บทที่ 476 : มาเล่นเกมกันเถอะ  (4)

บทที่ 476 : มาเล่นเกมกันเถอะ (4)

‘ฮีโร่ที่นี่....’

“ว้าว มีคนที่ดูแข็งแกร่งจริง ๆ มาแล้ว!”

ฉันได้ยินเสียงที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นเสียงใคร หรือว่าฉันหูแว่วไปเอง

ทันใดนั้นก็มีเสียงใครบางคนวิ่งเข้ามา ฉันก็หันหน้าไปมอง

“เฮ้! นายเห็นฉันไหม?”

เธอโบกมืออยู่หน้าฉัน

“ไม่เห็นฉันจริง ๆ เหรอ ?”

ฉันหรี่ตาลงแล้วมองดูผู้หญิงตรงหน้า

อย่างมากสุดเธอน่าจะอายุประมาณ 20 ต้น ๆ

เธอสวมเสื้อคลุมสีม่วง กระโปรงสีเทา และเสื้อเชิ้ตสีขาว

ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายของเธอถูกถักเป็นเปียสองข้าง

“ฉันชื่อคาเดีย เลอรูซ์ แล้วคุณล่ะ คุณมาจากที่ไหน? ฉันสำเร็จการศึกษาจากเซรามีอะคาเดมี และเป็นหนึ่งในนักเรียนระดับชั้นนำของชั้นเรียน...”

ฉันค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ จัตุรัส

ไม่มีฮีโร่คนไหนอีกแล้วนอกจากเธอ

“ฉันตื่นขึ้นมาหลังจากได้รับการเปิดเผยเรื่องราวต่าง ๆ จากเทพธิดาและก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่แล้ว แม้ว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ยังมีบางอย่างน่าอายอยู่บ้าง แล้วก็...”

"นี่"

“สัตว์ประหลาดสีเขียว เรียกว่าก็อบลินเหรอ? ฉันเห็นมันแค่ในหนังสือ…”

“มีใครอยู่ที่นี่อีกไหมนอกจากเธอ?”

“แต่ด้วยดาบวิเศษของฉัน...”

ฉันจับใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังพูดพล่ามไปเรื่อย ๆ

"ฮึ่ม!"

“นอกจากเธอมีคนอื่นอยู่หรือเปล่า?”

“อา ตาลุง!! อย่ามาจับหน้าฉันนะ กิริยามารยาทแย่เป็นที่สุด”

“อย่าเรียกฉันว่าลุง ถ้าไม่อยากโดนดี”

“ทำไมคุณถึงทำลายฮัมเมอร์นั้นได้?”

ฉันคิดต่อไปขณะบีบปากของผู้หญิงคนนั้นไว้

ผู้หญิงคนนี้เป็นฮีโร่คนเดียวของที่นี่

หากเป็นเช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะเป็นฮีโร่ที่ถูกอัญเชิญมาในครั้งแรก

‘เธอไม่ใช่ฮีโร่ระดับ 1 ดาว’

เรื่องนั้นสามารถเดาได้เพียงแค่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก

แม้จะเงอะงะ แต่เธอบอกว่าจบจากโรงเรียนเวทย์มนตร์

นั่นหมายถึงเธอน่าจะเป็นฮีโร่ระดับ 3 ดาวหรือสูงกว่านั้น

‘ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้โกหก’

หากไม่มีฮีโร่อยู่ในห้องรอเมื่อเธอถูกอัญเชิญมา ก็เป็นไปได้ที่ฮีโร่ระดับ 1 ดาวถูกสังเคราะห์เข้ากับเธอ

หากเป็นเช่นนั้น ความเป็นไปได้ก็จะถูกจำกัดให้เหลือเพียงหนึ่งเดียว หากฮีโร่ระดับ 1 ดาวตัวแรกตายในการต่อสู้กับก็อบลิน

แม้มันจะยากมาก แต่ก็ไม่ใช้ว่าเคยได้ยินมาก่อน ในกรณีนั้น บทช่วยสอนการสังเคราะห์จะถูกข้ามไป

“ไอเซลอยู่ไหน”

“ไอเซล? ใครอ่ะ?”

“ผู้ดูแลห้องรอ...ไม่สิ”

ฉันส่ายหัว

ทำไมฉันถึงพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้?

ฉันตัดสินใจไปนอนที่หอพักของห้องรอนี้

“รอสักครู่นะ! นั่นคุณจะไปไหน จะไม่คุยกันก่อนเหรอ?”

“เธอรู้อะไรบ้าง?”

“ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้บางอย่างเกี่ยวกับสถานที่นี้ งั้นช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม? ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับสถานการณ์เลย”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ว้าว!! โกหกหน้าตายจริง ๆ ถึงอย่างไรก็เถอะ! แม้ว่าคุณจะรู้หรือไม่ก็ตาม ตอนนี้ฉันเบื่อเพราะคุณเอาแต่ให้ฉันพยายามอยู่คุยอยู่คนเดียว แค่คุยกับฉันไม่ได้เหรอ?”

แกร๊ก

ฉันหมุนลูกบิดประตูหอพัก

แต่มันไม่เปิด

‘มันเปิดไม่ใช่เพราะฉันไม่ได้เป็นสมาชิกที่นี่เหรอ?’

หึ

นี่เป็นการเลือกปฏิบัติหรือเปล่า?

“เปิดประตูตรงนี้”

“ฉันไม่ชอบกิริยามารยาทแบบนี้เลย”

“...”

“ลุง…ไม่สิ ฉันจะเปิดให้ถ้าคุณยอมคุยกับฉัน”

ฉันเริ่มปวดหัว

ฉันนั่งพิงกำแพงจัตุรัส

ฉันหวังว่าจิโฮจังจะให้เธอออกไปทำภารกิจ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“นี่ ๆ คุณก็ได้รับสารจากท่านเทพธิดาใช่ไหม? ในอนาคตคุณจะต่อสู้เพื่อรัมร่วมกับฉันไหม?”

เมื่อพิจารณาถึงการกล่าวถึงเทพธิดาแล้ว เธอคนนี้ดูเหมือนจะเป็นฮีโร่ระดับ 4 ดาว

“ที่ชั้น 3 มั้ง อื้อ น่าจะเรียกแบบนั้นแหละ ใช่ไหม? ฉันตื่นขึ้นมาที่นั่นและท่านเทพธิดาบอกว่าฉันจะมีเพื่อน แต่ฉันอยู่คนเดียวมาตลอดเลย ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตายเพราะความเหงา...”

ฉันเองก็เล่นคนเดียวไปจนถึงชั้นที่ 3

เนื่องจากกิจกรรมมือใหม่กำลังเกิดขึ้น จีโฮจังจึงสามารถอัญเชิญฮีโร่ขั้นสูงได้ฟรีสองครั้ง

แต่เธอคนนี้ก็ยังอยู่คนเดียว

ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องรออีกครั้ง พื้นที่ห้องรอที่ถูกกำหนดไว้เป็นค่าเริ่มต้นเมื่อติดตั้งเกม

ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ตั้งศูนย์ฝึกขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ

ฉันสามารถเห็นสไตล์การเล่นของจิโฮจังได้ทันที

‘ฉันไม่คิดว่าเขาจะสนใจเกมนี้มากนัก’

ฉันรู้จักผู้เล่นประเภทนี้ดีเพราะเคยเจอมาหลายครั้งแล้ว

เล่นมันไปเรื่อย ๆ และเมื่อรู้สึกว่าเกมมันหลุดไปนิดหน่อยหรือไม่สนุกก็เลิกเล่นทันทีและหาเกมอื่นเล่นใหม่

สรุปก็คือจิโฮจังเป็นผู้เล่นที่ย้ายเกมเล่นไปเรื่อย ๆ

อย่างน้อย ถึงช่วงแรกไรก็ได้จะดูเหมือนพวกแปลก ๆ ไม่ค่อยสนใจเกม แต่ไรก็ได้ก็พยายามค้นหากลยุทธ์หลาย ๆ อย่าง

นั่นเป็นเหตุผลที่เราจัดตั้งศูนย์ฝึกตั้งแต่แรก

จิโฮจังมาถึงชั้นที่ 3 แล้ว แต่ไม่มีฮีโร่หรือสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ เลยงั้นเหรอ?

หมายความว่าเขาไม่มีความตั้งใจที่จะเล่นเกมจริง ๆ จัง ๆ

บางทีเขาอาจกำลังเล่นเกมอื่นอยู่โดยเปิดพิกมีอัพค้างไว้

“ฉันคิดว่าฉันจะไปชั้นที่ 4 เร็ว ๆ นี้ มันคงจะดีถ้าคุณช่วยฉัน แต่ฉันคิดว่าฉันน่าจะทำเองได้…มันไม่น่าจะมีอะไรมากนักจนกระทั่งชั้นที่ 3 ฉันจะทำให้จบชั้นที่ 5 และรีบ...”

“ชั้นที่ 5 ไม่ได้ง่ายแบบที่เธอคิด”

คาเดียกระพริบตาแล้วมองกลับมาที่ฉัน

“ถ้าไม่อยากตายก็ฝึกฝนร่างกายตัวเองซะ เธอต้องมีเพื่อน มีการวางแผนกลยุทธ์ที่ดี เมื่อนายท่านของเธอกลับเข้ามาในเกมก็แนะนำให้เขาอัญเชิญฮีโร่คนอื่นมา และขอให้เขาสร้างศูนย์ฝึกด้วย”

"อัญเชิญ? ศูนย์ฝึกอบรม?"

“ถ้าเธอขึ้นไปชั้นที่ 5 ด้วยสภาพแบบนี้เธอตายแน่นอน”

“แต่จนถึงตอนนี้มันง่ายมากเลยนะ…”

ฉันลุกขึ้นยืน

ฉันกระโดดไปหาคาเดียที่กำลังพูด และเอาหน้าผากของฉันไปแนบกับหน้าผากของเธอ

ดวงตาสีแดงส่องประกายไปที่ใบหน้าของฉัน

“ฉันบอกเธอว่าไง?”

“ให้นายท่านอัญเชิญฮีโร่มาเพิ่ม ฝึกฝน และสร้างศูนย์ฝึก…”

"ใช่ อัญเชิญและฝึกอบรม หลังจากมีฮีโร่คนใหม่เข้ามา เริ่มแรกให้วิเคราะห์ความแข็งแกร่งของเขาหรือเธอซะ เลือกผู้นำและสร้างทีม ฝึกฝนเป็นทีมเพื่อให้สามารถรับมือกับภารกิจที่เข้ามาได้ ทำอย่างนี้จนกว่าจะไปถึงชั้นที่ 5”

“ว้าวววว! คุณเร็วมาก ฉันไม่เห็นมาก่อนเลยว่าคุณขยับตัวตอนไหน คุณแข็งแกร่งมากจริง ๆ”

“เธอแค่อ่อนแอ”

"ห๊ะ? อะไรนะ….?"

ฉันหยิบกริชออกมาจากฝักด้านหลังเข็มขัด

คาเดียไม่สามารถตอบโต้ฉันได้เลย แม้ว่าฉันจะฟันเสื้อคลุมของเธอไปถึงห้าครั้ง

ชายเสื้อคลุมที่ถูกตัดร่วงลงไปบนพื้นจัตุรัส

"อะไร?"

"เธอเข้าใจไหม? แม้ว่าจะมีเด็กแบบเธอเป็นร้อยคนแต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับฉัน ฉันมาที่นี่ก่อนเธอ...ดังนั้นถ้ายังไม่อยากตาย ทำตามคำแนะนำของฉันซะ”

“เมื่อกี้คุณทำอะไรอ่ะ? มันเป็นเวทย์มนตร์แบบใหม่เหรอ?”

“ฉันแค่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแค่นั้น”

"……โกหก!"

“อย่าทำตัวน่ารำคาญ จะสงสัยทุกคำที่ฉันพูดเหรอ?”

“พูดว่าอะไรเหรอ?”

ยัยเด็กเวรนี่…ต้องสงสัยทุกคำเลยรึไง