บทที่ 29 บากี้ 2

บทที่ 29 บากี้ 2

นามิทำตัวราวกับว่าเธอสนิทสนมกับลูฟี่มาก โดยเข้ามาหลบอยู่ข้างหลังเขา

"ลูกพี่!" ลูฟี่มีสีหน้างุนงงมาตลอด จากนั้นก็เอียงคอ มองไปที่นามิและเอ่ยถามด้วยความสับสน "เธอเป็นใครเนี่ย? ทำไมถึงเรียกฉันว่าลูกพี่ล่ะ? พวกเรารู้จักกันด้วยเหรอ?"

อย่างไรก็ตาม พวกโจรสลัดที่ได้ยินทั้งสองคนคุยกันก็เดือดดาลขึ้นมาในทันที

"อย่างที่คิดไว้เลย พวกแกเป็นพวกเดียวกับยัยแมวขโมยนั่นจริง ๆ ด้วย! จัดการพวกมันเลยพวกเรา! จับพวกมันไว้ ไม่อย่างนั้นกัปตันบากี้จะเป็นคนลงโทษพวกเราเอง!"

"บัดซบเอ๊ย! กล้าดียังไงมาขโมยแผนที่เดินเรือของกลุ่มโจรสลัดบากี้ของพวกเรา? พวกแกรนหาที่ตายชัด ๆ!" ชายคนหนึ่งพูดลอดไรฟัน พลางชี้ดาบไปที่ลูฟี่ด้วยสีหน้าดุร้าย

"จับพวกมันแล้วส่งให้กัปตันบากี้ตัดสินโทษซะ!" หลังจากชายคนหนึ่งพูดจบ พวกมันก็พุ่งตัวไปข้างหน้าและกระโจนเข้าใส่ทั้งสองคน

ในขณะเดียวกัน นามิก็ฉวยโอกาสหลบหนีไปหลังจากเบี่ยงเบนความสนใจของพวกนั้นได้สำเร็จ

"เฮ้ เฮ้ เฮ้! พวกนายเป็นใครกันเนี่ย? มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกนายฮะ? หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!" ลูฟี่หลบหลีกซ้ำแล้วซ้ำเล่าและตะโกนต่อว่า เขายังคงอยู่ในสภาวะงุนงง ไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้เลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

โซโรและเย่อวี่ที่วิ่งตามมา คว้าตัวนามิและหิ้วเธอขึ้น โซโรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "กล้าดียังไงมาใส่ร้ายกัปตันของพวกเรา? อยากตายแบบไหนดีล่ะ?"

"เอาน่า เอาน่า เอาน่า! โซโร ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลย ลองถามคนคนนี้ดูก่อนเถอะว่ามันเกิดอะไรขึ้น" เย่อวี่พูดพลางโบกมือ

"เหอะ ก็ได้!" โซโรพยักหน้า แต่เขาก็ยังคงหิ้วคอเสื้อด้านหลังของนามิเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอหนีไปได้

"ลูฟี่ นายมัวทำอะไรอยู่? รีบจัดการพวกนั้นซะสิ" เย่อวี่ตะโกนเรียก

"โย่ว! เย่อวี่ โซโร พวกนายมาแล้วเหรอ!" ลูฟี่ทักทายพวกเขากลับอย่างตื่นเต้นทันที จากนั้นก็ซัดพวกที่กระโจนเข้าใส่เขาจนล้มคว่ำทั้งหมดด้วยหมัดเพียงไม่กี่หมัด

หลังจากลูฟี่จัดการพวกนั้นจนหมด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ฉันชื่อนามิ!" นามิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เธอรู้แล้วว่าคนพวกนี้คือโจรสลัด เมื่อกี้ไอ้หัวเขียวนั่นเรียกคนที่สวมหมวกฟางว่า 'กัปตัน'

"เย่อวี่ ฉันหิวจังเลย มีอะไรให้กินบ้างไหม?" ลูฟี่กุมท้องและมองไปที่เย่อวี่อย่างคาดหวัง

"เอ่อ..." เย่อวี่และโซโรต่างก็ถึงกับพูดไม่ออกพร้อมกัน

เย่อวี่ทำได้เพียงหยิบน่องเนื้อย่างออกมาจากคลังระบบแล้วยื่นให้ลูฟี่ เย่อวี่มองไปที่นามิและเอ่ยถาม "นามิใช่ไหม? เธอรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนี้? ทำไมทุกคนในเมืองถึงอพยพไปหลบภัยที่ถ้ำไกล ๆ กันหมด?"

ลูฟี่กินเนื้อย่างพลางมองดูนามิด้วยความสงสัย เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเมืองใหญ่ขนาดนี้ถึงไม่มีคนอยู่เลย หลังจากเย่อวี่เตือนสติ ลูฟี่ก็ใช้ฮาคิสังเกตเพื่อตรวจสอบ ไม่นานเขาก็ค้นพบว่าเป็นเรื่องจริง ชาวบ้านทั้งหมดได้อพยพขึ้นไปหลบภัยบนภูเขากันหมดแล้ว

แม้ว่านามิจะไม่รู้อะไรมากนัก แต่เธอก็อธิบายทุกอย่างที่รู้ให้ทั้งสามคนฟัง

"บ้าเอ๊ย! ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ฉันจะซัดไอ้บากี้นั่นให้ปลิวไปเลยคอยดู!" ลูฟี่พูดด้วยความโกรธจัด

เย่อวี่และโซโรไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเพียงแค่ชักดาบออกจากฝักเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ

ในยุคโจรสลัดอันแสนวุ่นวายนี้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น อันที่จริงบากี้ถือว่าค่อนข้าง 'ใจดี' ด้วยซ้ำ...เขาไม่ได้ฆ่าชาวเมือง เพียงแค่ขับไล่ผู้อยู่อาศัยออกจากเมืองเท่านั้น หากพวกเขาไปเจอพวกที่โหดเหี้ยมและชั่วร้ายสุดขั้ว คนทั้งเมืองอาจจะถูกสังหารหมู่จนไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

ชีวิตมนุษย์ไร้ค่าราวกับผักปลา พวกเขาล้วนเข้าใจถึงกฎเกณฑ์แห่งปลาใหญ่กินปลาเล็กเป็นอย่างดี

ขณะที่ลูฟี่และพรรคพวกกำลังคิดที่จะบุกเข้าไปในฐานของบากี้ บนยอดเขา...ตรงเนินที่ล้อมรอบด้วยรั้วเรียบง่าย...ชาวบ้านหลายคนก็มองเห็นกลุ่มของลูฟี่ผ่านกล้องส่องทางไกล

"คราวนี้พวกเราต้องทุ่มสุดตัว! ท่านนายกเทศมนตรีล่วงหน้าไปสอดแนมข้อมูลของกัปตันบากี้แล้ว ทุกคน รอฟังสัญญาณจากท่านนายกเทศมนตรีนะ เมื่อถึงเวลา เราจะโจมตีพร้อมกันและขับไล่บากี้ออกไปจากเมืองโอเรนจ์ทาวน์!"

"ใช่แล้ว!" ทุกคนพากันพยักหน้า

"กัปตัน แย่แล้วครับ แย่แล้ว!" ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งพรวดพราดเข้ามาและพูดด้วยความตื่นตระหนกอย่างหนัก

"ไม่เพียงแต่แผนที่เดินเรือที่เราถือว่าเป็นสมบัติจะถูกยัยหัวขโมยนั่นฉกไป แต่คนของเราที่ไปตามจับเธอระหว่าทางดันไปเจอพวกพ้องของเธอเข้า คนที่ไล่ตามไปถูกพวกมันจัดการซะหมอบเลยครับ!"

"แกว่าไงนะ?" บากี้เดือดดาลขึ้นมาทันทีและคำรามลั่น "ยัยหัวขโมยสารเลวนั่น! ขโมยของของฉันไปแล้วยังกล้ามาทำร้ายลูกน้องของฉันอีก... นี่ยังเห็นหัวกันบ้างไหมเนี่ย!"

ขณะที่พวกเขาทั้งสี่มุ่งหน้าไปยังฐานของบากี้ เย่อวี่ก็เอ่ยถามขึ้น "นามิ ตกลงเธอขโมยอะไรมาจากกลุ่มโจรสลัดบากี้กันแน่?"

นามิลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างใจเย็น "ฉันขโมยสมบัติกับแผนที่เดินเรือของพวกมันมา"

"แผนที่เดินเรือ! เธออ่านแผนที่เดินเรือเป็นงั้นเหรอ? นั่นก็หมายความว่าเธอเป็นต้นหนเรือสินะ?" เย่อวี่กำลังชี้โพรงให้กระรอก เขาไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของเขาจะทำให้นามิเปลี่ยนใจไม่เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางหรือเปล่า เขาจึงทำได้เพียงชี้แนะให้ลูฟี่ตระหนักว่านามิคือต้นหนเรือ

"อะไรนะ! นามิ เธอเป็นต้นหนเรือเหรอ? มาร่วมกับพวกเราและมาเป็นพรรคพวกของฉันสิ!" เป็นไปตามคาด คำเตือนของเย่อวี่ทำให้ลูฟี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"ไม่เอาหรอก! ฉันขอปฏิเสธ" นามิปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

"มาเป็นพรรคพวกของฉันเถอะ! มันจะสนุกมากเลยนะ นามิ มาสิ มาสิ ออกทะเลไปด้วยกันเถอะ!" ลูฟี่ตื๊อเธอไม่เลิก

"ไม่! ฉันเกลียดพวกโจรสลัดที่สุดเลย!" นามิพูดด้วยสีหน้ามืดมน

"อย่างนั้นเหรอ..." ลูฟี่ห่อเหี่ยวลงทันที ราวกับว่าจะไม่ได้กินเนื้อไปตลอดชีวิต

ไม่นานทั้งกลุ่มก็มาถึงฐานของบากี้ ลูฟี่เตะประตูใหญ่จนแหลกละเอียด และพวกเขาทั้งสามก็เดินเข้าไปโดยมีนามิเดินหลบอยู่ด้านหลัง

"พวกแกเป็นใคร!" ในพริบตา สมาชิกทุกคนของกลุ่มโจรสลัดบากี้ก็เข้ามาล้อมพวกเขาไว้ เอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง

"พวกเราคือกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง" เย่อวี่ชิงพูดขึ้นก่อนลูฟี่ "เราได้ยินมาว่ามีกลุ่มโจรสลัดสุดโฉดประจำการอยู่ที่นี่ เราก็เลยมาดูสักหน่อยว่ากลุ่มโจรสลัดกลุ่มไหนมันถึงได้หยิ่งผยองนัก...หยิ่งผยองยิ่งกว่ากลุ่มโจรสลัดหมวกฟางของพวกเราซะอีก"

"เอ่อ..." ทันทีที่เย่อวี่พูดจบ ทุกคนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ รวมไปถึงโซโรและลูฟี่ด้วย

เมื่อเห็นทั้งสองคนทำหน้าเด๋อด๋า เย่อวี่ก็กระซิบอย่างหงุดหงิด "ฉันกำลังหาข้ออ้างอยู่นี่ไง ชื่อเสียงกลุ่มโจรสลัดของพวกเราจะได้ไม่มัวหมอง"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงไม่เข้าใจ เย่อวี่ก็อธิบายอีกครั้ง "พวกเราเป็นโจรสลัดนะ! ถ้าเราเห็นเรื่องอยุติธรรมแล้วลงมือทำโดยไม่มีข้ออ้างอะไรเลย ถ้ามีคนรู้เข้า พวกเขาจะหาว่ากลุ่มโจรสลัดของพวกเราไม่ได้ทำตัวเหมือนโจรสลัด แต่ทำตัวเหมือนทหารเรือต่างหากล่ะ!"

"ลูฟี่ นายไม่อยากเป็นราชาโจรสลัดแล้วเหรอ?" เย่อวี่กระซิบที่ข้างหูลูฟี่

"อย่างนี้นี่เอง" โซโรพยักหน้า

นามิมองดูทั้งสามคนด้วยสีหน้างุนงงไปหมด

"ใช่แล้ว! ฉันคือชายที่จะเป็นราชาโจรสลัด! ฉันจะปล่อยให้คนอื่นคิดว่าฉันไม่ใช่โจรสลัดแต่เป็นทหารเรือได้ยังไง?" ลูฟี่เข้าใจความหมายของเย่อวี่ในทันทีและตะโกนลั่นพร้อมกับฉีกยิ้ม "บากี้ ออกมานะ! ในนามของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ฉันขอท้าดวลกับแก!"

ในเต็นท์ที่อยู่ภายในลานบ้าน สีหน้าของบากี้มืดมนลงเมื่อได้ยินคำพูดของลูฟี่ เขาไม่คิดเลยว่าจะถูกท้าดวลจากกลุ่มโจรสลัดกระจอก ๆ

"พวกแกสินะที่อยากจะท้าทายกัปตันคนนี้?" เมื่อบากี้เดินออกมา ทั้งเย่อวี่และโซโรต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย แม้เย่อวี่จะรู้อยู่แล้วว่ารูปลักษณ์ของบากี้นั้นค่อนข้างตลก แต่เขาไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะตลกขบขันขนาดนี้

"แกคือบากี้ใช่ไหม? ในนามของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ฉันขอท้าดวลกับกลุ่มโจรสลัดบากี้ของแก แกกล้ารับคำท้าไหมล่ะ?" ลูฟี่พูดพลางกดหมวกฟางลงขณะที่มองไปที่บากี้

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! พวกแกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? พวกแกไม่คู่ควรที่จะมาท้าทายกัปตันบากี้ผู้ยิ่งใหญ่หรอก!"

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นหมวกบนหัวของลูฟี่ บากี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ในเมื่อพวกแกท้าดวลกับฉัน... พวกแกมีกันแค่สี่คนใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นเราจะส่งคนสี่คนไปสู้กับพวกแกทั้งสี่คนก็แล้วกัน จะได้ไม่มีใครมาเยาะเย้ยว่าพวกเราใช้พวกมากรังแกคนน้อย"