บทที่ 51 ถึงตาแกแล้ว... ไอ้ทหารเรือสวะ

“ชุดแรก... บุก!”

นายทหารยกมือสั่งการ ทหารชุดแรกดาหน้าเข้ามา... พวกแถวหน้ายิงเปิดทางหมดแม็กแล้ว โรเจอร์ก็พุ่งเข้าประชิดตัวพอดี

ยิงต่อไม่ได้แล้ว... ต้องชักดาบสู้

ในระยะประชิดแบบนี้... อาวุธเย็นคือทางเลือกที่ดีที่สุด

ขืนยิงมั่วซั่วโดนพวกเดียวกันเอง... ทหารรู้ดี

เพื่อนตายไปหนึ่ง... พวกเขาไม่อยากตายตาม

“พี่น้อง... ลุย!”

“ระวังดาบมัน! ดูตำแหน่งมันให้ดี!”

“มันเร็วมาก! ระวังตัวด้วย!”

ทหารคนหนึ่งเผลอเปิดช่องโหว่... โรเจอร์ตาไว

ตวัดดาบฉับเดียว... แขนขาดกระเด็น

เสียงร้องโหยหวนดังลั่น... โรเจอร์ไม่ซ้ำเติม แต่หันไปมองทหารปากดีเมื่อกี้แทน

ทหารคนนั้นเสียวสันหลังวาบ เหงื่อแตกพลั่ก

“พี่น้อง! คุ้มกันข้าด้วย!”

มันไม่ได้อ่อนแอ แต่ไม่อยากเสี่ยง

เรียกเพื่อนมาช่วยรุม... โอกาสรอดสูงกว่า

โรเจอร์โจมตีพลาดเป้า รีบดีดตัวถอยฉาก

ศัตรูเยอะ... ขืนยืนแช่เป็นเป้านิ่งก็ตายฟรี

“ปืนพวกนี้น่ารำคาญชะมัด”

เขาไม่ได้หนังเหนียวเหมือนริคไคนะเว้ย

ร่างกายมนุษย์... โดนลูกปืนก็พรุนสิครับ โรเจอร์หลบกระสุนเป็นพัลวัน สายตาสอดส่ายหาโอกาสสวนกลับ

“เจอตัวแล้ว”

ช่องโหว่โผล่มาแวบหนึ่ง

โรเจอร์ใช้ โซล หายตัวไปโผล่หลังนายทหารสั่งการ... ง้างดาบฟันลงมา

เหมือนผ่าฟืน... ไม่คิดอะไรมาก

แค่ฟันเบาๆ... ร่างนายทหารขาดเป็นสองท่อน

ไส้ไหลกองกับพื้น... ตายคาที่ยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือ

เปิดช่องได้แล้ว... โรเจอร์จัดหนัก

ไหนๆ ก็ฆ่าทหารเรือแล้ว... ฆ่าให้หมดเลยละกัน

ยังไงก็โดนจับตายอยู่ดี... ไม่แคร์

“ผู้กองแคลลี่! ศัตรูเก่งมากครับ ขอกำลังเสริมด่วน!”

“ผู้กอง! มันเก่งเกินไป!”

“พี่น้องเราต้านไม่ไหวแล้วครับผู้กอง!”

ผู้กองแคลลี่ ยืนนิ่งไม่ไหวติง... ผู้ช่วย ข้างกายเสนอแนะ

แคลลี่ไม่ฟัง กอดอกจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของโรเจอร์

“รอเดี๋ยว... ให้พวกมันตัดกำลังมันไปก่อน แล้วค่อยหาจังหวะลอบกัดจากด้านข้าง”

ตัดกำลังก่อน แล้วค่อยเผด็จศึก

คนเยอะกว่า... จะรีบเข้าไปตายทำไม?

ผู้ช่วยตาเป็นประกาย... แผนลอบกัด ไม่เลวแฮะ

รีบสั่งการลูกน้องรอบตัวให้เตรียมพร้อม... รอจังหวะเสียบ

โรเจอร์รู้ทัน... พวกที่ยืนนิ่งไม่ขยับ เพราะรอจังหวะลอบกัดนี่เอง

“ต้องรีบจบเกม... ไม่งั้นพวกมันแห่มาเพิ่มแน่”

ทหารใน โลคทาวน์ มีเป็นร้อย... ที่อยู่ตรงหน้าแค่ยี่สิบสามสิบคน ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

แคลลี่เอาลูกน้องมาแค่ครึ่งเดียว... ที่เหลือเฝ้าเมือง

เสียงเอะอะโครมครามขนาดนี้... เดี๋ยวพวกที่เหลือต้องแห่มาแน่

แค่ตรงหน้านี้โรเจอร์ก็ตึงมือแล้ว... ขืนมาเพิ่มอีก แย่แน่

“ต้องจัดการไอ้หัวหน้าก่อน”

จับโจรต้องจับหัวหน้า

แคลลี่คือตัวอันตรายที่สุด... มันซ่อนเขี้ยวเล็บ ยังไม่ยอมลงมือ

โรเจอร์ไม่รู้ข้อมูลมันเลย ไม่เคยเห็นมันสู้

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือสิ่งที่ไม่รู้

ริคไคพิงกำแพง... กำแพงพรุนไปด้วยรูกระสุน

มองสถานการณ์ผ่านรู... โรเจอร์โหดใช้ได้

ไม่ใช่พ่อพระ ไม่ใช่คนใจบุญ

กับศัตรู... เขาใส่ไม่ยั้ง

“ทหารเรือก็มีพวกสวะ... สมคบคิดกับโจร รังแกประชาชน”

“เห็นได้ชัดว่าโจรสลัดไม่ได้เลวไปซะทุกคน... และทหารเรือก็ไม่ได้ดีไปซะทุกคนเหมือนกัน”

ความเห็นแก่ตัวน่ากลัวที่สุด... พอมีความโลภ คนเราก็หลงผิดได้ง่ายๆ

ยิ่งมีอำนาจ... สิ่งล่อใจยิ่งเยอะ

พวกทหารเรือชอบยืนบนแท่นศีลธรรม ตัดสินคนอื่น... สันดานเสีย

“ข้อมูลน่าสนใจแฮะ”

เอกสารในมือริคไค... คือหลักฐานมัดตัว ผู้กองทหารเรือ คนนี้

สมคบคิดกับโจร ขูดรีดประชาชน ปล้นฆ่าชิงทรัพย์

ทำชั่วสารพัด... เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้โจรในโลคทาวน์

พวกนักเลงถึงได้กล้ากร่าง... เพราะมีคนหนุนหลังนี่เอง

“หลายปีมานี้กอบโกยไปเยอะสินะ... เสร็จโจร (ริคไค) ล่ะทีนี้”

เงินทองและข้อมูลทั้งหมด... อยู่ในมือริคไค

โรเจอร์ไม่เห็นแม้แต่เงา

โรเจอร์รับบทบู๊... ริคไครับบทเก็บเกี่ยว

ทุกการต่อสู้คือการฝึกโรเจอร์... และเพิ่มความรวยให้ตัวเอง

ปล้นคนชั่วแล้วรวย... คำนี้ไม่ได้พูดเล่นๆ

“อยากรู้จังว่าถ้าเบื้องบนเห็นข้อมูลพวกนี้จะเป็นยังไง?”

“น่าสนุก... ฮ่าๆๆ มิน่าล่ะถึงได้รีบร้อนกันนัก”

เพิ่งเกิดเรื่องฆ่าคนได้ชั่วโมงสองชั่วโมงเอง

หาตัวเจอ ล้อมบ้านเสร็จสรรพ

ทำงานไวปานกามนิตหนุ่ม

ถ้าปกติทำงานไวแบบนี้คงไม่โดนด่าหรอก

โรเจอร์ฆ่าไปอีกคน

ดาบเปื้อนเลือด

ร่างเล็กยืนหยัดมั่นคง สายตาดุดัน

ทหารรอบตัวลดลงไปครึ่งหนึ่ง... แคลลี่เริ่มนั่งไม่ติด ลอบกัดไปสองทีก็ไม่สำเร็จ

โรเจอร์หลบได้ตลอด... ฝีมือมันร้ายกาจกว่าที่เห็น

“จะเข้ามาอีกมั้ย? ไอ้พวกสวะ?”

โรเจอร์พูดจาโอหัง “พวกมันตายหมดแล้ว... ตาพวกแกบ้างล่ะ”

“เป็นหัวหน้าภาษาอะไร... ยืนหลบอยู่ข้างหลังลูกน้อง?”

โรเจอร์ยั่วโมโหแคลลี่

แคลลี่รู้ทัน โบกมือ “หึ... ไซโคข้าไม่ได้ผลหรอก ไอ้โจรสลัด... พวกแกมันไม่เคารพกฎหมาย ฝืนชะตาฟ้าลิขิต”

“ฆ่าคน วางเพลิง ทำชั่วสารพัด... พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว วางอาวุธแล้วยอมแพ้ซะ”

“ไม่งั้นข้าจะประหารแกในนามแห่งกองทัพเรือ”

พวกโจรสลัดฆ่าคนกลางวันแสกๆ... ไม่เห็นหัวกฎหมายบ้างรึไง?

ไม่รู้รึไงว่า โลคทาวน์ ถิ่นใคร? มาซ่าในถิ่นข้า หยามกันชัดๆ

“อย่ามาพูดดี... พวกแกมันก็โจรในเครื่องแบบไม่ใช่รึไง?”

ทหารเรือ? ถุย!

พวกแกก็ไม่ต่างจากนักเลงหรอก... พวกมันทำชั่ว พวกแกก็คอยคุ้มกัน

แล้วยังมีหน้ามาพูดเรื่องความยุติธรรม? กระดากปากบ้างมั้ย?

แคลลี่ยังคงกล่อม “แกยังเด็ก อนาคตยังอีกไกล... อย่าทำอะไรโง่ๆ”

“โรเจอร์... ยอมแพ้เถอะ”

โรเจอร์ชี้หน้าแคลลี่ หัวเราะเยาะ “จะสู้ก็เข้ามา... อย่ามัวแต่พล่าม ข้าไม่อยากฟังคำพูดน่าสะอิดสะเอียนของแก”

“พวกแกเป็นคนยังไง... รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?”

วินาทีนี้... โรเจอร์เท่ระเบิด ฮาคิ มาเต็ม

ริคไคยกนิ้วให้... สุดยอด

ต้องงี้สิวะ... ไม่ต้องไปไว้หน้าพวกมัน

แคลลี่โกรธจนตัวสั่น เสียงเย็นยะเยือก “ในเมื่อแกอยากตายนัก... ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย”

“ยิง!”

ทหารเรือตั้งแถวระดมยิง

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

โรเจอร์วิ่งหลบเป็นพัลวัน

หลบกระสุน พยายามเข้าประชิดตัวแคลลี่

ต้องสู้ระยะประชิด... จะปล่อยให้พวกมันทิ้งระยะห่างไม่ได้

“อยากเข้าใกล้เหรอ? ฝันไปเถอะ”

“ยิง!”

มีคนสั่งการ... ทหารยิงเป็นชุด แม่นยำและเป็นระบบ

ยิงตามคำสั่ง ไม่ต้องคิดเอง

กระสุนกวาดเป็นวงกว้าง... แต่ร่างของโรเจอร์หายไปแล้ว

แคลลี่ขมวดคิ้ว “มันหายไปไหน?”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═