บทที่ 452 : ประเภทภารกิจ : ซับซ้อน (18)

บทที่ 452 : ประเภทภารกิจ : ซับซ้อน (18)

เหล่าทหารรับจ้างทั้งบนพื้นดินและกลางอากาศต่างจ้องมองเฟรียซิสด้วยอาการตกตะลึง จนลืมแม้แต่จะขยับอาวุธในมือ

ไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงตะโกนก็ดังกึกก้อง

"โว้ว !!! ว้าว!"

“กำจัดทุกอย่างที่ขวางทางเจ้าหญิง!”

[ประสิทธิภาพของ 'ทายาทแห่งสายเลือดสีทอง' เพิ่มขึ้น!]

[ขวัญกำลังใจของทหารรับจ้างทั้งหมดพุ่งสูงขึ้น!]

การบุกโจมตีของทหารรับจ้างยิ่งทวีความรุนแรง

แม้การตอบโต้ของเหล่าสัตว์ประหลาดจะดุเดือด จนทำให้ทหารรับจ้างบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก

แต่พวกเขาก็ยังคงบุกตะลุยต่อไปอย่างไร้ความเกรงกลัว

“แค่ปลุกใจครั้งเดียว ผลลัพธ์ออกมาดีขนาดนี้เลยเหรอ?”

เวคิสหัวเราะในลำคอ

“แสดงว่าเธอเป็นมนุษย์ที่ถูกเลือกโดยสวรรค์ สำหรับคนที่ไม่รู้อะไรเลย เธอดูเหมือนพระเจ้า...คุ้มค่าแก่การจับตามองจริง ๆ”

เวคิสกอดอกและจ้องมองไปยังเมล็ดพันธุ์นั้น

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าหญิงจะเป็นคนจัดการกับเมล็ดพันธุ์นั่นสินะ?”

กองเรือเหาะของทหารรับจ้างกำลังเคลื่อนเข้าใกล้เมล็ดพันธุ์มากขึ้นเรื่อย ๆ

สัตว์ประหลาดที่บินอยู่ติดกับดักตาข่ายเวทย์มนตร์

แม้แต่สัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ก็ไม่อาจต้านทานกองกำลังได้

เพราะพลังการจู่โจมของพวกเขานั้นแตกต่างจากเรือเหาะของทาวน์เนียในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง ปริมาณที่มากกว่าทำให้เกิดความแตกต่างอย่างมหาศาล

'พอกลับไป เราต้องเสริมกำลังให้มากกว่านี้'

เมื่อถึงชั้นที่ 50 เราจะสามารถเข้าสู่ดันเจี้ยนรายวันขั้นสูงได้

อัตราส่วนของทรัพยากรที่เราหาได้จะดีกว่านี้มาก

จากนี้ไป เราต้องสร้างกองทัพเรือเหาะขนาดกลาง

อย่างไรก็ตาม ระหว่างการทำภารกิจครั้งนี้เราสูญเสียฮีโร่ไปเยอะมาก

‘อีดิส…'

...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมัวคิดถึงเธอ

ฉันส่ายหัวแล้วมองไปที่เฟรียซิส

เฟรียซิสกำลังเข้าใกล้เมล็ดพันธุ์พร้อมกับดาบสีทองในมือ

<หึ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย...ในที่สุดนางก็ตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ถ้าหากข้าสามารถใช้ดาบมิติได้ในตอนนั้น ข้าคงไม่ตายอย่างไร้ค่าแบบนี้>

กูกูคอนพูดขณะกระพือปีก

เวทย์มนตร์หรือพลังกายภาพทั่วไปใช้ไม่ได้ผลที่นี่

หลังจากเผชิญหน้ากับพวกมันในภารกิจแรก ฉันต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการสร้างมาตรการรับมือแบบใหม่

"ถอยไป!"

เมื่อเฟรียซิสเหวี่ยงดาบของเธอไปด้านข้าง หนวดที่พันอยู่กับเรือเหาะก็หดกลับทันที

ปฏิกิริยาของมันแตกต่างจากตอนที่เราเผชิญหน้ากันโดยสิ้นเชิง หนวดเหล่านั้นบิดตัวไปมาราวกับกำลังหลีกเลี่ยงพลังของดาบ

กองเรือเหาะของทหารรับจ้างค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้เมล็ดพันธุ์โดยแทบไม่มีอุปสรรคใด ๆ ขวางพวกเขาเลย

“ตอนนี้ฉันมาคิดดูแล้วมีบางอย่างไม่ปกติ…เจ้าชายหายไปไหน?”

เจนน่ากวาดตามองไปรอบ ๆ

อย่างที่เจนน่าพูด หลังจากที่เจ้าชายออกไปจากสนามรบ ก็ไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย

เขาอาจจะปรากฏตัวขึ้นและสร้างปัญหาบางอย่างก็เป็นได้

“ถ้าเขาไม่ออกมาให้เห็นอีกเลยก็ดีสิ! ยังไงก็เถอะ ฉันดีใจที่ทุกอย่างออกมาด้วยดี”

เจนน่ายิ้มและนั่งลงข้าง ๆ ฉัน

แล้วเธอก็เอนศีรษะลงบนไหล่ของฉัน

“……หนัก”

“ฉันกำลังเหนื่อย ขอพักนิดนึงนะ”

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเจนน่าเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง

เธอคงจะคิดถึงอีดิสสินะ...

ฉันมองไปข้างหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

ที่หน้าเมล็ดพันธุ์นั้น เจ้าหญิงกำลังยกดาบขึ้น

แสงสีทองส่องประกายจากปลายดาบพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ฉัน…จะไม่ยอมให้แกอยู่ที่นี่อีกต่อไป จงกลับไปยังที่ที่แกจากมาซะ!”

เฟรียซิสค่อย ๆ ลดดาบลง

เธอใช้ดาบกรีดเมล็ดพันธุ์จากด้านบนลงด้านล่าง

ไม่มีเสียงระเบิดหรือเสียงของสิ่งใดแหลกสลาย

ชริ้ง!!!

แต่ทว่า เมล็ดพันธุ์ขนาดมหึมาที่สูงกว่าร้อยเมตรนั้นกลับถูกกลืนหายไปในแสงสว่างเจิดจ้า

จากนั้นมันก็หายไปในพริบตา เหลือเพียงอนุภาคแสงสว่างที่ส่องประกายระยิบระยับไปทั่วบริเวณ

'เธอจัดการมันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว'

ใกล้ถึงเวลาที่เราจะถูกส่งกลับไปที่ห้องรอแล้ว

ในเวลาเดียวกัน แสงสว่างก็สาดส่องเข้ามาที่ฉัน

[เคลียร์ภารกิจเรียบร้อยแล้ว!]

[ 'ฮาน' 'เจนน่า' 'เวคิส' 'คิชาช่า' 'คาทีโอ' เลเวลอัพ!]

[ 'เบนิค (★★★★)' 'อลัน (★★★★)' 'เรน(★★★★)' ...]

[รางวัล - 1,000,000 G หัวใจราชาสัตว์ร้าย เขี้ยวราชาสัตว์ร้าย....]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม - 'ฮาน(★★★★)' ]

เวลาในสนามรบหยุดนิ่ง

ทหารรับจ้างที่กำลังโห่ร้องและสัตว์ประหลาดที่กำลังหลบหนีต่างก็ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น

เฟรียซิสเองก็หยุดนิ่งและพยายามมองมาที่ฉัน

[นายท่าน ขอแสดงความยินดีกับการเคลียร์ภารกิจชั้นที่ 50!]

[ตอนนี้ คุณได้เข้าสู่ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญในพิกมีอัพแล้ว! ทั้งเพื่อนของคุณ! ครอบครัวของคุณ! เหล่านายท่านในอินเตอร์เน็ต! พวกเขาภูมิใจ ภูมิใจ ภูมิใจในตัวคุณมาก!!!!]

[เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันก่อนที่คุณจะต้องการความช่วยเหลือจากฉัน มุ่งหน้าปีนหอคอยต่อไป! ฉันหวังว่าการคุ้มครองของเทพธิดาจะสถิตย์อยู่กับนายท่านตลอดกาล!]

[※สามารถดูเนื้อหาเพิ่มเติมได้ในวิธีใช้งาน]

'มันจบลงแล้ว'

มันเป็นภารกิจที่แสนยาวนาน...

'อันดับแรก…'

ถ้ากลับไปที่ห้องรอ ฉันจะนอนก่อนเลย

เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ

การสนทนากับเฟรียซิส คงต้องรอไปคุยกันในชั้นถัดไป

เหล่าฮีโร่ที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มกลายเป็นแสงสว่างและหายไป

สัญญาณของการกลับไปยังห้องรอปรากฏขึ้น

ฉันเองก็ต้องเตรียมตัวกลับไปที่ห้องรอเช่นกัน

แต่...ก่อนจะกลับไปยังห้องรอ

ฉันหรี่ตาลง

มีใครบางคนยืนอยู่ไกล ๆ

คน ๆ นั้นนั่นคือเจ้าชาย

เจ้าชายในชุดเสื้อคลุมสีแดงเข้มจ้องมองเฟรียซิสเงียบ ๆ

เขาไม่ละสายตาจากเธอเลย จนกระทั่งแสงสว่างกลืนกินร่างของฉันจนหมด