกเขาจึงรู้ตัวดีว่าไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะต้องถูกเรียกตัวมาที่ห้องทำงานของพลเรือเอกเซ็นโงคุแน่ ๆ

"พลเรือเอกเซ็นโงคุ โปรดฟังพวกเราอธิบายก่อนนะครับ พวกเราเองก็ตกเป็นเหยื่อในเรื่องนี้เหมือนกัน มีคนไม่ดีอยู่ในกองทัพเรือครับ!"

โมมอนก้า ยามาคาจิ และสตรอเบอร์รี่ เล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้พลเรือเอกเซ็นโงคุฟัง

พลเรือเอกเซ็นโงคุนั่งก้มหน้าอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยใบหน้ามืดครึ้ม "พวกนายออกไปได้แล้ว"

ทั้งสามคนรู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษและรีบวิ่งออกไปจากห้องทำงานทันที

ภายในห้อง พลเรือเอกเซ็นโงคุมองไปที่การ์ปที่ยังคงนอนหลับอยู่ รังสีความแค้นที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเขามากพอที่จะบิดเบือนอากาศได้เลย

"การ์ป!"

เสียงคำรามของพลเรือเอกเซ็นโงคุดังก้องไปทั่วทั้งมารีนฟอร์ดอย่างชัดเจน

สิบนาทีต่อมา การ์ปก็มีรอยฟกช้ำดำเขียวที่ตาข้างหนึ่ง

"เซ็นโงคุ ไอ้แก่บ้า กินยาผิดขวดมาหรือไง? แกกล้าตบฉันได้ยังไงฮะ!"

"แถมแกยังใช้พลังผลปีศาจตบฉันด้วย!" การ์ปพูดพลางลูบหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

พลเรือเอกเซ็นโงคุกอดอก หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความโกรธยังคงไม่มอดดับลง "ฮึ่ม ตบแกน่ะ...ที่ฉันไม่ใช้พลังตื่นขึ้นมาของผลปีศาจตบแกเมื่อกี้ ก็ถือว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีแต่หนหลังของเราแล้วนะ!"

"ดูไอ้ลูกศิษย์ตัวดีที่นายรับมาสิ มันเกือบจะทำลายกองทัพเรือพังพินาศอยู่แล้วนะ!"

การ์ป: "???"

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของการ์ป ซึรุที่อยู่ข้าง ๆ ก็ส่ายหน้า "นายจะไปโทษพลเรือเอกเซ็นโงคุฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอกนะ"

ซึรุอธิบายสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินมาให้การ์ปฟัง

"อะไรนะ? ไอ้เด็กนี่มีเหล้าดีขนาดนี้ แต่กลับไม่ส่งมาให้ฉันสักสองขวดเลยเนี่ยนะ!" การ์ปกระโดดตัวลอย

"นั่นใช่ประเด็นไหมฮะ!" พลเรือเอกเซ็นโงคุล้วงเอายาลดความดันสองเม็ดออกจากกระเป๋าแล้วกลืนลงคอด้วยมือที่สั่นเทา

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว พลเรือเอกเซ็นโงคุก็พูดว่า "เรื่องที่ซูหมิงขายเหล้าน่ะมันไม่มีปัญหาหรอก แต่ปัญหาตอนนี้คือมันส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อกำลังรบของกองทัพเรือต่างหากล่ะ"

"นายกับฉันต้องไปหาไอ้เด็กนั่นที่ร้านด้วยกัน เพื่อจัดการเรื่องนี้"

"เราจะปล่อยให้เขาขายเหล้าให้ทหารเรือมากขนาดนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่จะกวาดล้างโจรสลัดกลางทะเลเลย แค่อยู่บนเรือก็ร่วงตกน้ำตายกันหมดแล้วมั้ง!"

...

โรงเตี๊ยมราตรี ห้องทำงาน

ซูหมิงกำลังนั่งฟังคาลีน่ารายงานรายได้ในช่วงที่ผ่านมา

สมแล้วกับที่ใคร ๆ ก็บอกว่าถ้าอยากรวยต้องผูกขาดตลาด

แค่เพียงครึ่งเดือน เขาก็ไม่รู้แล้วว่าบรรลุเป้าหมายเล็ก ๆ ไปกี่เป้าหมายแล้ว

ปัง ปัง ปัง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก่อนที่ซูหมิงจะทันได้พูดอะไร การ์ปและคนอื่น ๆ ก็ผลักประตูเปิดออกและเดินเข้ามาในห้องทำงาน

"พลเรือโทการ์ป พลเรือโทซึรุ พลเรือเอกเซ็นโงคุ" คาลีน่าโค้งคำนับทักทายพวกเขา "พวกท่านคุยกันไปนะคะ ฉันขอตัวก่อน"

พลเรือเอกเซ็นโงคุและซึรุพยักหน้า

การ์ปเองก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา "ไอ้เด็กเวร แกนี่มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย! มีของดี ๆ แต่กลับไม่รู้จักรเอามาให้ฉันชิมบ้างเลย แกไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่บ้างเลยหรือไง?"

ซูหมิงกลอกตา "ตาแก่ คุณต้องพูดด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างนะ คราวที่แล้วที่ฉันกลับมา ฉันไม่ได้เอาของขวัญมาฝากคุณหรือไง?"

"ไอ้เด็กเวร แกยังจะกล้าพูดถึงเรื่องนั้นอีกเรอะ!"

การ์ปของขึ้นทันที

พลเรือเอกเซ็นโงคุรีบรั้งการ์ปไว้ "เอาล่ะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า"

"ซูหมิง ตามหลักแล้ว เราไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเรื่องที่นายขายเหล้าหรอกนะ"

"แต่ตอนนี้มีคนในกองทัพเรือดื่มเหล้าของนายเยอะเกินไปแล้ว และมันก็ส่งผลกระทบต่อกำลังรบของกองทัพเรือด้วย"

"นายเองก็เป็นทหารเรือเหมือนกัน ฉันเลยหวังว่า..."

ก่อนที่พลเรือเอกเซ็นโงคุจะพูดจบ ซูหมิงก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะเขา

"พลเรือเอกเซ็นโงคุ ฉันเข้าใจเจตนาของคุณนะ แต่ถ้าจะให้พูดตรง ๆ การจะสั่งห้ามขายเหล้าให้ทหารเรือมันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ"

"แต่อย่างไรก็ตาม ฉันมีวิธีแก้ปัญหาอีกวิธีหนึ่ง ซึ่งนอกจากจะไม่ส่งผลกระทบต่อกำลังรบของกองทัพเรือแล้ว มันยังอาจจะช่วยเพิ่มกำลังรบให้กับกองทัพเรือได้อย่างมากอีกด้วยนะ"

พลเรือเอกเซ็นโงคุขมวดคิ้วและมองไปที่ซูหมิง "วิธีแก้อะไรล่ะ?"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของซูหมิงราวกับสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

ถ้าพลเรือเอกเซ็นโงคุไม่มาหาเขา เขาก็คงอดใจไม่ไหวที่จะต้องไปหาพลเรือเอกเซ็นโงคุเองอยู่แล้ว

ยอดขายจากโรงเตี๊ยมก็เป็นแค่ธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นแหละ ลูกค้ารายใหญ่ตัวจริงก็อยู่ตรงหน้าเขานี่ไง

"ก่อนหน้านั้น ฉันมีคำถามอีกหนึ่งข้ออยากจะถามพลเรือเอกเซ็นโงคุครับ: คุณสนใจอยากจะหาเงินทุนสำรองทางการทหารเพิ่มเติมให้กองทัพเรือบ้างไหมล่ะครับ?"

"ก็ไม่เยอะหรอก แค่ปีละหมื่นล้านเบรีเอง ว่าไงครับ ว่าที่จอมพลเรือ สนใจจะพิจารณาดูหน่อยไหมล่ะ?"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═