บทที่ 384 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (6)

บทที่ 384 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (6)

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากรับประทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว ฉันสวมชุดเกราะและรัดดาบไว้กับเข็มขัดให้แน่น ฉันตัดสินใจปล่อยให้พวกเขาวางแผนต่าง ๆ เอง เพราะดูแล้วพวกเขาก็เชี่ยวชาญพอสมควร

สมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1 มีฉันเข้าร่วมประชุมเพียงคนเดียว

สมาชิกที่เหลือถูกกำหนดให้เข้าร่วมในตอนเย็น

สถานที่นัดพบคือชั้นบนสุดของค่ายทหาร ก็น่าจะเป็นห้องทำงานของเดลฟีน

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอก…เหมือนว่าฉันจะมาเป็นคนสุดท้ายสินะ

"หยุด"

ทหารสองคนที่ยืนเฝ้าทางเข้าปิดทางฉันเอาไว้

ฉันมอบบัตรผ่านที่ได้รับจากเดลฟีนให้ทหาร เขามองบัตรสลับกับมองหน้าฉันแล้วพูดว่า

“คุณคือฮาน อิสรัต ใช่ไหมครับ?”

"ใช่"

"เชิญด้านในครับ"

ประตูที่กั้นด้านหน้าถูกเปิดออก

นี่…มันคืออะไร?

ฉันหันไปมองทหารสองคนนั้น

พวกเขาทั้งสองมีดวงตาที่แปลกประหลาดมันต่างไปจากเดิมมาก ซึ่งมันค่อนข้างที่จะอธิบายได้ยาก

และบรรยากาศตอนนี้ก็เริ่มมีเมฆมาปกคลุม

เมื่อฉันเข้าไปในห้องประชุม

ภายในห้องที่กว้างขวางนั้นไม่มีใครอยู่เลย

ไม่มีแม้แต่หนูหรือแมลงหวี่สักตัวผ่านมาให้เจอ

สถานที่นัดประชุมเป็นห้องที่แยกออกมาต่างหากบนชั้นสามของค่ายทหาร

ฉันขึ้นบันไดแล้วขึ้นไปชั้นบน

ยังไม่มีใครอยู่ที่นั่น ยามที่ฉันเดินผ่านครั้งสุดท้ายที่ฉันมารวมทั้งสาวใช้ที่ถือชาและอาหารก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

แต่ว่า

กลิ่นที่คุ้นเคยลอยขึ้นมาแตะปลายจมูกของฉัน

'……'

ฉันรีบก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว

กลิ่นนั้นเริ่มรุนแรงขึ้นเมื่อฉันเข้าไปใกล้

"ฮิฮิฮิฮิ"

เสียงหัวเราะแหลม ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

“มันบอกว่าพลังของพวกมันแข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ แต่ก็ไม่น่าจะจริงว่าไหม?”

ฉันเอามือไปจับที่ฝักดาบเพื่อเตรียมพร้อม

เพื่อให้สามารถดึงมันออกมาใช้ได้ตลอดเวลา

ฉันเดินเข้าไปช้า ๆ

“นี่น่ะเหรออะเซนิส สายเลือดมังกรขาวที่ภาคภูมิใจกันหนักกันหนา มีอะไรที่น่าภาคภูมิใจขนาดนั้นห่ะ?”

ช้วบ!!

เลือดที่พุ่งออกมาจากศพที่กองอยู่แถวนั้นสันนิษฐานว่าสิ่งที่กลิ้งออกมาน่าจะเป็นแขนของมนุษย์

เลือดไหลมาโดนเท้าของฉัน และเลือดนั้นก็ไหลออกมาเรื่อย ๆ จนทำให้พรมสีขาวของโถงทางเดินเปื้อนไปหมด

'…อ่า'

ฉันยอกมือแตะหน้าผากของฉัน ภาพที่อยู่ตรงหน้ามีซากศพมนุษย์กองเป็นภูเขาอยู่ที่โถงทางเดิน

ศพที่กองอยู่ตรงนั้นไม่มีสักคนที่สภาพร่างกายสมบูรณ์ ไม่ทราบเพศ รูปร่าง อายุ เพราะร่างกายพวกเขากลายเป็นเพียงเศษชิ้นเนื้อราวกับถูกบดในเครื่องปั่น

ฉันพบแหวนที่คุ้นเคยอยู่ที่มุมโถงทางเดิน

ฉันหยิบแหวนขึ้นมา บนพื้นผิวของแหวนที่ปกคลุมไปด้วยเลือด มีตัวอักษรโบราณเขียนเอาไว้ว่า 'ราดาสเตรี ฝ่ายซ้ายของมังกรขาว'

ฉันมองดูศพใกล้ ๆ

ชิ้นส่วนของเกราะเงินเละปนไปกับกระดูก อวัยวะภายใน ชิ้นเนื้อและเลือด

แค่มองดูก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

"......"

เขาตายแล้วเหรอ?

ไม่มีสัญญาณของการต่อต้านใด ๆ

เพียงครู่เดียวเธอก็ถูกฉีกร่างจนตายพร้อมกับทุกคนที่นี่

“พวกเจ้ามันโง่เง่า พวกเจ้าทิ้งเจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่และเข้าร่วมกับผู้หญิงสารเลวที่ทรยศต่อบ้านเมืองคนนั้นงั้นเหรอ?”

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านใน

ภายในห้องแยกที่เป็นสถานที่จัดประชุมยุทธศาสตร์

ฉันยืนพิงผนังข้างประตูและดึงดาบออกมาให้เบาที่สุด

'ทุกคนโดนจัดการในครั้งเดียวเหรอ? หรือพวกเขาช้าเกินไป?

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจได้ว่าคิดไปก็ไม่มีประโยชน์

ปฏิกิริยาของทหารที่อยู่หน้าค่ายทหาร และเสียงที่ดังออกไปนอกโถงทางเดิน

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ฉันเริ่มรู้แล้วว่า...

'เฮ้อ ไอ้เวรเอ้ย'

เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ

ไม่มีวิธีที่ง่ายกว่านี้แล้วเหรอ

ปัง!

ฉันเตะประตูออกไป

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเศษไม้ที่ปลิวออกไป เผยให้เห็นสภาพในห้องเต็ม ๆ ตา

“ฮะ ฮะ…”

มีคนคลานเข้ามาหาฉัน

เสื้อผ้าของเธอขาดเกือบทั้งหมดและตอนนี้เธอเปลือยเปล่าไปครึ่งหนึ่ง

ผมสีขาวครึ่งหนึ่งของเธอถูกไฟไหม้จนเกือบหมด และใบหน้าที่เปื้อนเลือดก็โผล่ออกมาจากด้านในหน้ากากที่แตกหัก

เดลฟีน

"คลาน ใช่แล้ว คลานต่อไป คลานเหมือนแมลง คลานเหมือนแมลงที่กำลังจะไปนรกเลย! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ที่ด้านหลังเขา มีผู้หญิงสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มกำลังเฝ้าดูอยู่

[อันตราย!]

[ผู้นำตระกูลสเตนเบิร์ก]

[เพอร์แซน รีเดล ฟัล สตราเบิร์น LV. ???]

ดวงตาบ้าคลั่งของผู้หญิงคนนั้นหันมาทางฉัน

จากนั้นริมฝีปากสีแดงก็ผุดยิ้มออกมา

"นี่ใครกัน? เขาไม่ใช่ฮีโร่ของจักรวรรดิของเราไม่ใช่เหรอ? ”

ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปหาเดลฟีนและสะบัดมือเบา ๆ

ร่างของเดลฟีนลอยขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นจับเอาไว้

“ตอนนี้มีพิธีประหารชีวิตอยู่ ยินดีต้อนรับนะฮีโร่หน้าใหม่ มานี้สิ มาดูผู้หญิงที่ชอบประกาศว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิกำลังจะโดนฆ่าจะเป็นยังไง  คงเป็นภาพที่ค่อนข้างน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับพวกหน้าใหม่เลยล่ะ”

"เฮ้อ พอกันที!! ตระกูลอะเซนิสบ้าบออะไรนั้นจะมาแข็งแก…อ๊ะ!”

แกร๊ก

เธอหักข้างหนึ่งของเดลฟีนและโยนลงไปที่พื้นทันที

เพอร์แซนงั้นเหรอ?

“ฮีโร่ของเราไม่กระพริบตาเลยสักครั้งในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเพราะเรามีประสบการณ์ในการต่อสู้ที่ดุเดือดมาหลายครั้ง เคยได้ยินเรื่องนี้ไหม?”

'ผู้นำตระกูลสเตนเบิร์ก'

ในมือเธอมีเศษเขาที่แหลม ๆ ติดอยู่ด้านใน

“ตั้งตาดูให้ดีล่ะ”

เพอร์แซนยิ้มอย่างชั่วร้าย....และจากนั้น

ช้วบ!

เธอใช้เขาที่เธอถือไว้ในมือแทงเข้าไปที่หัวใจของเดลฟีน

"อั้ก!"

เดลฟีนกระอักเลือดออกมา

ในเวลาเดียวกัน ร่างของเธอก็กลิ้งไปบนพื้น

ตู้ม!

ร่างของเดลฟีนกลิ้งผ่านจุดที่ฉันยืนอยู่

ร่างของเดลฟีนที่ถูกฝังลึกเข้าไปในกำแพง เธอกำลังดิ้นไปมาด้วยความทุรนทุราย

“ฉันขอสั่งให้แก!!”

<ไปตายซะ!!!>

เพอร์แซนชี้ไปทางเดลฟีน

ตู้ม!

ไม่นานร่างของเดลฟีนก็เละไม่ต่างอะไรกับโจ๊ก