บทที่ 468 : หลังจบภารกิจ (16)

บทที่ 468 : หลังจบภารกิจ (16)

จะบอกว่าลาสกันดาเสียสติไปแล้วก็คงไม่แปลก

เบื้องหลังความแข็งแกร่งที่เทียบเคียงได้กับระดับเทพนั้นมีบทลงโทษที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่

“ทั้งหมดนี้เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของฉันเท่านั้นนะคะนายท่าน”

ยูเน็ตกระแอมไอเบา ๆ

“ต่อให้ไม่มีการต่อสู้ครั้งนี้ เขาก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน แม้จะมีพลังมากมายแต่เขาก็ไม่อาจรับมือกับเหล่าฮีโร่จำนวนมหาศาลเช่นนั้นได้หรอกค่ะ”

ฉันพยักหน้าเห็นด้วย

หนึ่งในคุณสมบัติของฮีโร่ระดับ 7 ดาว คือประสิทธิภาพในการสังเคราะห์ที่สูงส่ง

ฉันเองก็มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกับลาสกันดา เพราะผลของการสังเคราะห์จากเชย์ยังคงอยู่

'ถ้าใช้การสังเคราะห์ในทางที่ผิด พลังก็จะปะปนกันงั้นสินะ?'

นี่คือคำเตือนที่รีเจียนเคยบอกไว้

แม้ฮีโร่ระดับ 7 ดาวจะมีประสิทธิภาพในการสังเคราะห์สูง แต่ก็เปรียบเสมือนการเขียนทับข้อมูลลงบนแก่นแท้เดิม กล่าวอีกนัยหนึ่ง ข้อมูลของคนหลายคนอาจปะปนกันจนกลายเป็นความยุ่งเหยิง

แต่ลาสกันดาทำแบบนั้น เขาทับซ้อนข้อมูลของผู้คนนับพันเข้าด้วยกัน

“ฉันคิดว่าอย่างช้าที่สุด...เขาน่าจะมาถึงภายในเย็นนี้”

จุดหมายปลายทางของเขาคือลานกว้างด้านหน้าเนลม์ไฮมฟ์ ที่เป็นที่ตั้งของบรันฮิลต์ 01

ตามแผนเดิม เราจะเผชิญหน้ากับลาสกันดาตรง ๆ ด้วยกำลังพลทั้งหมดที่มี

ฉันวางแผนที่จะทำสงครามเต็มรูปแบบกับเขา ณ ที่แห่งนี้ โดยใช้กองทัพเรือเหาะทั้งหมดที่ประจำการในเนลม์ไฮมฟ์ และฮีโร่ 100 อันดับแรก รวมถึงปาร์ตี้ที่ 1 เข้าร่วมรบ

เอกสารประทับตราสีทองวางอยู่ทางซ้ายมือของโต๊ะ

มีทั้งหมดห้าแผ่น....นั่นเป็นคำสั่งเรียกตัวสมาชิกปาร์ตี้ที่ 1 ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ

เซริสเองก็รวมอยู่ในนั้น แม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องรอ ฉันก็ยังอยากเรียกตัวเธอมาเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยชะตากรรมของเนลม์ไฮมฟ์ขึ้นอยู่กับเธอ

'แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องในอดีตไปเสียแล้ว'

เธอคงไม่ต้องการมันอีกต่อไป ฉันจัดเรียงเอกสารแล้วเก็บเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะ

สิ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ไม่ใช่ลาสกันดา ฮีโร่อันดับ 1 แห่งเซิร์ฟเวอร์ หรือฮีโร่ 7 ดาวผู้แข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นเพียงร่างพัง ๆ และเรือเหาะที่ถูกไฟเผาผลาญ

“นายท่านเพียงแค่นายท่านออกคำสั่ง…พวกเราสามารถจัดการเขาได้ก่อนที่เขาจะมาถึงที่นี่”

“จะส่งนักฆ่าไปเหรอ?”

“ค่ะ หากลาสกันดาเข้าใกล้ท่านมากเกินไป...นั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่เป็นไร ฉันดูขี้ขลาดตาขาวขนาดนั้นเชียวเหรอ? แม้ฉันจะอ่อนแอ และแม้จะไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่การส่งคนไปเก็บเขาโดยไม่มีเหตุผล นั้นก็เท่ากับเรายอมรับความพ่ายแพ้”

ฉันหัวเราะพลางวางถ้วยชาลง

“ถ้าเขาต้องการมาพบจุดจบ…ก็รอ แล้วจับเขาให้ได้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น”

“ตามที่นายท่านบัญชาค่ะนายท่าน”

ยูเน็ตก้มศีรษะลง

ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ฉันต้องทำแล้ว...นอกจากรอคอยการมาถึงของเขา

“อ้อ ก่อนหน้านั้น”

ก่อนออกจากห้องบัญชาการ ฉันหันกลับมามองยูเน็ต

ยูเน็ตเอียงศีรษะ มองมาที่ฉันด้วยความสงสัย

“น่าจะมีหมาไนตัวหนึ่งตามเขามา ส่งกองทัพเรือเหาะที่ 3 ไปจัดการมันหน่อยสิ”

“รับทราบค่ะ”

ยูเน็ตยิ้มพลางก้มศีรษะลงอีกครั้ง

กองทัพเรือเหาะที่ 3 เป็นหน่วยรบพิเศษที่นิฮาคุบัญชาการอยู่

มันประกอบไปด้วยฮีโร่ระดับสูงที่ไว้ใจได้ แม้ภารกิจจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่เหล่าแมลงที่พยายามโจมตีลาสกันดาจะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก

'ถือเป็นคำเตือนจากฉันก็แล้วกัน'

ฉันนึกถึงเสียงหัวเราะของเทล

ตอนนี้ฉันสามารถเพิกเฉยได้ แต่ก็อดรู้สึกโกรธไม่ได้ ความคิดที่ว่าความขัดแย้งระหว่างฉันกับลาสกันดาเป็นไปตามแผนของเทล ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นแม้ในยามหลับใหล

'หล่อนกำลังบอกว่าฉันไม่ควรโวยวาย เพราะฉันสามารถขึ้นสู่อันดับหนึ่งได้งั้นเหรอ?'

เธอจงใจให้ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับลาสกันดา

บางที จุดประสงค์ของเธออาจเป็นเพื่อฉันจริง ๆ ก็ได้

ช่างเป็นการแสดงที่แยบยล

บอกว่าฉันทำอะไรได้มากมาย

และถ้าไม่อยากเป็นเหมือนอันดับ 1 ในตอนนี้ ก็ลองคิดดูเองแล้วกัน

ปัง!

ฉันเตะกำแพงในโถงทางเดินอย่างแรง

[โว้ว ๆ ๆ ๆ ! เกิดอะไรขึ้นคะท่านโลกิ! กาแฟของฉันรสชาติแย่เหรอคะ?]

ไอเซลที่ถือเหยือกกาแฟอยู่ด้านหลังสะดุ้งตกใจ

ตอนนี้เธอดูเหมาะกับลุคเด็กฝึกงานมากทีเดียว

[อย่าเพิ่งโกรธนะคะ! ฉันจะชงกาแฟใหม่ให้อร่อยขึ้นกว่าเดิมค่ะ ดังนั้นได้โปรดอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ!]

“ทำไมล่ะ? ฉันชอบกาแฟของเธอนะ เธอถ่ายเอกสารและส่งแฟกซ์ได้ดีมาก”

[แล้วทำไมท่านโลกิถึงทำแบบนี้ล่ะคะ? อย่าบอกนะว่ายัยแม่มดหมอกนั่นหลอกให้ฉันไปทำงานอีกแล้ว?]

'...ดูเหมือนเธอจะถูกยูเน็ตแกล้งบ่อยจนหลอนไปแล้ว'

ฉันเดินต่อไป

เวลาผ่านไปหลายเดือนแล้ว นับตั้งแต่เซริสและไอเซลแห่งเนลม์ไฮมฟ์ออกจากห้องรอไป

ถึงเวลาที่เธอควรได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว

หลังจากเรื่องนี้จบลง ฉันต้องบอกใบ้บางอย่างกับยูเน็ตซะหน่อยแล้ว

และในเย็นวันนั้นเอง…

“การเตรียมการเสร็จสิ้นแล้วค่ะ แม้ลาสกันดาจะได้รับพลังคืนมาชั่วคราว แต่เขาก็ไม่อาจแตะต้องตัวนายท่านได้แม้แต่ปลายเล็บ”

บนดาดฟ้าของบรันฮิลต์ 01

ฉันกำลังมองท้องฟ้าที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตากับยูเน็ต

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันแห่งยามพลบค่ำ

จุดเล็ก ๆ กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ๆ จากฟากฟ้าเบื้องหน้า

เรือเหาะของเขาทรุดโทรมราวกับเรือที่ใกล้จะอับปาง

เพียงแค่ยิงบัลลิสต้าใส่เพียงนัดเดียว มันก็คงพังทลายลงทันที

[อันตราย!]

[ผู้พิชิตโชคชะตา]

[ลาสกันดา เอลซิส Lv.99]

มีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนนั้น

เลเวลที่เคยเกิน 600 และกองทัพอันเกรียงไกรล้วนสูญสิ้นไปหมดแล้ว

ตอนนี้เหลือเพียงเขาผู้เดียวบนเรือเหาะนั้น...