บทที่ 564 : บ้าน (4)
บทที่ 564 : บ้าน (4)
[แฟนเพจBamแปลNiyay:ลงแบบราคาถูกโคตรในmy-novel(ลงช้ากว่าThai-novel100ตอน)กับthai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นนอกจากสองเว็บนี้คือไม่ใช่ผมนะ ถ้าเจอคนอ่านก็อปดันเยอะกว่าก็ท้อเป็นนะครับ]
[ถ้าอ่านฟรีแบบเถื่อนไม่ว่าจะได้มายังไงนั้น ผมไม่ว่าเลยครับ และต่อให้ไม่มีคนอ่าน ผมก็ยังจะแปลต่อจนจบด้วย แต่ถ้าจะจ่ายเงินให้เว็บหรือคนที่copyไปขายอีกที คุณโคตรแย่เลยครับ]
[หลังแปลจบจะมีการแก้คำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น ดังนั้นถ้าคุณอ่านแบบเถื่อน ก็เชิญเลยครับ เพราะมันไม่มีอัพเดทให้หรอก]
บทที่ 564 : บ้าน (4)
“เธอมีแผนจะทำยังไงต่อ?”
เฟรียซิสหลับตาลงแน่น
“ถ้าฉันมีดาบแห่งห่วงมิติที่พี่ชายของฉันทิ้งไว้ให้ ฉันสามารถต่อสู้กับพวกมันได้”
"ใช่ มันสามารถปิดหลุมดำพวกนั้นได้”
“ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรวบรวมผู้ลี้ภัยจากทั่วประเทศมาไว้ในที่เดียว หากฉันไม่ทำแบบนี้ฉันก็ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ และฉันก็จะต้องปกป้องเมืองหลวงของจักรพรรดิร่วมกับเหล่าทหารอีกด้วย”
ฉันยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น
การต่อสู้ป้องกันเพียงฝ่ายเดียว และแค่ปิดหลุมนั้นลงมันก็ไม่ใช่จุดจบ
เมื่อเวลาผ่านไปหลุมก็จะปรากฏขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ
“ฮานดูเหมือนนายจะรู้วิธีจัดการกับพวกมัน ได้โปรดสอนเหล่าทหารของเราถึงวิธีการต่อสู้กับพวกมันด้วย”
"มีทหารประมาณกี่คน?"
“ประมาณ 10,000 คน”
“10,0000 คน !”
เธอกำลังบอกว่าเธอจะเอาชนะการบุกรุกของเศษชิ้นส่วนพวกนั้นด้วยคนเพียง 10,000 คนงั้นเหรอ?
และยิ่งกว่านั้นพวกเขาไม่ใช่ฮีโร่แต่เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถใช้ทักษะหรือรอยประทับได้เลย และความสามารถทางกายภาพของเขาก็ต่ำกว่าพวกเรามาก
“ถ้าสามารถทำได้นะ”
"ขอบคุณมากฮาน"
เฟรียซิสวางมือที่กำแน่นลงบนโต๊ะ
และเธอก็อยู่ลังเลก่อนจะมองมาที่ฉัน เวคิส และเจนน่าตามลำดับ
“มีอะไรอยากจะพูดอีกไหม?”
“ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป…แต่นั้นมันอาจทำให้ทุกคนตกอยู่ในอันตรายได้”
“นี้! ฉันแค่ถาม อย่าทำตัวให้หงุดหงิดได้ไหม?”
โยฮันจ้องเขม่งไปที่เวคิส สายตาของศัตรูรุ่นเยาว์นั้นทำให้เวคิสหัวเราะออกมา
เฟรียซิสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และจากนั้นเธอจึงวางหินใสๆไว้ที่ด้านบนโต๊ะ
"นี่คืออะไร?"
เฟรียซิสแตะที่หินด้วยนิ้วเบาๆ
ชริ้ง! แสงสีฟ้าเปล่งประกายออกมาจากหินและทำให้โต๊ะมีสีสันแตกต่างจากตอนเเรก
ไม่นาน ก็มีภาพสองภาพที่แตกต่างกันปรากฏขึ้นมา
[ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก!]
[ตอนนี้มีตัวเลือกให้ต้องเลือกแล้ว!]
[คุณสามารถเลือกหนึ่งในสองเป้าหมายนี้]
นี่…มันเป็นภารกิจเสริมหรือเปล่า?
ฉันมุ่งความสนใจไปยังภาพเลือนลางที่อยู่ตรงหน้า
<กร๊ากกก!>
วิดีโอแรก
ตรงนั้นมีหมู่บ้านที่มีกังหันลม…และสร้างอยู่บนเนินเขาเล็กๆ
สถานที่ที่ควรอันเงียบสงบนั้น…ตอนนี้อยู่ในสภาพที่กลับกันมันดูรกร้างและวุ่นวายมาก
<ฉันจะฆ่าเธอ! คนทรยศ! เจ้าหญิง! สหาย!! ของฉัน! พรี! พรีออส!>
นกตัวใหญ่ที่สภาพเหลือแต่กระดูกโผล่ออกมาตอนนี้กำลังก่อความวุ่นวาย
ทุกครั้งที่มันกระพือปีก เลือดสีดำก็กระเซ็นไปทุกทิศทุกทาง
<กล้าดียังไง…มนุษย์ก็เหมือนกับแมลงสกปรก...กล้าดียังไง ฉันผู้ปกครองเหล่าปีศาจ… … !>
“ปิดเสียงหน่อย อันนี้ดังไปน่ารำคาญ”
ติ้ด
และเสียงก็หายไปทันที
“สเตนเบิร์ก”
ยังไม่ตายอีกเหรอ?
อาจจะเพราะเขาเป็นสายพันธุ์เหนือธรรมชาติ
ฉันไม่จำเป็นต้องดูวิดีโอถัดไป
<ฮาน>
มันเป็นเสียงของ ฮาลเจียน
<ดูเหมือนว่าเจ้านั้นจะปนเปื้อน แต่เพราะอะไรัฉันหาเหตุผลไม่ได้....>
มองแวบแรกก็รู้ว่าสเตนเบิร์กเป็นบ้าไปแล้ว
สเตนเบิร์กพ่นพลังเวทย์มนตร์ออกไปอย่างไม่เลือกหน้า
และชาวบ้านก็หายตัวไป ศพก็ไม่เหลืออยู่เลย และตอนนี้ภูมิประเทศของหมู่บ้านก็เปลี่ยนไป
<ฮ่าฮ่า! ถึงกระนั้นก็เถอะโอกาสต่อจะให้ได้มายังไงก็คือโอกาส แบบนี้ก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องไปหานาย>
หรือจำเป็นต้องไปหาไหม?”
<ฮาน ฉันเคยบอกนายเกี่ยวกับศักยภาพของนายไหม? นายเป็นร่างภาชนะที่ยอดเยี่ยมเทียบได้กับจักรพรรดิ นายฝึกฝนและเติบโตมาอย่าวดี ถ้าเป็นเช่นนั้น นายอาจจะต้องกลืนกินพลังเหนือธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตที่เหนือธรรมชาติต่อไปเลยหรือไม่? หากคุณดูดซับของพลังรัลเทียนายจะสามารถรับพลังเวทย์มนตร์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดได้ และหากนายดูดซับพลังของสเตนเบิร์กนายจะสามารถรับดวงตาที่อยู่เหนือความเป็นจริงและจินตนาการได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน”
“....”
<หรือโดยการจัดการกับสองคนนั้นไปเลย และนายจะได้รับความแข็งแกร่งที่จำเป็นในการเลื่อนขั้นเป็นฮีโร่ระดับ 7 ดาว>
หากต้องการกลับไปยังโลก ฉันต้องกลายเป็นฮีโร่ระดับ 7 ดาว ให้ได้แม้ว่าจะอยากทำหรือไม่อยากทำก็ตาม
นี้เขากำลังบอกว่าต้องใช้คนพวกนั้นเป็นเครื่องสังเวยงั้นเหรอ?
'ฉันคิดว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธมันเลย'
มันเป็นภารกิจที่นายท่านจะต้องตัดสินใจเองอยู่แล้ว
หากการต่อสู้ครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางไปยังชั้นที่ 90 ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมัน
ฉันขยับนิ้วของฉันทันที
[นายท่าน ฮีโร่'ฮาน (★★★★★★)' เสนอให้เลือก 'การปราบปรามเสนเบิร์ก'!]
[คุณต้องการที่จะยอมรับมันหรือไม่?]
[ใช่(เลือก)/ไม่ใช่]
[ดูรูรุง!]
[คุณได้เลือก การปราบปรามเสนเบิร์ก']
[สนามของภารกิจต่อไปจะถูกเปลี่ยนอัตโนมัติ]
นี่เป็นการสิ้นสุดขั้นตอนที่ต้องเลือกแล้วสินะ
และฉันก็พูดมากท่ามกลางความเงียบ
“พวกนั้นกำลังด้อมๆมองๆไปแทบทุกที่เลย”
“ใช่แล้ว คนสองคนกำลังปิดกั้นทางหลักที่ไปสู่เมืองหลวงของจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้ ผู้ลี้ภัยจึงติดอยู่ที่นั้นและไม่สามารถออกไปได้ แต่กองทัพของเรายังได้รวบรวมทหารฝีมือเยี่ยม…”
"ไม่เป็นไร ที่เหลือฉันจะจัดการมันเอง”
และภาพบนโต๊ะหายไปทันที
โยฮันโค้งหัวฉัน
“ขอโทษนะครับ ทุกครั้งที่เราเจอกันก็สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย และครั้งนี้ก็เช่นกัน….”
“ไม่ต้องขอโทษ เจนน่า เวคิส ออกไปก่อน เสร็จแล้วฉันจะตามไป”
เจนน่าและเวคิสเดินออกไปข้างนอกตามที่ฉันบอกทันที
โยฮันมองมาที่ฉันและเฟรียซิสสลับกัน และจากนั้นเขาก็โค้งให้เราและเดินออกไปเช่นกัน
ความเงียบนั้น
ฉันไม่เจอว่าเฟรียซิสจะมีท่าทีแปลกๆหรือเปลี่ยนไปยังไง
แม้ว่าเธอจะเป็นคนพี่ฆ่าชายของเธอด้วยมือของเธอเอง และได้รู้ถึงอนาคตว่าไม่มีชัยชนะรอเธออยู่
“นายเป็นห่วงฉันเหรอ?”
เฟรียซิสเปิดปากของเธอถามขึ้น
“ฉันไม่เป็นไร….ฉันตัดสินใจแล้ว”
“....”
“ตอนนี้สำหรับฉันไม่มีการหันหลังกลับไปแล้ว ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวไปข้างหน้า ไม่ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไรก็ตาม”
ฉันไม่ได้พูดอะไร
ฉันมองดูเฟรียซิสเงียบๆ
“ฮาน ฉันรู้ว่านายไม่ได้มาจากทาวน์เนียร์และนายมาจากที่อื่น”
“....”
“มันเป็นสถานที่ที่เรียกว่าโลก”
“....”
“ฉันเดาว่าเราไม่สามารถทพสัญญากันไปตลอดชีวิตได้ ฉันจะต้องเป็นคนไร้ยางอายแค่ไหนหากจะกักขังใครบางคนจากต่างโลกไว้เป็นเชลย”
เธอยิ้มให้ฉันเบาๆ
“นายลืมสัญญาที่เราเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ได้เลยนะ ทำสิ่งที่ภารกิจของนายให้สำเร็จและกลับไปยังบ้านเกิดของนาย กลับไปและไปค้นหาความสุขของนายที่นั่นซะ”
“....”
“ทาวน์เนียไม่ใช่บ้านของนาย ฉันคิดเองเออเองไปทั้งหมด”
เฟรียซิสลุกขึ้นจากเก้าอี้ของเธอทัยที
จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินไปข้างนอก
"ขอโทษนะ……."
เสียงเล็กๆของเธอสั่นเทามาก
เฟรียซิสพึมพำด้วยเสียงกระซิบขณะที่เดินผ่านฉันไป
'มันไม่ใช่บ้านงั้นเหรอ?'
ฉันหลับตาลงแน่น