บทที่ 23 อย่าเที่ยวทึกทักเรียกตัวเองว่าพ่อกับใครไปทั่ว

บทที่ 23 อย่าเที่ยวทึกทักเรียกตัวเองว่าพ่อกับใครไปทั่ว

"ใช่ค่ะ นี่คือใบทะเบียนสมรสของฉันกับกู้เซียว" ซ่งโยวโยวพยักหน้ารับ

ซ่งเป่าจูตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ปะ...เป็นไปไม่ได้!"

ซ่งโยวโยวปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่ง "ซ่งเป่าจู คราวนี้เธอจะบอกว่าใครเป็นคนโกหกเธออีกงั้นล่ะ"

"สหายซ่งโยวโยว ไม่ต้องกังวลไปนะ คราวนี้จะไม่มีใครใส่ร้ายคุณได้อีกแล้ว" หัวหน้าสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาขยับก้าวออกมายืนข้างหน้า "ฉันจัดการข้อพิพาททำนองนี้อยู่เป็นประจำ และฉันดูออกว่าใบทะเบียนสมรสใบนี้เป็นของจริง"

"เป็นไปไม่ได้ พวกคุณต้องดูผิดไปแน่ๆ!"

"ซ่งโยวโยวไม่มีทางแต่งงานได้! หล่อนไม่มีงานทำ หล่อนมันพวกทุนนิยม! หล่อนควรจะถูกส่งตัวไปชนบท ไปโดนพวกอันธพาลย่ำยี ต้องไปทำนา แบกถังอุจจาระ เลี้ยงหมู..."

ซ่งเป่าจูพึมพำออกมาอย่างคนเสียสติ ท่าทางดูรนรานและสิ้นหวัง

"อายุยังน้อยแท้ๆ แต่จิตใจกลับเหี้ยมโหดผิดมนุษย์!"

เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ซ่งเป่าจูก็ยังคงเต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย ยิ่งไปกว่านั้น หล่อนยังพยายามจะทำร้ายหลานสะใภ้ของท่านผู้นำทหารผ่านศึกอาวุโสผู้สร้างคุณงามความดีให้แก่ประเทศชาติอย่างใหญ่หลวง สิ่งนี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากเกิดความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ขึ้นมาในทันที

แม้แต่พ่อซ่งในฐานะที่เป็นบิดาของหล่อน ก็ยังรู้สึกรังเกียจไม่ต่างกัน

"หึ ยังดีที่หลานสะใภ้ของฉันตัดขาดจากครอบครัวพรรค์นี้ไปแล้ว มิฉะนั้นคงถูกทรมานจนตายคามือเป็นแน่"

คุณนายเฒ่ากู้รู้สึกสะเทือนใจและสงสารเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็เกรงว่าหากพูดเสียงดังเกินไปจะทำให้ซ่งโยวโยวเสียใจ จึงได้แต่ขมวดคิ้วแล้วกระซิบกระซาบกับสามี

"เอาเถอะ เอาเถอะ อย่าโมโหไปเลย ตอนนี้เด็กคนนี้ก็กลายมาเป็นคนในครอบครัวของเราแล้วไม่ใช่หรือ ต่อไปครอบครัวเราก็แค่ปฏิบัติต่อเธอให้ดีๆ ก็พอ"

ในขณะที่ผู้บัญชาการเฒ่ากู้กำลังวุ่นอยู่กับการปลอบโยนภรรยา ซ่งโยวโยวก็เดินตรงเข้าไปหาหัวหน้าสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาทันที

"สวัสดีค่ะ สหายจากสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา ฉันต้องการรายงานความผิดของซ่งเป่าจู ข้อหาแจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีภรรยาทหารค่ะ"

แจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีภรรยาทหาร!

เมื่อข้อหาร้ายแรงนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตกตะลึง

ข้อหาดังกล่าวไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย

ในยุคสมัยนี้ ทหารเป็นอาชีพที่ได้รับความเคารพยกย่องมากที่สุด และเหล่าภรรยาทหารที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นบุคคลที่น่านับถือที่สุดเช่นกัน

ดังนั้น เมื่อมีการยกข้อหาใส่ร้ายป้ายสีภรรยาทหารขึ้นมา ผู้คนจึงเอนเอียงไปเข้าข้างเธอโดยไม่รู้ตัว

ภายใต้สภาพแวดล้อมของบ้านเมืองในปัจจุบัน ผู้คนจำนวนมากชื่นชอบการรายงานความผิดของผู้อื่น

ทว่าสำหรับการรายงานความผิดโดยใช้ชื่อจริงนั้น หากตรวจสอบแล้วพบว่าไม่เป็นความจริง ผู้รายงานจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ และถ้าหากความรุนแรงของเรื่องราวเข้าขั้นสาหัส ก็จะถือเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีทันที

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของซ่งเป่าจูแล้ว นี่ไม่ใช่การใส่ร้ายป้ายสีภรรยาทหารหรอกหรือ!

"เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ! สมองแล่นไวมาก แถมยังรู้จักวิธีรายงานความผิดตลบหลังอีกฝ่ายด้วย!"

"ใช่แล้ว ถ้าเป็นเด็กสาวธรรมดาทั่วไป เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปคงร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว แต่เด็กคนนี้กลับรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้ตลอด แถมยังใช้วิธีรายงานความผิดแบบเดียวกันโต้กลับอีกฝ่าย น่าเลื่อมใสจริงๆ!"

ใครบางคนในกลุ่มชนชนทนไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชื่นชมออกมา

"ถูกต้องแล้ว นี่สิถึงจะเรียกว่ารู้จักหยิบยกอาวุธทางนโยบายขึ้นมาปกป้องตนเอง!"

คุณนายเฒ่ากู้พยักหน้าซ้ำๆ พลอยรู้สึกพึงพอใจกับการกระทำของเธอเป็นอย่างยิ่ง

หากในตอนแรกนางชื่นชอบเด็กสาวคนนี้เพราะรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูอ่อนหวานนุ่มนวล ตอนนี้นางกลับยิ่งเลื่อมใสในความสงบนิ่ง มีสติ และรู้จักแก้แค้นอย่างมีชั้นเชิงของเธอ

"หลานสะใภ้ของฉันช่างดีเหลือเกิน มีความคล้ายคลึงกับสไตล์ของฉันในอดีตไม่มีผิด!"

ผู้คนในที่นั้นต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ส่วนหัวหน้าสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยิ่งเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น

"ตกลง ทางเราจะรับเรื่องรายงานความผิดของคุณไว้ การรายงานความผิดด้วยชื่อจริงของสหายซ่งเป่าจูนั้นไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ามันจะเข้าข่ายความผิดฐานแจ้งความเท็จและใส่ร้ายป้ายสีหรือไม่ ทางเราจะต้องดำเนินการสืบสวนต่อไป"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ซ่งโยวโยวพยักหน้ารับเบาๆ

"นี่! รายงานความผิดอะไรกัน ซ่งโยวโยว เธอยังมีความเป็นคนอยู่ไหม เธอถึงกล้ารายงานความผิดฉัน! ตอนนี้เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยไม่ใช่หรือไง"

ซ่งเป่าจูไม่อาจทนนั่งนิ่งอยู่ได้อีกต่อไป หล่อนรีบวิ่งถลาเข้ามาทันที

ซ่งโยวโยวจ้องมองหล่อนด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าเปี่ยมไปด้วยความกดดัน

ซ่งเป่าจูรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยภายใต้สายตาคู่นั้น หล่อนลอบกลืนน้ำลาย "เธอ...เธอ มองฉันแบบนั้นทำไม"

ซ่งโยวโยวเอ่ยปาก "ซ่งเป่าจู ที่ฉันไม่เป็นอะไรในตอนนี้ เป็นเพราะฉันเพิ่งได้รับใบทะเบียนสมรสมา ไม่ใช่เพราะว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนเรื่องที่เธอใส่ร้ายป้ายสีฉัน ทางองค์กรจะเป็นผู้พิจารณาตัดสินเอง สิ่งที่คุณกับฉันพูดออกมาไม่มีผลอะไรทั้งนั้น"

หลังจากพูดจบ เธอไม่อยากเสียเวลากับซ่งเป่าจูอีกต่อไป จึงหันหลังกลับไปกรอกรายละเอียดในใบรายงานความผิด

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีแข็งกร้าวและยังคงยืนยันที่จะรายงานความผิดของตน ซ่งเป่าจูก็เริ่มลนลานด้วยความหวาดกลัว หล่อนรีบวิ่งไปหาพ่อซ่งทันที

"พ่อ ดูหล่อนสิ หล่อนใจดำเกินไปแล้ว หล่อนคิดจะรายงานความผิดหนูจริงๆ นะ!"

"ซ่งเป่าจู พอได้แล้ว!" พ่อซ่งหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

ในเวลานั้นเอง เจ้าหน้าที่ระดับแกนนำที่มาร่วมทำการตรวจสอบประวัติของพ่อซ่งก็เดินเข้ามาหาเช่นกัน

"ผู้อำนวยการซ่ง พวกเราขอตัวล่วงหน้าก่อน ส่วนผลการตรวจสอบประวัติของคุณ ทางเราจะแจ้งให้ทราบในภายหลัง"

ถ้อยคำที่เย็นชาและห่างเหินเหล่านี้ แตกต่างไปจากความสนิทสนมเป็นกันเองก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

พ่อซ่งรู้ดีแก่ใจว่า การเลื่อนตำแหน่งในครั้งนี้คงต้องพังทลายลงแล้ว!

ตัวเขาก็อายุมากขนาดนี้แล้ว หากการตรวจสอบประวัติในครั้งนี้มีปัญหา เขาคงไม่มีโอกาสที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกเลยตลอดชีวิต

เมื่อคิดได้ดังนั้น พ่อซ่งก็หันไปมองลูกสาวจากชนบทที่เขาเพิ่งรับกลับมาด้วยความรังเกียจทันที

เขารู้สึกเสียใจเหลือเกิน!

เขาไม่น่าไปรับฟังความคิดเห็นอันตื้นเขินแบบผู้หญิงของภรรยาเลย!

ลูกสาวแท้ๆ พรรค์นี้จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อหล่อนเข้ามาทำลายอนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขาจนย่อยยับ ต่อให้เป็นลูกแท้ๆ แล้วจะทำไม

พ่อซ่งหันหน้ากลับไปมองลูกสาวอีกคนหนึ่งที่เขาเคยขับไล่ออกจากบ้าน

ในเวลานี้ เธอได้กรอกข้อมูลเสร็จเรียบร้อยแล้ว และหลังจากเอ่ยขอบคุณผู้จัดการใหญ่ของร้านหนังสือซินหัว เธอก็ดำเนินไปทำความเคารพผู้บัญชาการเฒ่ากู้และภรรยา

ใช่แล้ว ท่านผู้บัญชาการอาวุโส!

ตอนนี้ซ่งโยวโยวกลายเป็นหลานสะใภ้ของผู้บัญชาการเฒ่ากู้แล้ว เช่นนั้นเขากับท่านผู้บัญชาการก็ถือเป็นญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ

ดวงตาของพ่อซ่งเปล่งประกายวาบ ความหดหู่สิ้นหวังในแววตาเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ขอเพียงแค่เขาทำให้ซ่งโยวโยวกลับมาอ้อนวอนยอมรับเขาเป็นพ่อได้อีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะพลิกผันกลับมารุ่งโรจน์ดังเดิม

พ่อซ่งสาวเท้าอย่างรวดเร็วเข้าไปหาคนกลุ่มนั้น "สวัสดีครับ ท่านผู้บัญชาการกู้! โยวโยว โอย พ่อผิดไปแล้วจริงๆ เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพราะพ่อหลงเชื่อคำพูดของเป่าจูจนทำให้ลูกต้องลำบาก ลูกคงไม่โกรธเคืองพ่อใช่ไหม"

ผู้บัญชาการเฒ่ากู้มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงเจตนาของอีกฝ่าย จึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า

"ฉันคงไม่กล้ารับการทักทายจากผู้อำนวยการซ่งหรอก พวกเราไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น"

คุณนายเฒ่ากู้เบ้ปากพลางเอ่ยประชดประชันอย่างเจ็บแสบเช่นกัน "ยามที่ลูกสาวอีกคนคิดจะทำร้ายคนอื่น ก็เรียกเธอว่าสหายซ่งโยวโยว หมายมั่นจะทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับ แต่พอตอนนี้คิดจะประจบสอพลอหาผลประโยชน์ กลับมาเรียกโยวโยวอย่างนั้นโยวโยวอย่างนี้ น่าสมเพชจริงๆ"

ระว่างที่พูด นางก็ดึงมือหลานสะใภ้เข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหู

"อย่าไปหลงเชื่อคำพูดของเขาเชียวนะ เมื่อครู่นี้เขายังประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเจ้า และจะส่งเจ้าไปตั้งรกรากอยู่ที่ชนบทอยู่เลย"

คุณนายเฒ่ากู้มองเห็นความทะเยอทะยานของชายผู้นี้ได้อย่างแจ่มแจ้ง นางเกรงว่าซ่งโยวโยวที่ยังอายุน้อยจะถูกเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเอาได้

"ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณคุณย่ากู้ที่ช่วยเตือนสติหนูนะคะ"

ซ่งโยวโยวตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จากนั้นเธอก็หันไปเผชิญหน้ากับพ่อซ่งและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก

"ผู้อำนวยการซ่ง ฉันหวังว่าในอนาคตคุณจะไม่เที่ยวทึกทักเรียกตัวเองว่าพ่อกับใครไปทั่วอีกนะคะ"

คุณนายเฒ่ากู้หัวเราะร่าออกมาทันที "หลานสะใภ้ของฉันพูดได้ถูกต้องที่สุด มีเพียงหลานสะใภ้ของฉันเท่านั้นแหละที่มีอารมณ์ดีขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่น แล้วคุณเดินไปบอกว่าเป็นพ่อของเขา มีหวังโดนตบหน้าชาไปแล้ว"

พูดจบ นางก็กุมมือซ่งโยวโยวเอาไว้ "หลานสะใภ้ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ย่ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้าตั้งมากมาย"

"ค่ะ ตกลงค่ะ" แม้ว่าซ่งโยวโยวจะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างที่ได้พบกับคุณปู่และคุณย่าของกู้เซียวในวันนี้ แต่เธอก็ยังคงเดินตามพวกเขาไปอย่างว่าง่าย

เมื่อเดินมาถึงประตูทางออก ซ่งโยวโยวก็สังเกตเห็นทหารรักษาการณ์คนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นพวกเดินออกมา ทหารรักษาการณ์ก็เปิดประตูรถเก๋งทหารอย่างคล่องแคล่ว "ท่านผู้บัญชาการ คุณนายเฒ่า สะใภ้น้อย เชิญขึ้นรถครับ!"

ซ่งโยวโยวเพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ได้แต่คิดในใจว่า "..."

ในเวลานี้เอง เธอถึงเพิ่งตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่า คุณปู่ของกู้เซียวคือบุคคลที่ผู้คนพากันเรียกว่าท่านผู้บัญชาการอาวุโส

และเมื่อรถเก๋งขับเคลื่อนมาถึงบริเวณบ้านพักในเขตพื้นที่ทหาร และแล่นเข้าสู่ตัวบ้านสไตล์ตะวันตกหลังย่อม ความตระหนักรู้นั้นก็ยิ่งหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของเธอมากขึ้น

ครอบครัวของกู้เซียว...ดูเหมือนจะแตกต่างจากภาพที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้ไม่น้อยเลย

เธอรู้ดีว่ากู้เซียวเป็นลูกหลานที่เติบโตมาจากเขตพื้นที่ทหาร แต่เธอคิดว่าเขาเป็นเพียงแค่บุตรหลานของนายทหารธรรมดาทั่วไป ไม่คิดเลยว่าจะเป็นถึงหลานชายของท่านผู้บัญชาการทหารอาวุโสผู้เต็มไปด้วยเกียรติยศและผลงานมากมายขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมากมาย และยังไม่ได้พบปะกับพ่อแม่ของเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกับกู้เซียวเป็นการส่วนตัวไปเสียแล้ว

ถ้าเช่นนั้น ทางตระกูลกู้จะคิดว่าเธอเป็นคนที่มีเจตนาแอบแฝง และหวังผลประโยชน์จากครอบครัวของพวกเขาหรือไม่นะ