บทที่ 432 : หนึ่งเหรียญทอง (2)

บทที่ 432 : หนึ่งเหรียญทอง (2)

"ฮาน แล้วที่นั่นมีกี่คนล่ะ"

ณ สถานที่นัดพบบริเวณรอบนอกป่า

เจนน่าเดินเข้ามาหาฉันแล้วถาม

"เยอะ...นับไม่ไหว"

"มีมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ!"

"มันแย่มาก ข้าหายใจไม่ออก ป่าทั้งป่าเต็มไปด้วยกลิ่นสาบสัตว์แปลก ๆ ทั้งนั้น"

คิชาช่าย่นจมูกของเธอ

คาทีโอที่กำลังตรวจสอบวงกลมเวทมนตร์ค้นหาที่ตั้งตรงมุมห้องก็เอ่ยปากขึ้น

"บางทีกองทัพของคริสตจักรก็อาจจะอยู่ในป่าเช่นกัน ถ้ารวมสัตว์ประหลาดและกองทัพของคริสตจักรเข้าด้วยกัน กองกำลังมันจะไม่เกินหมื่นคนเลยเหรอ"

"หมื่นคน? นั่นมัน...เยอะมาก"

"ฉันมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง? ฉันถูกหลอกให้มาที่นี่"

คาทีโอพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

เฟรียซิสปิดปากแน่นด้วยสีหน้ามืดมน

ทุกคนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"ฉันควรทำอย่างไรดี? มีวิธีที่ดีกว่านี้ไหม? เราพยายามทำให้ตระกูลอะเซนิสเปลี่ยนใจดีไหม? ฉันเดาว่ามันก็มีโอกาสที่พวกเขาจะช่วยเราได้"

หากเขาช่วยเราจริง ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเราสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้

แม้ว่าผู้สืบทอดและกองกำลังจะถูกกำจัดออกไป แต่พลังของตระกูลอะเซนิสจะไม่ถูกทำลาย

จากคำบอกเล่าของเฟรียซิส พวกเขายังคงมีกองกำลังจำนวนมาก

พวกเขาแค่ไม่ต้องการช่วยเราเท่านั้นเอง

"ฉันเสียใจ หากเพียงแค่ฉันโน้มน้าวพวกเขาได้ดีกว่าดี..."

เฟรียซิสก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม

"มันไม่ใช่ความผิดของเธอ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ"

ที่จริงในสถานการณ์แรกของทาวน์เนีย เราควรจะต้องดำเนินภารกิจต่อไปพร้อมกับกองทัพที่แข็งแกร่งของอะเซนิส

อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ ได้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นเมื่อเดลฟีนเสียชีวิตบนชั้นที่ 45

ฉันคาดหวังว่าประวัติศาสตร์จะได้รับการแก้ไข และบางทีเดลฟีนอาจจะกลับมามีชีวิตอีกครั้งเ แต่นั่นไม่ได้เกิดขึ้น

เรื่องราวของกองกำลังอะเซนิสที่ถูกกวาดล้างยังคงเหมือนเดิม และเดิมทีอะเซนิสช่วยเหลือเฟรียซิสเต็มที่ แต่เมื่อพวกเขาสูญเสียผู้สืบทอดไป พวกเขาก็ไม่ไว้วางใจเธออีกแล้ว

"สถานที่ที่เราจะเข้าไปทำภารกิจ...มันเต็มไปด้วยศัตรูไม่ใช่เหรอ?"

คาทีโอมองมาที่ฉัน

ฉันพยักหน้า

พวกนั้นเป็นคนของจักรวรรดิ

สามในสี่ตระกูลหลักตั้งตนเป็นศัตรูตั้งแต่แรกเริ่ม

ราชองครักษ์ของจักรวรรดิและกองกำลังของคริสตจักรต่างก็เป็นศัตรูกัน และอะเซนิสซึ่งเป็นตระกูลเดียวที่เป็นกลางก็หันหลังให้ความวุ่นวายนั้น

ราวกับว่ากลุ่มติดอาวุธขนาดใหญ่ทุกกลุ่มบนทาวน์เนียหันมาต่อต้านเรา

"นี่แทบทำให้ฉันบ้าแล้วนะ ฉันควรทำยังไงดี"

คาทีโอเกาหัวอย่างประหม่าและสับสน

"เราควรจะสงบสติอารมณ์ก่อนใช่ไหม? สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งหรือสองครั้งซะหน่อย ถูกต้องไหม?"

"นั่นสินะ แต่ว่า..."

"ถ้าเราตั้งสติและมองหาทางออก เราก็จะพบหนทาง เราเตรียมตัวมาอย่างหนัก ฉันแน่ใจว่าเราจะไม่แพ้"

"ฉันต้องวิเคราะห์สถานการณ์อีกครั้ง เอาล่ะ..."

สมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1 กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด

ฉันถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วรีบเดินออกไปข้างนอก

"นายกำลังจะไปไหนน่ะฮาน?"

เจนน่าถาม

"ไปสูดอากาศ"

ฉันตอบเธอสั้น ๆ แล้วเดินออกไปนอกป่าทันที

ต่อให้เอาแต่ถกเถียงกันไปก็ไม่มีทางได้รับคำตอบ

และปกติตอนอยู่บนโลก ฉันก็จะออกไปเดินเล่นทุกครั้งที่สมองไม่ปลอดโปร่งและติดขัดอะไรบางอย่าง

'มันช่วยให้ดีขึ้นมาหน่อย'

ในป่าแม้จะมืด แต่ข้างนอกก็ยังพอเห็นได้

แสงแดดส่องเข้ามานิดหน่อย ต้นไม้และใบไม้ก็เขียวขจี

อย่างน้อยก็รู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านป่าจริง ๆ

บริเวณรอบนอกของป่าถูกแบ่งออกเป็นสถานที่ที่สามารถไปได้และสถานที่ที่ไม่สามารถไปได้

ฉันเดินออกไปข้างนอกผ่านรากและพุ่มไม้ของต้นไม้ที่สวยงามแห่งนี้ไปเรื่อย ๆ

ยังไม่มีวี่แววว่าภารกิจจะสิ้นสุด ฉันวางแผนที่จะย้ายไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้จากที่นี่

'มีสัตว์ประหลาดอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ'

ฉันหยุดเดิน

มีร่างบางร่างเดินอยู่ไกล ๆ

ร่างนั้นค่อย ๆ เข้ามาใกล้จุดที่ฉันอยู่

มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ฉันก็ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า

หลังจากนั้นประมาณ 5 นาที เจ้าของร่างนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น

'พวกนั้นเป็นคนเหรอ?'

ชายสองคนกำลังเดินไปตามถนน

พวกเขากำลังเคลื่อนตัวออกไปนอกกำแพงโปร่งใสที่ฉันไม่สามารถผ่านไปได้

ไม่ใช่คนจากกลุ่มคริสตจักร

พวกเขาแต่งกายด้วยชุดเกราะหุ้มหนังที่ตัดเย็บอย่างดีและมีอาวุธคาดไว้กับเข็มขัด

ผู้ชายที่เดินอยู่ทางซ้ายน่าจะอายุ 20 ต้น ๆ

ชายที่อยู่ทางขวาดูเหมือนเขาจะแข็งแกร่งกว่าอีกคนมาก

"ทำไมเราถึงมาอยู่ในที่แบบนี้? มีเรื่องให้ทำอีกตั้งมากมาย"

ชายผู้มีใบหน้าบูดบึ้งบ่น

มันเป็นเสียงและน้ำเสียงที่ไม่เข้ากับใบหน้าของเขา

"ก็มันน่าสงสัยตั้งแต่แรกแล้วนิ เมล็ดเหมือนไข่ที่หน้าตาประหลาดนั่นสามารถนำมาซึ่งความสงบสุขได้ มีแต่คนบ้าแหละจะไปเชื่อ"

"นั่นคือสิ่งที่คริสตจักรบอกไม่ใช่เหรอ? คนอย่างเราไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตาม และถ้าต้องการสืบเรื่องนี้จริง ๆ แค่ส่งผู้ใต้บังคับบัญชาไปไม่ได้เหรอ?"

"ผู้ใต้บังคับบัญชา? แล้วใครเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาล่ะ?"

"ก็ได้ ๆ ฉันนี่แหละผู้ใต้บังคับบัญชา"

"ฉันอายุมากกว่านายสิบปีนะ พูดจาดี ๆ ให้ดูมีมารยาทหน่อย!"

ชายหนุ่มทั้งสองคนที่เดินไปตามเส้นทางป่าทะเลาะกันตลอดเวลา

ฉันมองไปทางชายหนุ่ม ผู้ชายหน้าบูดบึ้งน่าจะเป็นพี่

ร่างกายมีความสมดุลดีมาก และท่าเดินก็ดูมั่นคง

'ค่อนข้างแข็งแกร่งมากเลยทีเดียว'

เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้ฝึกฝนมาเป็นเวลานาน

นอกจากนี้...มันมีกลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคยแต่ฉันก็ไม่แน่ใจ

ฉันไม่สามารถอธิบายได้

เปรี้ยะ

ฉันมองที่แขนซ้ายของฉัน

สายฟ้าสีแดงเข้มสว่างขึ้นมาแล้วหายไป

ชายหนุ่มผมหางม้าสีน้ำตาลที่มีท่าทางร่าเริงมองไปทั่วป่าแล้วพูดว่า

"มีสัตว์ประหลาดมากมาย ฉันไม่สามารถนับจำนวนพวกมันได้...มันดูแออัดมากยังไงไม่รู้"

"ผู้บังคับบัญชาจะไปจัดการเองหรือเปล่า? ลองคิดดูสิ ทุกวันนี้มีการโจมตีของสัตว์ประหลาดมันน้อยลงมาก และผู้บังคับบัญชาเองก็ไม่ได้พยายามรวบรวมกำลังพลเลย นั่นหมายความว่าเขาสามารถจัดการกับพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียวหรือเปล่า? ต้องจัดการมันให้ตายหมดสิ แบบนั้นแหละถึงจะเรียกว่าความสงบที่แท้จริง!"

"...กลิ่นนี้"

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าขมวดคิ้ว

"เราจะกลับไปรวบรวมเด็ก ๆ และโจมตีพวกนั้นเหรอ?"

"โจมตีอะไร? เราจะจัดการศัตรูจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างไร? มันแค่น่าสงสัย ฉันเลยมาดูต่างหาก"

"ทำไม่ได้อะไรเล่า? แต่ฉันว่าผู้บังคับบัญชาเราทำได้นะ! ผู้บังคับบัญชาคือใครจำไม่ได้เหรอ? เขาคือต้นแบบผู้น่ายกย่องของทหารรับจ้างทั้งหมดในทาวน์เนียไม่ใช่หรือไง? ผู้บังคับบัญชาพิชิตดันเจี้ยนทั่วทั้งทวีปในเวลาไม่ถึง 10 ปี... ว้าว! นั่นเป็นความสำเร็จที่ไม่มีใครเคยทำได้ นั่นแหละเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงปฏิบัติต่อเขาเหมือนพี่ชายของผม เพียงคำพูดเดียวจากผู้บังคับบัญชา ทหารรับจ้างหลายพันคนในทาวน์เนียจพากันออกมาเหมือนผึ้ง!"

"นี่!!"

"พี่โจชัว!"

"อย่ามาเรียกฉันว่าพี่เฉย ๆ นะ"

"งั้นเรียกผู้บังคับบัญชาราชาทหารรับจ้างก็ได้"

"ราชาทหารรับจ้างอะไร ฉายาบ้าอะไรอีกเนี่ย?"

"จะมีใครอีก ก็พี่ไงเล่า ลืมฉายาตัวเองแล้วหรือไง? ฮ่าฮ่าฮ่า"

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเต็มที่