บทที่ 484 : มาเล่นเกมกันเถอะ (12)

บทที่ 484 : มาเล่นเกมกันเถอะ (12)

ฉันก้าวออกมาสู่จัตุรัสกลางเมือง แต่ทว่าไร้ร่องรอยของคนทั้งสาม

พวกเขาคงกำลังเพลิดเพลินกับอาหารมื้อหรูที่จิโฮจังซื้อให้ คงจะเป็นมื้อแรกที่พวกเขาได้ลิ้มรสอาหารดี ๆ หลังจากอดอยากมานาน คงอิ่มแปล้จนพุงกางแน่ ๆ

'ตอนนี้ฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังโกดังสินะ'

ประตูโกดังเปิดอ้า แสงสีฟ้าส่องประกายอยู่เหนือหน้าจอแสดงผล

ฉันสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าทันที

"เดี๋ยวก่อน! อาจารย์กำลังจะไปไหน?"

เสียงหอบหายใจดังขึ้นข้างหลัง ฉันหันกลับไปเห็นคาเดียวิ่งหน้าตาตื่น เธอคงรีบร้อนน่าดู

"ฉันตามหาตั้งนาน แบ่งข้าวไว้ให้ด้วยนะ"

"แบ่งอะไรกัน เธอกินหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เอ่อ...แล้วอาจารย์จะไปไหน?"

"ฉันบอกแล้วไง ว่าต้องกลับไปที่ห้องรอ"

"ฉันนึกว่าอาจารย์จะโกหกเสียอีก นี่ไม่ใช่บททดสอบเหรอ? แบบว่าถ้าผ่าน ก็จะได้สิทธิ์สู้กับพวกฉันอะไรแบบนั้น..."

คาเดียหัวเราะแห้ง ๆ

ฉันหัวเราะ

"ฉันไม่ได้โกหก ฉันมาจากที่อื่น และกำลังจะกลับไปที่นั่น"

"มันไม่ตลกเลยนะ..."

"เอาเถอะ"

"คือ...จะไปจริง ๆ เหรอ? ไม่กลับมาแล้วใช่ไหม?"

"ใช่"

"มัน...แอบใจหายนิดหน่อย" คาเดียเกาแก้มอย่างเขินอาย

"ในลิ้นชักโต๊ะในห้องฉัน มีกระดาษอยู่สองสามแผ่น เธอเอาไปอ่านเป็นแนวทางก็ได้ ทำตามที่เขียนไว้อย่างเคร่งครัด รับรองว่าจะไม่ตายเร็วหรอก"

ฉันหันหลังให้คาเดีย เดินตรงไปยังวังวนมิติ

"ทำไมไม่ไปลาสองคนนั้นล่ะ?"

'ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย?'

บรรยากาศโศกเศร้าไม่จำเป็นเลยสักนิด พวกเขาน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่ฉันไป

"หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วเหรอ? ตลอดไป? จริง ๆ นะ? จริง ๆ ใช่ไหม..."

...ยัยนี่

ฉันหันกลับไปมอง คาเดียทำหน้าจริงจังพร้อมกับสวมที่คาดผมหูกระต่าย

"นิโกะ นิโกะ!..."

"เลิกทำแบบนั้นเถอะ ฉันอยากจะอ้วก"

"..."

น่ารำคาญเสียจริง ฉันพยายามเดินหนีอย่างเงียบ ๆ

"โอ๊ะ! นึกขึ้นได้อีกอย่าง อาจารย์ยังไม่ได้บอกชื่อเลย นี่มันเกินไปแล้วนะ!"

"ฮาน อิสรัต จากทาวน์เนีย"

"นั่นชื่ออาจารย์เหรอ?"

"ใช่ ทำไมล่ะ?"

"เปล่า ไม่มีอะไร ฉันจะจำไว้...แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม?"

"ขึ้นอยู่กับนายท่านของเธอ"

ถ้าจิโฮจังตามหาฉันเจอน่ะนะ

"แค่นั้นแหละ!"

"อืม"

"เจอกันใหม่นะ พี่ฮาน"

ฉันยิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเข้าสู่วังวนมิติ แสงสว่างจ้าปกคลุมทั่วดวงตา

และการเดินทางสู่ห้องรอของจิโฮจังก็สิ้นสุดลง

ณ ห้องรอของทาวน์เนีย ชั้น 4

ห้องพักของฉันในคฤหาสน์ปาร์ตี้ที่ 1

ฉันครุ่นคิดกับปัญหาบางอย่าง

"ตามคาด ผู้นำคือหมายเลข 396"

ฉันวางหมายเลข 396 ไว้ด้านหน้าตู้โชว์รูปปั้นม้าศึก หมายเลข 396 คือ 'ของขวัญชิ้นใหม่' ที่ได้จากการทำการวิเคราะห์ทั้ง 6 ครั้ง

มันดูเหมือนรูปปั้นม้าศึกธรรมดา ๆ ทั่วไป แต่ว่า...

"เหมือนมันมีอะไรบางอย่างแตกต่างแฮะ ว่าไหม?"

<พวกมันทั้งหมดเหมือนกัน จะมีอะไรต่างกันไปได้? >

กูกูคอนจ้องมองฉันราวกับว่าฉันเสียสติ

ฉันขมวดคิ้ว

'มันเหมือนกันงั้นเหรอ?'

มันต่างจากรูปปั้นม้าศึกตัวอื่น มุมเท้าหน้าขวาของหมายเลข 396 เบี่ยงเบนไปประมาณ 17.3 องศา

ฉันต้องใช้เวลา 5 ชั่วโมงเต็มเพื่อหาข้อแตกต่างนี้

แม้จะรู้แบบนี้แล้ว ยังจะพูดได้เต็มปากอีกไหมว่ามันเหมือนกัน?

'อืม...งี้ควรให้หมายเลข 396 เป็นผู้นำหรือเปล่านะ?'

ทางเลือกนี้ชวนให้นึกถึงความแตกต่างระหว่างจาจังมยอนกับจัมปง ไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจน เหมือนกับบทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่บนนั้น

wlsghWkd> ทำไมไม่มีเสียง? พี่ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ?

ไรก็ได้> ทำไม แปลกตรงไหน?

wlsghWkd> ถ้าไม่ได้ยินเสียงฮีโร่ มันก็ไม่มีความหมายสิ

ไรก็ได้> ???

จิโฮจังพูดจาไร้สาระ แม้ว่าฉันจะกลับมาแล้ว ทั้งสองคนก็ยังคุยกันแบบนี้

ไรก็ได้> แต่ฉันคิดว่าถึงไม่มีเสียง ก็คุ้มค่าที่จะเล่นนะ

wlsghWkd> ไม่รู้สิ

ไรก็ได้> ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น สิ่งที่ฉันรู้เมื่อได้เล่นเกมนี้ก็คือ ยิ่งเล่นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนมันไม่มีที่สิ้นสุด เพราะงั้นเล่นต่อไปนะ อย่ายอมแพ้ล่ะถ้ามันลำบาก

wlsghWkd> ว่าแต่ ไม่มีสกินสำหรับฮีโร่ที่ชื่อฮานเหรอ?

ไรก็ได้> อะไรนะ?

wlsghWkd> ฉันว่าเขาสามารถเปลี่ยนเพศได้ด้วยสกินนะ

ดูเหมือนว่าการแต่งหญิงของลีออนจะทำให้จิโฮจังสับสน

เกมนี้มันมีสกินที่ไหนกัน?

ฉันยักไหล่แล้วมองไปที่รูปปั้นม้าศึกหมายเลข 396

ดูเหมือนว่าในที่สุดจิโฮจังก็เริ่มเล่นพิกมีอัพอย่างจริงจังเสียที

จากภาพหน้าจอที่จิโฮจังส่งไปให้ไรก็ได้ ดูเหมือนว่าปาร์ตี้ของเขาจะวางตัวฮีโร่ไว้ได้อย่างเหมาะสม พวกเขาเพิ่มฮีโร่ผู้ชายเข้ามาด้วย สิ่งหนึ่งที่น่าประหลาดใจคือลีออนยังคงแต่งหญิงอยู่

นอกจากนี้ เวลาเชื่อมต่อของไรก็ได้ก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

'เขาควรจะอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยสิ'

เขาไม่สามารถเล่นเกมในโทรศัพท์ได้ 24 ชั่วโมงหรอกนะ แม้ว่ามันอาจจะใช้หาเงินได้ แต่เขาควรจะต้องเล่นพิกมีอัพโดยไม่รบกวนชีวิตประจำวันสิ

ยังไงก็ควรเล่นเกมอย่างมีสติ

วันละ 16 ชั่วโมง...กำลังดีเลย

'ส่วนไอ้เรื่องนี้...ฉันตัดสินไจด้แล้ว'

ฉันหยิบรูปปั้นม้าศึกหมายเลข 437 ขึ้นมา

หมายเลข 396 ดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่แล้ว

เพราะหมายเลข 437 ที่ข้อต่อขาหลังซ้ายงอ 3.7 องศา ดูเหมือนจะเหมาะสมที่สุดสำหรับการเป็นผู้นำ