บทที่ 400 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (2)

บทที่ 400 : อย่าตีฉันด้วยดอกไม้ (2)

[ยินดีต้อนรับสู่พิกมีอัพ!]

ในตอนเย็นวันนั้น

[การดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์]

[แตะ! (เลือก)]

ตามที่คาดไว้ไรก็ได้เข้าสู่ระบบเรียบร้อย

[นายท่านมีรายงานที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ คุณต้องการที่จะตรวจสอบหรือไม่?]

[ผู้เขียน – ‘ฮาน(★★★★)’ ]

[ใช่(เลือก)/ไม่ใช่]

รายงานปรากฏบนหน้าจอควบคุมของไรก็ได้

เมื่อคืนที่ผ่านมา ฮีโร่จำนวนมากที่ไรก็ได้เลือกไว้กำลังทำการฝึกฝน และเรือเหาะลำที่สองก็สร้างเสร็จเรียบร้อย

[ดูรูรุง!]

[รองนายท่าน 'ฮาน (★★★★)' เสนอความเห็น]

[แนะนำให้สร้างเรือเหาะลำใหม่]

ไรก็ได้ตรงเข้าไปในโกดังและตรวจดูสิ่งของ

แน่นอนว่าวัตถุดิบของเราแทบไม่เหลือเลย หลังจากปิดโกดัง ไรก็ได้ก็ค้างที่หน้าจอหลักอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนเขากำลังไตร่ตรองว่าจะทำอย่างไรต่อไป

“มันเคยดีมาก ๆ เลย”

ฉันมองไปด้านข้าง

เวคิสกำลังเหวี่ยงดาบไปที่หุ่นเหล็ก

“มันเคยเป็นแบบนั้น”

“ผมไม่รู้ว่าการกังวลเรื่องสอนคนอื่นจะน่ารำคาญขนาดนี้ ปกติแล้ว สิ่งเดียวที่ผมต้องคิดคือคิดถึงตัวเองเท่านั้น”

“ทำไมนายถึงไม่อยากสอนล่ะ?”

“ผมแค่ขี้เกียจพูด”

เวคิสหยิบกริชสีน้ำเงินออกมาแล้วเฉือนเข้าไปที่แขนของเขาเอง

มันเป็นกริชที่เคลือบด้วยยาพิษที่ทำให้อัมพาตชนิดพิเศษที่เนเรสซ่าประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน

ในขณะที่เป็นอัมพาต เวคิสยังคงแกว่งดาบของเขาต่อไป

ทักษะที่เปลี่ยนสถานะผิดปกติให้เป็นความแข็งแกร่ง

หมอนี้ยังได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้ได้หลายอย่างที่ฉันคาดไม่ถึง

“ผมไม่ชอบคุยกับคนอื่น ผมไม่ชอบแกล้งทำเป็นเป็นมิตรและสนิทกับพวกฮีโร่หน้าใหม่”

ปัง!

ร่างกายท่อนบนของหุ่นเหล็กที่แตกสลายปลิวหายไปทันที

มันเป็นพลังที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ

“การที่ต้องมาเป็นอาจารย์สอนฮีโร่หรืออะไรสักอย่างมันน่าอึดอัดนะครับ ผมแค่เกลียดสถานการณ์ที่ซับซ้อน ไม่ว่าผมจะเป็นหรือตาย ผมก็ไม่ชอบอะไรซับซ้อน”

“นี่นายเป็นคนที่น่ากลัวเหมือนกันนะ”

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้าควรจะพูดกับผมนะ”

เวคิสโยนดาบเหล็กของเขาทิ้งไป

จากนั้นเขาก็สวมเสื้อคลุมแล้วเดินมาหาฉัน

“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อก่อนนายยังชวนฉันสู้อยู่เลย แต่ตอนนี้นายกลับดูเบื่อ ๆ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”

ฉันนั่งบนไขว้ห้างบนเก้าอี้แถวนั้นด้วยท่าทีสบาย ๆ

นี่คือห้องฝึกส่วนตัวของเวคิสซึ่งตั้งอยู่บนชั้น 4

เมื่ฉันนิ่งไป เวคิสก็ขมวดคิ้ว

“หัวหน้าเคยบอกว่าไม่ได้มาที่นี่เล่น ๆ”

“แล้วยังไงเหรอ?”

"ผมก็ไม่ได้คิดจะมาเล่น ๆ เหมือนกันครับ"

เวคิสจิบน้ำ

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ดูเหมือนว่าไรก็ได้คงจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

ฉันกำลังมองหาความช่วยเหลือที่ด้านล่างของเมนู

ทันใดนั้น ประตูห้องฝึกซ้อมก็เปิดออกและมีคนกำลังเดินเข้ามาหาพวกเรา

“ฮาน นายเรียกฉันเหรอ?”

"หื้ม?"

เวคิสเบิกตากว้าง

ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วปิดประตูห้องฝึกซ้อม

เจนน่าเอียงศีรษะของเธอ

“เวคิสก็อยู่ที่นี่ด้วย เรียกเรามารวมตัวกันเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเก่า ๆ งั้นเหรอ?”

“มันไม่ใช่เวลาที่จะมาผ่อนคลายขนาดนั้น”

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“เอาล่ะฉันคิดว่าทุกคนคงทราบสถานการณ์เบื้องต้นอยู่แล้วสินะ”

“ถ้าเป็นแบบนี้...นายกำลังเตรียมตัวทำสงครามอยู่ใช่หรือเปล่า?”

"ใช่ นายท่านกำลังเลือกฮีโร่หน้าใหม่ สร้างอาวุธอันใหม่ และสร้างเรือเหาะ”

แม้แต่ฮีโร่ที่ไม่รู้สถานการณ์อะไรเลยก็ยังเห็นว่าบรรยากาศในห้องรอเริ่มเปลี่ยนไป

“หัวหน้าบอกว่าการต่อสู้ขนาดใหญ่จะเกิดขึ้นบนชั้นที่ 50 นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมต้องถึงพัฒนาทักษะของผม!”

“ตอนนี้เราขาดทรัพยากร”

“เอ้ะ ทีแรกฉันคิดว่าเราเตรียมมากพอแล้วนะ นี่หมายความว่าเราต้องการมากกว่านี้ใช่ไหม?”

"ใช่ เราต้องเพิ่มมันให้เป็นสองเท่าหรือมากกว่านั้น”

“แต่ต่อให้เราเขาไปในดันเจี้ยนรายวัยและรายสัปดาห์เราก็ไม่เจอสิ่งที่เราต้องการ นายเข้าใจที่ฉันจะสื่อไหม?”

เจนน่าเงียบไปครู่หนึ่งและพูดต่อ

“ฮาน…นายกำลังบอกว่าเราควรปล้นโกดังในห้องรออื่นงั้นเหรอ?”

“ถ้าจำเป็น เราก็จะทำแบบนั้น”

“นั่นมัน…”

“นั่นเป็นวิธีที่แย่ที่สุดเราจะคิดถึงมันเป็นขั้นตอนสุดท้าย การขโมยไม่ใช่เรื่องดีอยู่แล้ว”

ฉันเคยด่าว่าพวกนายท่านที่ชอบปล้นของในห้องรอของคนอื่นนั้นเลวมาก

ผู้ใช้ทุกคนที่รบกวนการเล่นได้ถูกกำจัดแล้ว

'ฉันสลัดความคิดนั้นออกไป'

แต่นั้นมันก็ไม่ผิด

หากมีมันไม่เพียงพอ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปเอาบางสิ่งบางมาอย่างมาไม่ว่าจะผิดหรือถูกก็ตาม

วิธีการนั้นไม่ใช่การขโมยหรือการปล้น

มันเรียกว่ายึดพื้นที่ต่างหาก

ที่นั่น มันเป็นสถานที่พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นหนึ่งหรือสองครั้งในแต่ละภาคส่วน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่นายท่านระดับใกล้เคียงกันอาศัยอยู่

มันง่ายมาก

หากได้ครอบครองสถานที่นั้น ก็จะสามารถหาทรัพยากรได้

และแน่นอนว่า...

มีนายท่านหลายคนกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งที่นั้น

“งั้นมันก็คือ สงครามแย่งชิงทรัพยากรงั้นเหรอครับ?”

หลังจากที่ฉันอธิบายเสร็จแล้ว เวคิสก็หัวเราะและโยนขวดน้ำเปล่าทิ้งไป

"ใช่ นายเข้าใจถูกแล้ว"