บทที่ 412 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (14)
บทที่ 412 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (14)
บทที่ 412 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (14)
“ซีราออส”
<จำชื่อข้าได้ด้วยเหรอ? >
“มันใช่เวลามากระแหนะกระแหนกันไหม? ถึงเวลาแล้ว”
<ฮึ่ม! ทีแรกข้าคิดว่าข้าจะต้องรอจนตายซะอีก!>
เปรี๊ยะ!!
สายฟ้าสีแดงเข้มเริ่มกะพริบจากมือซ้ายของฉัน
<เอาเถอะ ตอนนี้พรสวรรค์ของเจ้ามันยอดเยี่ยมมาก อัตราการสะท้อนของเจ้าสูงมาก เจ้าทำได้ยังไง? >
“ฉันก็แค่รู้ว่าต้องทำอะไร”
ฉันหัวเราะเบา ๆ
ตอนนี้ฉันสามารถรวมรร่างกับซีราออสได้ตลอดเวลาแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลกันก็ตาม
“แก...!”
ฉันกับซีซาลสบตากัน
ดวงตาสีฟ้าของเธอบิดเบี้ยว และเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน
“...ฉันจะฆ่าแก”
ซีซาลเพิ่งใช้ดาบในมือสับคนสองคนที่ขวางทางเธอจนเละเหมือนหัวไชเท้า และเธอก็เดินมาหาฉัน
ร่างกายของเธอเปื้อนเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า
ปิ๊ด!
เมื่อซีซาลเป่านกหวีดที่ห้อยอยู่บนคอของเธอ สายตาของคนในกลุ่มเธอก็จับจ้องมาที่ฉันทันที
“ใครกันที่มาก่อความวุ่นวายแบบนี้?”
แถว ๆ แท่นคริสตัล
ชายผู้มีกระโหลกห้อยอยู่รอบเอวมองมาที่ฉัน
ชายคนนั้นหมุนดาบทรงโค้งในมือและบิดมุมปากของเขายิ้มเยาะขึ้น
“ใช่หมาบ้าคนนั้นหรือเปล่า? ฉันเองค่อนข้างเบื่อ แต่แบบนี้มันก็น่าตื่นเต้นดีนะ ฉันจะได้มีอีกหนึ่งหัวไว้ประดับบารมีให้นายท่าน”
ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาฉัน เขาเดินเหยียบลงบนซากศพที่กระจัดกระจายเหมือนขยะอย่างไม่แยแส
“พวกเรา! ฆ่าผู้ชายคนนั้นก่อน! ถ้าเราปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ ต่อจากนี้คงมีแต่เรื่องวุ่นวายแน่”
“ฉันเห็นด้วย!”
สายตาเฉียบคมหลายสายตามุ่งมาที่ฉัน
พวกเขากำลังเริ่มเคลื่อนไหว
คนเหล่านี้คือบุคคลที่โชกโชนในการต่อสู้อย่างแท้จริง และเรียกได้ว่าพวกเขาเป็นชนชั้นสูงที่ได้รับการเลี้ยงดูจากนายท่านของแต่ละคนด้วยความเอาใจใส่เป็นอย่างดี
พวกเขาแตกต่างจากคนอื่น ๆ
พวกเขาต้องผ่านการฝึกฝนและผ่านการสังเคราะห์มานับสิบหรือนับร้อย เช่นเดียวกับที่พวกเขาผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วน
[https://go.onewinch.tv/ - วันวินช์ทีวี]
[พิกมีอัพ! - หมาบ้าปรากฏตัวขึ้นที่ซากปรักหักพัง?!]
[บีเจ - ซีจิน]
[ผู้ชม 5,412 คน]
จำนวนผู้ชมก็เพิ่มขึ้นมากกว่าตอนแรกถึงสิบเท่า
ดุเดือดจริง ๆ
ฉันหายใจเข้าปอดลึก ๆ
เจนน่าและเวคิสกำลังรอโอกาสเข้าจู่โจมอยู่ที่ไหนสักแห่ง
คงไม่จำเป็นที่จะต้องเก็บแรงไว้
“แกเตรียมตัวตายได้เลย”
ซีซาลถ่มน้ำลายเปื้อนเลือดออกมาจากปาก
ลวดลายสีม่วงปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอ
มันเป็นเครื่องหมายของรอยประทับ
“อย่าหาว่าฉันป่าเถื่อนก็แล้วกัน”
“เลิกพูดเถอะ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ควรเสนอหน้าออกมา”
คนอื่น ๆ เองก็เปิดใช้งานรอยประทับของพวกเขาทันที
ตู้ม!
หลังจากเสียงดังสนั่นเกิดขึ้น อาวุธต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหอก ดาบ ลูกธนู และกระสุนเวทย์มนตร์ก็พุ่งมาโจมตีฉันทันที
ฉันพลิกสวิตช์ในหัว
[ 'ฮาน (★★★★)' เข้าสู่พลังเหนือธรรมชาติ!]
แรงระเบิดดังขึ้นในหัวของฉัน
เลือดไหลไปทั่วร่างกายของฉันและพุ่งออกมาเหมือนมีใครเปิดก๊อก
<ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าแมลงกำลังอาละวาดแล้วสินะ!>
เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!!
สายฟ้าสีแดงเข้มส่องประกายไปทั่วร่างกายของฉัน
[ทักษะพิเศษ 'สภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกร' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]
ตู้ม! บู้ม!
[ฮีโร่สามารถต้านทานการโจมตีด้วยเวทย์มนตร์ได้!]
[ฮีโร่สามารถต้านทานการโจมตีด้วยเวทย์มนตร์ได้!]
[ฮีโร่มีภูมิคุ้มกันทางร่างกายต่อความเสียหายทางกายภาพ!]
[ฮีโร่มีภูมิคุ้มกันทางร่างกายต่อความเสียหายทางกายภาพ!]
[ฮีโร่สามารถต้านทานการโจมตีด้วยเวทย์มนตร์ได้!]
[ฮีโร่มีภูมิคุ้มกันทางร่างกายต่อความเสียหายทางกายภาพ....]
'ขั้นที่ 3'
ตอนนี้สภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกรของฉันได้เข้าสู่ระดับ 3 แล้ว
ฉันจับดาบไว้แน่น
'มาเลย ฉันพร้อมแล้ว'
ฉันถอนหายใจออกมา
ผลจากการใช้งานสภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกรกระจายทำให้เกล็ดกระจายไปทั่วไหล่ซ้ายของฉัน และปกคลุมไปทั่วร่างกายของฉันทันที
[อันตราย!]
[ 'ฮาน (★★★★)' เริ่มปนเปื้อนแล้ว!]
พลังงานแปลกปลอมแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของฉัน
บางทีนี่อาจเป็นผลข้างเคียงของสภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกรที่ซีราออสพูดถึง
รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงไปทั่วหลอดเลือดของฉัน
'มันรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ...'
เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!!
สายฟ้าสีแดงเข้มเปล่งประกายรุนแรงกว่าเดิม มันกลายเป็นรูปปีกมังกร
บริเวณใบหน้าของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดง
<จะมาตายที่นี่เหรอ? >
“ไม่มีทาง”
ฉันยิ้ม
“นั่นมันอะไรกัน!”
“มันเป็นสัตว์ประหลาดเหรอ?”
ฉันก้าวเท้าของฉันไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
เพียงแค่ก้าวออกไปเบา ๆ พื้นดินก็พังทลายลง และรอยแตกก็กระจายไปทุกทิศทุกทาง
ภาพสะท้อนของฉันบนดาบตอนนี้ฉันไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
'มันก็พอเข้าใจได้'
ปัง!
ร่างกายของฉันทะยานขึ้นไปในอากาศหลายสิบเมตร
มันไม่ใช่แค่การกระโดด
แต่เรียกว่าลอยขึ้นไปจะง่ายกว่า
<มาเล่นวิชาตัวเบาสักพันครั้งกันเถอะ>
พันครั้ง...
'น้ำหนักแรงของฉันตอนนี้น่าจะประมาณ 80 ตัน'
ไม่เลวเลยสำหรับการสาธิต
ฉันมองลงไป
ฮีโร่หลายสิบคนมองมาที่ฉันอย่างว่างเปล่า
สายฟ้าที่วิ่งไปทั่วร่างกายของฉันเริ่มเบาลงนิดหน่อย
จากระดับที่ 3 ของสภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกร ฉันสามารถเริ่มควบคุมแรงโน้มถ่วงได้อย่างจริงจัง
แม้ว่ามันจะไม่ได้ทรงพลังขนาดนั้น
แต่มันก็ช่วยให้น้ำหนักของฉันเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิม
“ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็หลีกทางซะ!”
ในระยะไกล เจนน่าตะโกนขณะที่เธอกำลังวิ่งไปที่แนวป้องกัน
ไร้ประโยชน์ที่จะเมตตา
ฉันกระทืบเท้าขึ้นไปในอากาศ
‘ฉันต้องเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิม'
ความเร็วที่ฉันต้องการมันมากกว่านี้หลายเท่า
'มากกว่านี้'
หลังจากการเร่งความเร็วอีกสองสามครั้ง ฉันก็ทะลุกำแพงนั้นเข้าไปได้
ฉันกำดาบในมือขวาไว้แน่น
เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนท่วมใบมีด
[ทักษะ 'ดาบแห่งจิตวิญญาณ' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]
ก่อนที่ฉันจะร่อนลง ฉันก็เหวี่ยงดาบออกไปทันที
และจากนั้น
<ที่นี่ไม่มีใครแข็งแกร่งเทียบเทียมพลังของเจ้าได้ในตอนนี้>
<สวรรค์ของพวกมันจะเปลี่ยนเป็นนรกในพริบตา>