บทที่ 408 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (10)

บทที่ 408 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (10)

เบื้องหน้า ทุ่งราบกว้างใหญ่เบื้องนอกหน้าต่างปรากฏแก่สายตา

เด็กสาวกลุ่มหนึ่งกำลังยื่นพวงมาลัยให้ซีซาลที่กำลังเดินผ่านไปตามถนน

“พี่คะ! รับนี่ไว้เป็นของขวัญจากพวกเราก่อนค่ะ พี่ต้องลำบากมากเลยเพื่อพวกเรา”

“ไม่เป็นไรหรอก...เอ่อ...”

ซีซาลกล่าวติดขัดเล็กน้อย

“มันไม่สวยเหรอคะ?” เด็กสาวเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

“งั้น...งั้นหนูจะไปทำให้สวยกว่านี้! หนูทำได้แน่นอน...”

ตู้ม!

ทันใดนั้นเอง วัตถุบางอย่างก็ร่วงลงมาจากฟ้าและตกลงหน้าพวกเธอ

ไม่สิ มันไม่ได้ร่วงลงมา แต่มันถูกโยนลงมาต่างหาก

แขนขาทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูปราวกับกิ่งไม้หัก ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

มองเผิน ๆ อาจคล้ายลูกบอลกลม ๆ สักลูก แต่มันไม่ใช่

มันคือร่างของชายคนหนึ่งที่ฉันเพิ่งโยนออกไปนอกหน้าต่าง

ฉันกระโดดลงมายังชั้นล่าง ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดออกจากดาบ

ทุ่งดอกไม้ที่เคยงดงาม...ตอนนี้ถูกย้อมไปด้วยสีเลือด

เด็กสาวที่จำร่างนั้นได้เบิกตากว้าง ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด

ซีซาลหันมามองฉัน ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น

“ทุกคน! รีบเข้าไปหลบข้างใน! ดารินมากับฉันเร็ว!”

“ค่ะ!”

เด็กหญิงทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปในอาคารตามคำสั่งของซีซาล

ซีซาลหรี่ตาลง จ้องมองร่างไร้วิญญาณเบื้องล่าง

“นายทำอะไรลงไป?!” เธอเอ่ยถามเสียงเข้ม

“…” ฉันเลือกที่จะเงียบ

“เหอะ! ที่ผ่านมานายก็แค่เสแสร้งเป็นคนดีสินะ!”

"เกิดอะไรขึ้น?!"

ประตูชั้นล่างของที่พักเปิดออก ชายร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้น

อดิลัน...รองหัวหน้ากิลด์ดวงดาวสีเงิน รองนายท่านคนสนิทของโซรง

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ

อดิลัน ผู้ช่วยของเขา และเหล่าฮีโร่คนอื่น ๆ กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

คาดว่าคงมีร่วมร้อยคนได้

"นี่! ฮาน! กฎเหล็กของกิลด์คือห้ามสมาชิกทะเลาะวิวาทกันโดยเด็ดขาด! ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม..."

"และห้ามฆ่ากันเองด้วย!"

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?"

“ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว ฟังให้ดี ๆ นะ”

ฉันพูดพลางคลายมือที่กำดาบ

“ทิ้งของทุกอย่างไว้ แล้วออกไปจากที่นี่ซะ! เพราะต่อไปนี้ถ้าใครขวางทางฉัน ฉันจะฆ่าทิ้งทันที!”

“…”

ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ

“อยากให้พูดใหม่อีกรอบไหม?”

ฉันแสยะยิ้ม

“ฉันจะยึดที่นี่”

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดลงกว่าเดิม

ทั้งซีซาลและอดิลันต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

'ขอโทษด้วย แต่ฉันจำเป็นต้องทำ'

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสำนึกผิด

เจนน่ากำลังสืบหาข้อมูลของศัตรูอยู่

ฉันต้องถ่วงเวลาไว้ เผื่อมีพวกบ้าระห่ำโผล่ออกมา

พวกมันจะได้ลิ้มรสชาติที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"หมายความว่ายังไง..."

“ค...คุณประกาศสงครามกับเรางั้นเหรอ?” อดิลันถามขึ้น

ฉันพยักหน้ารับ

[ดูรูรุง!]

[คุณได้ถอนตัวออกจากกิลด์ 'ดวงดาวสีเงิน' ]

ช่างหัวมันสิ!

ไรก็ได้เปิดหน้าต่างระบบ และเข้าสู่แท็บเมนูยุทธวิธีทันที

จากนั้นก็กดไอคอนรูปดาบสีแดงสด

[นายท่าน ต้องการสั่งโจมตีวัตถุโบราณขนาดกลาง (847D) ใช่หรือไม่?]

“ไอ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาบุกรุกที่นี่!”

ชายคนหนึ่งตะโกนลั่น ก่อนจะเหวี่ยงหอกพุ่งเข้าใส่ฉัน

ฉัวะ!

ร่างของเขาถูกดาบของฉันตัดขาดเป็นสองท่อนพร้อมกับหอกในมือ

ฉันเตะร่างของชายคนนั้นกระเด็น ตอนนี้สวนดอกไม้กลายเป็นสีเลือด

“ทุกคน! เตรียมตัวสู้!”

เหล่าฮีโร่ต่างชักอาวุธออกมาเพื่อเตรียมพร้อม

ซีซาลหันไปมองอดิลัน

“อดิลัน! เร็วเข้า!”

อดิลันพยักหน้ารับ ก่อนจะดึงไม้เท้าออกมาวาดวงกลมในอากาศ

พอร์ทัลสีฟ้าปรากฏขึ้น

“คนที่ไม่มีอาวุธ! รีบหลบเข้าไปในนี้! นี่คือทางไปยังที่หลบภัย!”

ผู้คนไร้ทางสู้ต่างกรูกันเข้าไปในพอร์ทัล

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ

“นายมันไอ้หมาบ้า! ต่อให้นายตายนายก็ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!” ซีซาลคำราม

“ผมคงดูคนผิดไปจริง ๆ” อดิลันพึมพำ

อดิลันเป็นนักเวทย์ระดับ 4 ดาวโดยกำเนิด

ว่ากันว่าเขาเคยเป็นถึงหัวหน้าหน่วยรบในสงครามปลดปล่อยเมื่อครั้งอดีต

'เอาชนะเขายากน่าดู'

ศัตรูที่เคยแตกคอกัน ตอนนี้กลับร่วมมือกันอย่างแข็งขัน

แต่ก็ดีเหมือนกัน

เพราะฉันจะได้ฆ่าทีเดียวให้หมดเรื่อง

เหล่าฮีโร่หลายสิบคนรุมล้อมฉันไว้ทุกทิศทาง

"อ๊ากกก!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากทางซ้าย ร่างเปื้อนเลือดลอยละลิ่วขึ้นฟ้า

เวคิสมาถึงเร็วกว่าที่คิด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

“ยังไงมันก็ต้องจบแบบนี้ จะเสียเวลาทำไม?” เวคิสกล่าวพลางแหวกวงล้อมของศัตรูเข้ามาสมทบ

เลือดหยดลงมาจากดาบของเขา

“ฉันมาแล้ว!”

เจนนากระโดดขึ้นสูง ก่อนจะร่อนลงมาข้าง ๆ ฉันอย่างนุ่มนวล

“ดีใจจังกลับที่มาทัน”

“เจออะไรบ้างไหม?” ฉันถาม

“มีป้อมปราการสร้างอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังแท่งคริสตัลนั่น ข้างในมีวัตถุบางอย่างอยู่ด้วย”

เยี่ยม!

ข้อมูลจากเจนน่าช่วยให้ฉันมองภาพรวมออกแล้ว

เหลืออีกอย่างเดียว...

ฉันจ้องมองไปยังเบื้องหน้า

คนสองคนที่เคยเป็นศัตรู แต่ตอนนี้กลับยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เตรียมพร้อมที่จะสู้ศึก เป็นภาพที่น่าชื่นชมไม่น้อย

ในอดีต พวกเขาคงเคยร่วมรบเคียงข้างกันแบบนี้

'แต่ฉันต้องขอโทษด้วย'

สงครามครั้งนี้คงยืดเยื้อน่าดู

เริ่มกันเลย!

จุดดำเล็ก ๆ บนท้องฟ้ากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

พวกโจรคงซุ่มดูอยู่ และคงฉวยโอกาสนี้ลอบบุกเข้ามา

พวกเรายืนเป็นรูปสามเหลี่ยม

ขวาสุดคือฉัน

ซ้ายสุดคือเวคิส

เจนน่ายืนอยู่ด้านหน้าสุด

“ฉันจะไม่มีวันยอมแน่นอน!” ซีซาลประกาศกร้าว

“แล้วพวกนนายจะได้ลิ้มรสลูกธนูของฉัน!” เจนน่ากล่าว พลางลูบไล้คันธนูคู่ใจ

“พร้อมนะ” ฉันเอ่ย

ทั้งสองพยักหน้า

ฉันหมุนดาบในมือ

ในวันที่กิลด์ถูกทำลาย

ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

สร้างสันติสุขให้ทุกสรรพสิ่งงั้นเหรอ?

เหลวไหลสิ้นดี!

ในโลกนี้ มีเพียงชัยชนะเท่านั้นที่กุมอำนาจทุอย่างเอาไว้

ผู้ชนะย่อมได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง

ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความฝันลม ๆ แล้ง ๆ นั่นมันไร้ค่า!

[นายท่าน ต้องการสั่งโจมตีวัตถุโบราณขนาดกลาง (847D) หรือไม่?]

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ฉันไม่สนใจ สายตาจับจ้องไปที่ทุ่งซากปรักหักพังเบื้องหน้า

[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]

ไม่ต้องลังเล! ไรก็ได้กด 'ใช่' ทันที

[คำเตือน!]

[สงครามยึดครองเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]

[ความสัมพันธ์กับ 'กิลด์ดวงดาวสีเงิน' ได้เปลี่ยนจากมิตรกลายเป็นศัตรูในตอนนี้!]

พื้นที่เบื้องหน้ากลายเป็นสีแดงฉาน

มันสัญญาณแห่งการโจมตี...