บทที่ 500 : กลยุทธ์การโจมตีนักบุญและคริสตจักร (8)
บทที่ 500 : กลยุทธ์การโจมตีนักบุญและคริสตจักร (8)
[แฟนเพจBamแปลNiyay:ลงแบบราคาถูกโคตรในmy-novel(ลงช้ากว่าThai-novel100ตอน)กับthai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นนอกจากสองเว็บนี้คือไม่ใช่ผมนะ ถ้าเจอคนอ่านก็อปดันเยอะกว่าก็ท้อเป็นนะครับ]
[ถ้าอ่านฟรีแบบเถื่อนไม่ว่าจะได้มายังไงนั้น ผมไม่ว่าเลยครับ และต่อให้ไม่มีคนอ่าน ผมก็ยังจะแปลต่อจนจบด้วย แต่ถ้าจะจ่ายเงินให้เว็บหรือคนที่copyไปขายอีกที คุณโคตรแย่เลยครับ]
[หลังแปลจบจะมีการแก้คำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น ดังนั้นถ้าคุณอ่านแบบเถื่อน ก็เชิญเลยครับ เพราะมันไม่มีอัพเดทให้หรอก]
บทที่ 500 : กลยุทธ์การโจมตีนักบุญและคริสตจักร (8)
ฉันเช็ดเลือดที่ชุ่มอยู่บนใบมีดออก
ในระยะไกลเฟรียซิสมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าว่างเปล่า
"ต่อไปอะไรล่ะ?"
ฉันยิ้มแล้วมองไปข้างหน้า
กระแสน้ำวนแห่งมิติกำลังสั่นไหวบนทะเล อย่างไรก็ตามแสงนั้นกลับหรี่ลงกว่าตอนแรก พลังของนักบุญดูเหมือนจะค่อยๆ ถึงขีดจำกัดแล้ว
'จริงๆ แล้วมันก็มีความเสี่ยงเหมือนกัน...'
เธอไม่ควรแสดงมันออกมา
ฉันพาเฟรียซิสเข้าสู่นิมิตถัดไป
ภารกิจต่อไปก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของภารกิจที่ฉันเคลียร์ไปแล้ว
ภารกิจที่ต้องต้านทานก็อบลินที่ปนเปื้อนนับพันเป็นเวลา 5 นาที ภารกิจพลิกกระแสสงครามที่เลวร้ายกว่าหลายเท่า ภารกิจปกป้องป้อมปราการที่กำลังจะพังทลาย
ตามที่ไอรีนได้กล่าวไว้ มันเป็นเทคนิคที่น่าสะพรึงกลัว
ก่อนที่ฉันจะปลุกวิญญาณมังกรปีศาจของฉัน
'แต่นั้น….'
สายไปแล้ว
ฉันฝึกกับฮาลเจียนนับครั้งไม่ถ้วน
มันมากกว่า 10,000 ครั้ง ด้วยเหตุนี้แม้ว่าร่างกายของฉันต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เกือบพันครั้ง แต่ฉันก็สามารถได้รับความแข็งแกร่งจากทักษะนั้นได้
'ฉันไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน'
ฉันรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ
ในบรรดาฮีโร่ระดับสูง มีสัตว์ประหลาดมากมายที่มีความสามารถแข็งแกร่งกว่าฉัน
ไม่ว่าจะขยายน้ำหนักของดาบไปหลายร้อยล้านครั้งแค่ไหน มันจะไม่ทำงานหากทำให้พลังทางกายภาพเป็นกลาง ถ้ารีเจียนสู้กับฉันเขาจะปฏิบัติต่อดาบสีดำของฉันเหมือนของเล่น
เลือดมังกรดำบริสุทธิ์เองก็มีข้อบกพร่องเช่นกัน
ฮีโร่ระดับสูงมี 'เครื่องมือพิเศษ' ดังกล่าวอย่างน้อยหนึ่งรายการ
ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่สามารถขึ้นไปทำภารกิจบนชั้นที่ 80 ได้
แม้แต่ในสภาพปัจจุบันของฉัน ถ้าต้องสู้กับในปาร์ตี้ที่1ของเนลม์ไฮมฟ์ ฉันคงกลายเป็นศพในเวลาไม่ถึงนาที
ฉันกำมือแน่น
ฉันได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อน และคอของมังกรดำที่หักก็เดินกะโผลกกะเผลกออกมา
ภาพลวงตาสุดท้ายคือชั้นที่ 20
มังกรดำสามตัวปรากฏตัวพร้อมกัน ดูเหมือนพวกมะนจะพยายามยุติสถานการณ์ แต่สภาพพวกมันไม่ค่อยดีนัก
สิ่งที่อยู่ภายในตัวฉันคือการดำรงอยู่ของบรรพบุรุษของมังกรเหล่านี้
'ไม่มีทางที่เราจะเป็นคู่ต่อสู้กันได้'
ฉันสะบัดมือออก
เลือดสีดำพุ่งออกมาจากศพของมังกรดำ
นี่คือสนามที่เป็นเวทีบนชั้นที่ 20 พวกเขาอยู่ห่างจากฉันไม่ถึง 3 นาทีด้วยซ้ำ
“คิดว่ามันเป็นความฝัน ลืมมันไปเถอะเมื่อเธอออกไป”
ฉันพูดกับเฟรียซิสซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังฉัน
เฟรียซิสปิดปากเธอไว้แล้วมองมาที่ฉันและร่างของมังกรดำ
"ฮาน"
"ทำไม?"
“นายแข็งแกร่งขึ้นแล้วสินะ”
“เพราะว่ามันผ่านไปสามปีแล้ว”
สามปีสำหรับเธอ
เฟรียซิสพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเข้าสู่กระแสน้ำวนแห่งมิติ
นี่คือจุดจบ
[ดูรูดุง!]
[ฮีโร่ 'ฮาน (★★★★★)' เคลียร์ภารกิจพิเศษเรียบแล้ว]
[NPC พิเศษกลับสู่สนาม]
เมื่อนั้นฉันก็หายใจไม่ออก
[สถานะปีศาจของฮัน (★★★★★) ถูกยกเลิกเรียบร้อย]
เกล็ดที่ยื่นออกมากลับเข้าไปในผิวหนัง
สายฟ้าสีแดงเข้มที่ล้อมรอบทั่วร่างกายของฉันก็หายไปราวกับถูกชะล้างออกไป
ฉันบีบมือของฉันแน่น
'สถานการณ์ภายนอก....'
ฉันคิดว่ามันเกือบจะจบลงแล้ว
แม้ว่าจะไม่ชัดเจนทั้งหมด แต่ฉันก็สามารถเข้าใจสถานการณ์การต่อสู้ได้โดยอ้างอิงจากหน้าต่างควบคุมของไรก็ไ้
จำนวนศัตรูที่เหลืออยู่ในเมืองหลวงเดลีฟมีไม่ถึง 500 ตัว
มันคือคำว่าชัยชนะ
'ฉันทำในส่วนของฉันแล้ว ดังนั้นพวกนายก็ควรทำส่วนของพวกนายเหมือนกันใช่ไหม?'
ฉันเงยหน้าขึ้นมอง
ไรก็ได้เปิดแท็บเมนูทันที
[ร้านของขวัญ!]
[ซื้อ 'รูปปั้นม้าศึก (X 60)' ด้วยราคา 300,000 ทองคำ!]
[นายท่านมอบ 'รูปปั้นม้าศึก' ให้กับ 'ฮาน (★★★★★)'!]
[นายท่านมอบ 'รูปปั้นม้าศึก' ให้กับ 'ฮาน (★★★★★)'!]
['รูปปั้นม้าศึก'….]
ดี
อย่างน้อยก็ได้รับค่าตอบแทนแล้ว
<นี่มันไร้สาระ ทำไมนายถึงหมกมุ่นอยู่กับท่อนไม้ที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้?>
“มันไม่ใช่ท่อนไม้ที่ไร้ประโยชน์”
<แล้วมันคืออะไร?>
“งานอดิเรกเพื่อสุขภาพจิต”
นี่คือการให้และรับ
ฉันยังไม่อยากเป็นอาสาสมัครโดยไม่ได้รับค่าจ้าง
ฉันหัวเราะและมองไปข้างหน้า
ภาพลวงตาของสนามค่อยๆ บิดเบี้ยว และฉากที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้น
“...”
กว่าจะรู้ตัวฉันก็กลับมาที่ห้องโถงชั้นบนสุดของวิหารแล้ว
ตรงหน้าฉัน…ไอรีนที่มีสีหน้าเคร่งครัดกำลังมองมาที่ฉัน
ภาพลวงตาจบลงแล้ว
ฉันก้าวไปหาเธอ
คราวนี้กำแพงโปร่งใสไม่ได้ขวางฉันเอาไว้
<พลังของนายนั้น...…มันคงไม่ง่ายเลยกว่าจะได้มันมา>
“มันเป็นผลมาจากความพยายาม ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อล้อเล่นเหมือนกัน”
<ฉันไม่รู้ว่าพลังของสายพันธุ์โบราณจะมากมายขนาดนี้ มันสุดยอดไปเลย...>
ไอรีนพึมพำราวกับว่าเธอกำลังสิ้นหวัง
“มีอะไรอีกไหมล่ะ? บางอย่างเช่นแสงสว่างจ้าขั้นสุดยอดที่สามารถฆ่าฉันได้ด้วยการฟาดเพียงครั้งเดียว”
<ถ้ามี ฉันคงจะใช้มันไปนานแล้ว เราพยายามกันมามากที่สุดแล้ว>
ไอรีนปิดปากแล้วหัวเราะ
ฉันเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับชักดาบออกมา
<รูปปั้นหินโบราณ มังกรน้ำกาตะ หัวของฮาลเจียน...…คุณเองก็เป็นเหมือนฝุ่น ฉันก็เหมือนกัน >
“...”
<เจ้าหญิงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?>
“เห็นไหมล่ะ?”
ฉันมองข้ามระเบียง
เฟรียซิสยืนอยู่ตรงทางเข้าวิหารและเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตาคู่หนึ่งบนท้องฟ้าหายไปแล้ว และมีเพียงเสียงตะโกนแห่งชัยชนะของทหารรับจ้างเท่านั้นที่ดังก้องออกมา
ไอรีนประสานมือของเธอเข้าด้วยกันอย่างเรียบร้อย
<อย่าโกรธเจ้าหญิงเลย เธอโดนเทพธิดาหลอกใช้>
“……มันก็เป็นเช่นนั้น”
<อันที่จริง คุณก็รู้เรื่องราวในระดับหนึ่ง>
ฉันจำมันได้ชัดเจน
เมื่อนักเวทย์ ราชาสัตว์ร้าย และนักบุญโจมตีค่ายของอะเซนิส
ก่อนที่ฉันจะถูกคนเหล่านั้นล้อมและโจมตี ฉันก็พูดคำนั้นแล้วกระโดดลงจากหน้าผา
“เทลเข้าไปในความฝันของเฟรียซิสและล่อลวงเธอ เธอถูกหลอกล่อโดยการเกลี้ยกล่อม….”
<คุณคิดอย่างนั้นเหรอ?>
เธอหมายความว่าอย่างไร?
ฉันขมวดคิ้ว
<เวลาฝันจะสังเกตไหมว่าความฝันไม่มีจริง>
“...”
<แม้ว่าจะพูดในความฝัน แต่ถ้าตั้งใจสัญญากับเทพธิดาก็ถูกสร้างขึ้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง……เจ้าหญิงพยายามผลักพวกเราและทาวน์เนียออกไปเพื่อรับโอกาสอีกครั้ง>
“ตอนนี้เรื่องไร้สาระไม่มีอีกต่อไป”
ฉากนั้นถูกฉายซ้ำในมุมหนึ่งของจิตใจฉัน
วันสิ้นโลก ฉากระหว่างการเลื่อนขั้นเป็นฮีโร่ระดับ 4 ดาว
“เธอบอกฉันว่าอยากทำมันอีกครั้ง แม้ว่าจะต้องเสี่ยงกับตัวเองและทุกสิ่งรอบตัวก็ตาม”
ฉันจำเสียงของเทลที่ประกาศต่อหน้าทุกคนได้
ฉันหมุนใบมีด
ตอนนั้นเฟรียซิสปฏิเสธ แต่ในที่สุดเทลก็บังคับเปิดปากของเธอ
“เธอทำแบบนั้นในความฝัน”
เธอบอกว่าเธอทำสัญญากับตัวเองในความฝัน
สัญญาดังกล่าวทำให้เทพธิดามีข้ออ้างที่จะเข้าไปแทรกแซง และทาวน์เนียก็ลงเอยเช่นนี้
อย่างไรก็ตามเมื่อสัญญาดังกล่าวเกิดขึ้นโดยที่เฟรียซิสไม่รู้ หลังจากเรียนรู้อย่างลึกซึ้งแล้วเฟรียซิสก็ต้องยอมแพ้ต่อสัญญานั้นอย่างแน่นอน
'เพราะผมได้ตรวจสอบสถานการณ์ในขณะนั้นหลายครั้ง
มันไม่ใช่เรื่องโกหก
<คุณไม่สามารถเข้าใจหัวใจของบุคคลอื่นได้>
ไอรีนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ก่อนที่เธอจะรู้ตัว แผ่นหลังของเธอก็พิงราวกับราวบันได
<อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณเจ้าหญิงที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ ชะตากรรมของพวกเราคือการทนทุกข์โดยไม่สามารถเลือกว่าจะอยู่หรือตายได้ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอที่จะเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเมื่อเธอรู้ความจริงสักวันหนึ่ง>
“...”
<เชิญกลืนกินพลังนี้ซะ…>
ไอรีนก้าวเท้าไปข้างหน้า
ฉันไม่มีเวลาหยิบดาบออกมาด้วยซ้ำ
ร่างของไอรียค่อยๆ เอียงไปข้างหลังและหายไปจากสายตา
หลังจากนั้นสักพัก
ท่ามกลางเสียงเชียร์แห่งชัยชนะ ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ ดังขึ้น ราวกับว่ามีบางอย่างพังทลายลง…