ตอนพิเศษของอารอนตอนที่ 1 (1)

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[ลงแบบราคาถูกแค่ใน my-novel  แต่จะลงช้ากว่าThai-novel 100 ตอน]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]

<ตอนพิเศษของอารอนตอนที่ 1>

1. สิ่งที่สำคัญเพียงสิ่งเดียวคือความบริสุทธิ์ (1)

*****

อารอน เดลการ์ดมองไปรอบๆ

ที่ที่เขายืนอยู่คือห้องสมุดทรงกลม

โคมระย้าสีเงินส่องประกายระยิบระยับจากเพดาน

ชั้นวางหนังสือทรงสูงที่จะหยิบอ่านได้ต้องปีนบันไดเท่านั้น

ชั้นวางหนังสือเล็กๆด้านล่างและชั้นหนังสือขนาดอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนเต็มห้องทรงกลมเรียกได้ว่าหนังสือมันละลานตามาก

‘เขา……เขามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?’

สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

แสงเทียนริบหรี่ทำให้ภายในห้องสมุดสว่าง

“สบายดีไหมอารอน?”

อารอนสะดุ้งและมองไปด้านข้าง

ผู้หญิงผมสีเงินสวมเสื้อคลุมยาวกำลังยิ้ม

รูปร่างหน้าตาของเธอลึกลับมากจนรู้สึกว่าเธอเหมือนจริงเลยสักนิด

รู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน

อย่างไรก็ตาม อารอนรู้ชื่อผู้หญิงคนนั้น

ยูเน็ต ซีด

“ทำไมถึงเหม่อลอยแบบนั้น? แล้วทำไมไม่นั่งลงล่ะ”

"อ่า......ใช่"

อารอนนั่งลงที่โต๊ะกลางห้องสมุดตามที่ยูเน็ตบอก

“เอ่อ ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?”

“ไม่รู้เหรอ? มันเป็นเพราะคำขอร้องของฉันเอง ฉันขอให้นายมาดูงานอดิเรกของฉัน”

“คุณยูเน็ต…ขอร้องผม?”

“ใช่ ฉันขอให้นายมากับฉัน จำไม่ได้เหรอ?”

ช่วย…

จากนั้นความทรงจำของอารอนก็เริ่มกลับมา

'อ่า….จริงด้วย'

ขณะที่อารอนกำลังพักผ่อนอยู่ในป้อมปราการของวัลฮัลลา ทันใดนั้นยูเน็ตก็เข้ามาที่ห้องของเขา

เธอชวนเขามาดูงานอดิเรกด้วยและถามว่าเขาจะไปกับเธอไหม?

โดยปกติแล้วยูเน็ตที่เขารู้จักมักไม่ค่อยแสดงความรู้สึกหรือพูดอะไรเท่าไหร่

แต่เธอขอความช่วยเหลือจากอารอน

แม้อารอนรู้สึกงุนงงแต่ก็ยอมรับคำขอของเธอ

เมื่อได้สติเขาจึงมายืนอยู่หน้าประตูทาง และความทรงจำของอารอนก็สิ้นสุดลงที่นั่น

“คุณอารอน ชีวิตในวัลฮัลลาเป็นอย่างไรบ้าง”

ยูเน็ตพูดขณะรินชาที่ไม่รู้ว่าได้มาจากไหน

“ก็สบายดีครับ”

วัลฮัลลา

ป้อมปราการที่สร้างขึ้นโดยมีมิติที่เคยเรียกว่าเนลม์ไฮมฟ์เป็นแกนหลัก

จุดประสงค์ของวัลฮัลลาคือเพื่อป้องกันไม่ให้มิติใดมิติหนึ่งถูกทำลายตามแผนที่วางไว้

ป้อมปราการแห่งนี้ได้รับการดูแลโดยสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่มีชื่อว่า 'โลกิ'

อารอนและยูเน็ตเป็นหนึ่งในผู้บริหารหลักของ วัลฮัลลา

แม้ว่าแต่ละคนจะอยู่ในตำแหน่งที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองก็เคยทำงานร่วมกันก่อนที่ 'เขา' จะบรรลุความเป็นพระเจ้า

ยูเน็ตเป็นนักเวทย์ในเนลม์ไฮมฟ์

อารอนเป็นนักหอกหอกจากทาวน์เนีย

หลังจากหลายสิ่งหลายอย่างสิ้นสุดลง ตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วยกันในวัลฮัลลา

“ดื่มก่อนสิ”

อารอนยกชาขึ้นดื่ม

โดยปกติยูเน็ตจะสวมเครื่องแบบสีดำ แต่ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวเรียบง่าย

“เพื่อรักษาความแข็งแกร่งในการต่อสู้ในสงครามอันยาวนาน จำเป็นต้องมีการจัดการสภาพร่างกาย”

“ใช่ครับ”

“นั้นเป็นสิ่งที่นายท่านเน้นย้ำ นายเห็นด้วยไหม?”

“……ครับ”

สงครามดำเนินต่อไป

แม้ตอนนี้ กองกำลังบางส่วนของวัลฮัลลาก็ต่อสู้กับศัตรูในแนวหน้า

ตอนนี้อารอนก็แค่พัก

เมื่อถึงตาเขา เขาต้องออกไป

สงคราม

สงครามที่คงอยู่ตลอดไปไม่มีวันสิ้นสุด

ในการทำสงครามเช่นนี้ต่อไปอย่างยาวนานนั้นต้องไม่สูญเสียความเป็นตัวเอง นั้นจึงจำเป็นต้องมีการจัดการสภาพร่างกาย

ไม่ว่าฮีโร่ของวัลฮัลลาจะชอบหรือไม่ชอบทุกคนก็ต้องมีงานอดิเรก

นี่เป็นคำสั่งของนายท่านเช่นกัน

งานอดิเรกของอารอนคือการเขียนจดหมาย

จดหมายจ่าหน้าถึงนีน่า….น้องสาวของเขา

แม้ว่าจดหมายจะไม่ถูกส่งถึงผู้รับตลอดไป เขาก็ยังคงเขียนจดหมายทุกวัน

“งานอดิเรกของคุณยูเน็ตคือการอ่านหนังสือหรือเปล่าครับ?”

"ใช่ ฉันชอบอ่านหนังสือพูดให้ถูกก็คือฉันชอบเรื่องราวของผู้คนมากมายที่เขียนไว้ในหนังสือ”

ยูเน็ตยิ้มกว้าง

“ดังนั้นฉันจึงเชิญคุณมาที่ห้องสมุดโดยตั้งใจจะให้คุณร่วมมือกับงานอดิเรกของฉัน”

อารอนกระพริบตา

“ผมจะสามารถช่วยอะไรได้ครับ? ผม…ไม่ค่อยสนใจอะไรอย่างเช่นหนังสือพวกนั้น…”

“สิ่งสำคัญไม่ใช่หนังสือหรอกนะ แต่เป็นเรื่องราว หนังสือเป็นเพียงสื่อกลางในการถ่ายทอดเรื่องราว”

"ครับ?"

“นายช่วยเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังได้ไหม?”

“คุณหมายถึงเรื่องของผมเหรอครับ? ถึงแม้จะพูดแบบนั้นก็ตาม...แต่ผมเป็นคนที่ไม่มีอะไรพิเศษ…”

“อารอนนายยังถ่อมตัวอยู่เหมือนเดิมเลยนะ”

ยูเน็ตพูดต่อ

“ฉันสงสัยว่าคุณได้รับพลังที่ไม่รู้จักที่เรียกว่ากรรมนั้นได้อย่างไร?”

“....”

“ถ้าไม่ว่าอะไรก็บอกฉันหน่อยได้ใช่ไหม? แน่นอนว่ามันไม่ฟรี ถ้ามีเรื่องที่นายอยากรู้ ฉันจะเล่าให้ฟังอย่างสุดความสามารถ”

“ถึงคุณยูเน็ตจะพูดอย่างนั้น...”

อารอนก้มหัวลง

“ผมจำช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้แล้วครับ...”

"อย่างงั้นเหรอ"

"ผมขอโทษจริงๆ"

ไม่ใช่เรื่องโกหก

กระบวนการได้รับกรรมของอารอน

ยูเน็จพอจะเดาได้คร่าวๆ มันยังห่างไกลจากความสมบูรณ์แบบที่จะเล่าเป็นเรื่องราว

สิ่งที่เธอต้องการคือความจริงที่สมบูรณ์

ความทรงจำของอารอนคลุมเครือราวกับหมอก

“หืม ความทรงจำเลือนลางเหรอ ฉันเข้าใจแล้ว อาจเป็นไปได้เพราะการเดินทางของนายไม่เหมือนใคร”

“……ขอโทษด้วยครับ”

"ไม่เป็นไร แผนต่อไปเราจะต้องเตรียมการเพื่อดึงความทรงจำที่ซ่อนอยู่ของนายออกมา”

ดึงมันออกมางั้นเหรอ

ความทรงจำในตอนนั้น?

ความทรงจำที่เป็นนิรันดร์นั้นเหรอ?

'นั้นคือ'

มันไม่สามารถทำได้หรอก

“โอ้ อย่าทำหน้ากลัวสิ ฉันไม่ได้ดึงมันออกมาโดยตรง เป็นเพียงวิธีทางอ้อมนายเชื่อใจฉันไหม?”

“.....”

“ได้โปรดช่วยฉันหน่อยนะ?”

อารอนลุกจากเก้าอี้

“ขอบคุณนะอารอน ถ้าอย่างนั้นในตอนเรารอให้การเตรียมการเสร็จสิ้น เรามาหาอะไรทำเพื่อคลายความเบื่อของกันดีไหม?”

ลัล ลา~~~

ยูเน็ตฮัมเพลงและเริ่มโบกมือ

จากนั้น ชั้นหนังสือที่วางอยู่บนผนังก็หมุนไปมาตามใจชอบ!

“มีอะไรอยากจะอ่านไหม?”

อารอนมองไปรอบๆ ห้องสมุด

ไม่ว่าคุณจะมองไปทางไหน มีแต่หนังสือและชั้นหนังสือ

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรอ่านอะไรดี

แต่อย่างไรก็ตาม แต่มีหนังสือบางเล่มที่โดดเด่นกว่าเล่มอื่น

สายตาของอารอนจับจ้องไปที่ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขา

มีหนังสือหลายสิบเล่มเรียงกันอยู่ที่นั่น

หนังสือเหล่านั้นซึ่งมีสีและรูปร่างเหมือนกัน ดูแล้วอาจเป็นเรื่องมหากาพย์เรื่องหนึ่ง

“ตามที่คาดไว้ นายมีวิสัยทัศน์ที่ดี”

“ผมสังเกตเห็นมันด้วยเหตุผลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้”

“แต่ขอโทษทีนะ โปรดเลือกหนังสือเล่มอื่นได้ไหม เรื่องราวของราชาของเรายังไม่สมบูรณ์แบบ ฉันจะส่งให้นายอ่านเมื่อเรื่องราวของเขาจบลง”

ราชา

หลังจากนั้น อารอนก็ตระหนักว่าคำนี้หมายถึงใคร

เขาจึงพยักหน้าเงียบๆ

“แล้วเรื่องนี้ล่ะ?”

ยูเน็ตยิ้มและทำท่าทางชี้นิ้วไปมา

จากนั้นหนังสือสีดำเล่มหนึ่งก็ลอยออกมาจากที่ไหนสักแห่งบนชั้นหนังสือและถูกดูดเข้าไปในมือของเธอ

“นี่คือเรื่องราวของเทพเจ้าที่ถูกลืม”

เทพเจ้าที่ถูกลืม?"

“พวกเธอคือสิ่งมีชีวิตที่ปกครองโมเบียสก่อนที่วัลฮัลลาจะถูกสร้างขึ้น”

อารอนรู้ว่ายูเน็ตกำลังพูดถึงใคร

เทพเจ้าผู้ปกครองและจัดการโมเบียสก่อนที่จะวัลฮัลลาจะกำเนิดขึ้นมา

พวกเธอยังเป็นคนที่สร้างเกมที่มีชื่อชื่อพิกมีอัพ และเล่นสนุกกับเหล่าฮีโร่ด้วย

'เมลและอิคาร์'

พวกเธอคือเทพธิดาแฝด

เทพธิดาซึ่งแต่ละองค์เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความเมตตา ได้ทำให้โมเบียสกลายเป็นนรก

แม้ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องนี้เมื่อตอนที่เขายังเป็นฮีโร่ แต่ตอนนี้เขาอยู่ในวัลฮัลลา และเขาก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับพวกเธอ

'แต่ตอนนี้พวกเธอถูกลืมไปแล้ว'

ด้วยเหตุผลนั้น

พวกเธอถูกปราบหราโดยโลกิ ราชาแห่งวัลฮัลล่า

พวกเธอถูกดูดกลืนจนถึงแก่นแท้ของการดำรงอยู่

ตอนนี้ ไม่มีเสียงสรรเสริญพระเจ้าใด ๆ ในมิติของโมเบียสแล้ว การดำรงอยู่ของเหล่าทวยเทพถูกลืมไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;