บทที่ 388 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (10)

บทที่ 388 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (10)

เฟรียซิสกลืนน้ำลายขณะที่มองมาที่ฉัน

"บุกไปข้างหน้าเลยงั้นเหรอ?"

ความเป็นไปได้ที่จะรอดมันต่ำเกินไป

ไม่เป็นไรถ้าฉันอยู่คนเดียว แต่ฉันมีเฟรียซิสที่ต้องปกป้อง

แล้วมีวิธีอื่นอีกไหม?

"...มีแค่นั้นเหรอ?"

ฉันหลับตาลง

ฉันจำแผนที่เกาะลอยที่จ้องมองทั้งคืนเมื่อวานนี้ได้ขึ้นใจ

ไม่นานฉันก็ได้ข้อสรุป

"ตามฉันมา"

"นายมีแผนจะไปที่ไหน?"

"หน้าผา"

"ที่นั่น..."

ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ

เฟรียซิสมองมาที่ฉันและพยักหน้าช้า ๆ

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเชื่อใจนาย"

"อย่าเชื่อใจกันมากเกินไปสิ"

ฉันกับเฟรียซิสมุ่งหน้าไปยังหน้าผาที่อยู่ด้านหลังทันที

กองทัพของคริสตจักรก็น่าจะรู้ตำแหน่งของเราแล้วด้วย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องซ่อนตัว

วูบ!

ลมพัดเข้ามากระทบร่างกายของฉัน

ฉันมองกลับไปโดยวางเท้าลงบนพื้นอย่างมั่นคง

เหนือหน้าผาสูงชัน ฉันเห็นดินแดนอันห่างไกลที่ฝั่งตรงข้าม

เฟรียซิสจับชายเสื้อของฉันไว้แน่น

ฉันหัวเราะและกำดาบในมือเอาไว้

ทหารหลายร้อยคนและอัศวินหลายสิบคน

สามคนนั้นเข้ามาหาฉันเช่นกัน

"...ถ้าแกจะหนี แกควรทิ้งผู้หญิงเลว ๆ นั่นไว้ข้างหลังซะ"

เพอร์แซนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"ถ้ามีโอกาส ข้าอยากจะต่อสู้กับนักรบที่แท้จริงมากกว่า...ให้สู้กับคนแบบนี้มันเป็นความอัปยศสิ้นดี"

เกียนีกอดอกและเดินเข้ามา

และนักบุญตาบอดคนนั้นเดินเข้ามาหาฉันเช่นกัน

'นี่คือสิ่งที่ฉันต้องทำเพียงคนเดียว'

นี่เป็นภารกิจส่วนตัวที่ต้องทำคนเดียว

ระดับความยากจะเพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่ฉันไม่สามารถข้ามผ่านได้

แต่ฉันอยู่ที่นี่ไม่ถึงหนึ่งวันหรือสองวันด้วยซ้ำ

"จัดการมันซะ"

เพอร์แซนกล่าว

"ท่านเพอร์แซน!"

"ข้าไม่อยากได้ยินเสียงแก ดังนั้นหุบปากซะ!!"

"เดี๋ยวก่อน โปรดฟัง! ฉันพูดภาษาทาวน์เนียได้..."

"บอกให้หุบปาก!"

เพอร์แซนตะโกนด้วยดวงตาแดงก่ำ

"อย่าเปิดปากสกปรกอีกแม้แต่ครั้งเดียว!"

เฟรียซิสปิดปากของเธอแน่น

เพอร์แซนมองกลับมาที่ฉันแล้วยิ้ม

"ฮีโร่คนเก่ง เรามาคุยกันอีกครั้งดีกว่า คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสชนะไหม? จะดีกว่าไหมที่ตัดสินใจเลือกทางอื่นเพื่อรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้"

<ฝ่าบาทประทับใจทักษะการต่อสู้ของนายมาก>

นักบุญก้าวไปข้างหน้า

"นักรบที่เก่งกาจเช่นเจ้ามีคุณสมบัติที่จะร่วมต่อสู้ในศึกอันยิ่งใหญ่ด้วยกัน มอบผู้หญิงคนนั้นให้ข้าแล้วมาทางนี้เถอะนักรบ"

ราชาสัตว์ป่าอย่างเกียนีก็เข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อมฉันอีกแรง

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดออกมา

"ถ้าฉันยกเฟรียซิสให้พวกแก แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?"

"แน่นอนว่า..."

เพอร์แซนยกมือขวาขึ้น

ฟุ่บ!

ลมที่พัดรุนแรงเหมือนมีดคม ๆ พันเล่มพัดผ่านหน้าฉันไป

“เราจะตอบแทนความเจ็บปวดที่เราเผชิญมาให้เธอหลายสิบเท่า เราจะทำให้เธออยู่ในสภาพที่อยู่หรือตายก็ไม่ต่างกัน เราจะทำให้เธอประสบกับความเจ็บปวดทั้งหมดในโลกนี้ เราจะทำให้เธอร้องออกมาว่าเธออยากตายและขอร้องให้ฆ่าเธอสักที”

"ผู้ทรยศสมควรได้รับการลงโทษเป็นการตอบแทน"

<ข้าเห็นด้วย>

ฉันมองย้อนกลับไป

"...ฮาน"

เฟรียซิสมองมาที่ฉันด้วยสายตาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

ฉันไม่รู้สึกว่าเธอเป็นเจ้าหญิงเลย

ตอนนี้มีเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่หวาดกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้า

"มีชีวิตอยู่ต่อเถอะนะฮาน ส่งฉันไปให้..."

"อย่าพูดอะไรที่มันน่าขนลุกแบบนั้น"

ฉันดีดหน้าผากของเฟรียซิส

และฉันก็มองไปข้างหน้า

<เรามีเหตุผลของเรานั่นก็คือการช่วยทุกคนที่ทนทุกข์อยู่บนโลกนี้ นายไม่รู้หรือไงว่าโลกนี้มันผิดเพี้ยนและบิดเบี้ยวแค่ไหน? >

เสียงของนักบุญดังขึ้นในหัวของฉัน

เสียงนั้นทรงพลังมาก

"มันเป็นเหตุผลที่เราต้องทำแบบนี้ ทำลายโลกที่บิดเบี้ยวและนำสันติสุขมาสู่ทุกคน ฉันจะบอกความจริงที่นายไม่เคยรู้ให้ฟัง ว่าพวกเราผ่านอะไรมาบ้าง ทำไมเราถึงกลายเป็นแบบนี้ สิ่งที่นังนั่นทำ นังคนทรยศนั่น ความจริงอันเจ็บปวด..."

"มันแย่มาก เพราะแกคนเดียว นังทรยศ!"

ใบหน้าของเพอร์แซนแข็งทื่อในทันที

"ความจริงที่ไม่รู้? ความจริงที่เจ็บปวด?"

ฉันหัวเราะ

ฉันพยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้แล้วนะ แต่ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ

ฉันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาโดยไม่สนว่าสถานการณ์ตอนนี้จะตึงเครียดแค่ไหน

ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง...แต่สำหรับตอนนี้

"ทำไมฉันต้องไปสนใจเรื่องน่าเบื่อแบบนั้นด้วยล่ะ"

"...นายกำลังพูดเรื่องอะไร?"

ฉันยิ้มยกมุมปากขึ้น

"โชคร้ายแค่พวกแกงั้นเหรอ? คิดว่าเป็นคนเดียวที่ต้องมาเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้งั้นเหรอ?"

"..."

"บางคนต้องมาติดอยู่กับบางสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยด้วยซ้ำ ต้องเลือดตกยางออกเกือบตายหลายต่อหลายครั้ง และยังคงดิ้นรนเอาชีวิตรอด"

ทุกวันคือการต่อสู้และเผชิญหน้ากับนรก

มันเป็นวันที่เจ็บปวดที่ต้องต่อสู้กับความเป็นและความตายหลายครั้ง

ฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วนและเบื่อหน่ายที่เห็นเพื่อนในห้องรอตายไปทีละคน

"ฉันจะไม่ระบายความโกรธออกมาโดยไม่จำเป็น"

พวกนั้นอาจจะยังไม่รู้ว่าเทลทำอะไรไว้บ้าง

เทลหลอกเฟรียซิสและใช้เธอเป็นเครื่องมือ

'ความเจ็บปวดที่พวกมันได้รับงั้นเหรอ?'

พวกมันกำลังโกรธจนแทบบ้าเพราะควาเมจ็บปวดที่มันได้รับ

แต่ลองมองย้อนมาดูฉันสิ เพียงเพราะฉันอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย ฉันก็ไม่ได้คิดที่จะลากคนอื่นลงเหวไปด้วย

ฉันจะยุติสถานการณ์ที่โชคร้ายด้วยตัวฉันเอง

และฉันก็จะเอาชนะมันให้ได้

"บอกหัวหน้าของพวกแกให้เตรียมรับมือได้เลย"

ทั้งสามไม่ได้พูดอะไรออกมา

พวกเขามองฉันด้วยสายตาเย็นชา

ฉันยิ้ม

ฉันเข้าใจได้ว่าสาเหตุที่พวกมันพยายามอธิบายคืออะไร

"นั่นเป็นเจตจำนงของนายหรือ?"

เพอร์แซนพึมพำ

ฉันมองไปที่เธอแต่ไม่ได้ตอบ

"เฟรียซิส"

ฉันกระซิบเบา ๆ และเฟรียซิสก็พยักหน้าตอบรับเบา ๆ

"จับให้แน่น อย่าปล่อยมือเด็ดขาด"

"อืม"

เฟรียซิสจับชายเสื้อของฉันไว้แน่น

ฉันหมุนดาบไปรอบ ๆ หนึ่งครั้งและมองไปข้างหน้าอีกครั้ง

สามคนนั้นเดินเข้ามาหาฉันอย่างช้า ๆ

"ลองคิดดูเล่น ๆ สิว่าเมื่อสิ่งที่อยากได้มาก ๆ บินหนีไป พวกแกจะกรีดร้องออกมาแบบไหน?"

"ไอ้สารเลว"

เพอร์แซนยื่นมือของเธอมาทางฉัน

ฉันชูนิ้วกลางมือซ้ายขึ้นมาและจับเฟรียซิสให้แน่น แล้วฉันก็ตัดสินใจกระโดดข้ามหน้าผาทันที....