บทที่ 380 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (2)

บทที่ 380 : เมล็ดพันธุ์สีดำ (2)

ขณะนั้นเองไรก็ได้กำลังเลือกปาร์ตี้ที่จะไปเข้าปฏิบัติภารกิจ

[ปาร์ตี้ที่ 1! รวมตัว!!!!]

เขาเลือกปาร์ตี้ที่ 1 ทำภารกิจในครั้งนี้

ฉันเดินออกไปที่ทางออกของศูนย์ฝึกพร้อมกับเวคิส

นี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอผู้ชายคนนี้นับตั้งแต่ที่เรากลับมาจากเมืองแห่งห้วงมิติ

เขาน่าจะไปอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งและไม่ออกมาเจอใคร

"ไม่เจอนานเลยนะครับหัวหน้า"

"อืม เป็นไงบ้าง?"

"ก็ดีครับ"

“มันไม่ได้ดูเป็นแบบนั้นเลยเวคิส…”

การที่เวคิสได้เจอกับอารอนที่ตอนนี้มีพลังและทักษะยอดเยี่ยมมากนั้น ฉันคิดว่าเวคิสน่าจะตกใจอยู่ไม่น้อย

เราเดินลงไปที่รอยแยกของมิติและเวลาที่อยู่บนจัตุรัสในชั้นที่ 2

ฉันเจอเจนน่า คิชาช่า และคาทีโอที่บันไดพอดี

“นี่ก็เป็นอีกภารกิจหนึ่งที่สำคัญ ทุกคนทำให้ดีที่สุดนะ พยายามให้เต็มที่”

ที่ด้านในรอยแยกของมิติและเวลา

เจนน่ายิ้มและมองไปที่สมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1

“ฉันได้รับพลังใหม่มาด้วย ครั้งนี้น่าจะง่ายกว่าเดิมว่าไหม? ฮิฮิฮิ”

เจนน่ากระโดดขึ้นไปบนกำแพงอย่างว่องไว

แล้วเธอก็ขยับเท้าในอากาศอีกครั้ง ร่างกายของเจนน่ากระโดดขึ้นไปสูงกว่าเดิม เมื่อกระโดดขึ้นไปครั้งที่สองเจนน่าโยนแอปเปิ้ลห้าลูกออกมาจากกระเป๋า จากนั้นเธอก็ยิงธนูออกไปทันที

ชิึก ชึ้ก ชึ้ก ชึ้ก ชึ้ก !

ลูกศรแต่ละลูกโค้งในวิถีที่แตกต่างกัน เจาะทะลุแอปเปิ้ลอย่างง่ายดาย

"สำเร็จ! เป็นไง! อึ้งไปเลยใช่ไหมทุกคน? ”

ขณะที่คาทีโอปรบมือด้วยแววตาที่เป็นประกายนั้น เจนน่าก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ

เจนน่าได้สร้างรอยประทับของเธอแล้ว

สิ่งที่ฉันได้รับจากงานเทศกาลไม่ใช่แค่หินจุติสีรุ้งระดับสูงสุดเท่านั้น

แต่เจนน่าเองก็ได้รับรอยประทับเหมือนกันนั้นคือ 'ธนูแห่งสายลมผู้พิทักษ์' มันเป็นรอยประทับเกรด C ทำให้ร่างกายสามารถกระโดดขึ้นไปได้สูงขึ้นและลูกธนูของเธอที่ส่งออกไปก็ได้พลังจากธาตุลม

“ตอนนี้ฉันกำลังคิดเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ ฉันเดาว่าฉันเป็นอัจฉริยะเพราะอะไรใหม่ ๆ เกิดขึ้นกับฉันได้ตลอดเวลา…อุ๊ย!”

“อย่าดีใจให้มันมากไปหน่อยเลย ภารกิจจะเริ่มขึ้นเร็ว ๆ นี้แล้ว”

ฉันดีดหัวเจนน่าไป 1 ที

“เจ็บนะ ฉันแค่พยายามผ่อนคลายเท่านั้นเอง!”

อาจต้องขอบคุณเจนน่าที่ทำให้สีหน้าของทุกคนผ่อนคลายลงไปเล็กน้อย

[ดันเจี้ยนหลัก ชั้นท้าทายปัจจุบันคือชั้นที่ 42]

[เหลือเวลาอีก 10 วินาที ก่อนประตูจะถูกเปิดออก เตรียมตัวให้พร้อม!]

กระจกที่อยู่ตรงกลางเริ่มเรืองแสง

ชั้นที่เราจะขึ้นไปคือชั้นที่ 42

“มันรู้สึกแตกต่างออกไปนิดหน่อย...ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ แล้วสิ”

เจนน่าพึมพำและตอนนี้รอยยิ้มได้หายไปจากใบหน้าของเธอ

อาจจะเป็นเพราะว่า…

ตอนที่เป็นฮีโร่ระดับ 3 ดาว เราทำภารกิจเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น แต่หลังจากที่เราเลื่อนขั้นเป็นฮีโร่ระดับ 4 ดาว เราจะได้เรียนรู้เหตุผลของการต่อสู้ผ่านพิธีเลื่อนตำแหน่ง

“ที่เราทำมันเพื่อช่วยทาวน์เนียจริง ๆ เหรอ…?”

“ข้าจะต่อสู้เพื่อพี่น้องที่ตายไปแล้วของข้าเท่านั้น ข้าไม่สนใจหรอกว่าศัตรูมันจะเป็นราชาสัตว์ร้ายหรือตัวบ้าอะไรก็ตาม”

“ฉันเองก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เรารีบ ๆ ทำให้มันจบ ๆ”

ทั้งสามคนพูดกันไปเรื่อย ๆ

ส่วนฉันกับคาทีโอได้แต่ยืนมองเงียบ ๆ

"......"

ฉันไม่ได้เปลี่ยนเจตนารมณ์ในการต่อสู้ของฉัน

เหตุผลของการต่อสู้นั้นยังคงเหมือนเดิม แม้ว่าฉันจะรู้ความจริงที่พวกเขาไม่รู้ก็ตาม...

ฉันแค่ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดและกลับโลก

แม้ว่าคนที่ฉันฆ่าและจะฆ่าในอนาคตจะเป็นฮีโร่ในอดีตก็ตาม

...แต่ความรู้สึกที่มีต่อทาวน์เนียร์ของฉันนั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

'ฉันไม่สามารถเป็นฮีโร่จริง ๆ ได้'

และฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้น

ฉันกำดาบให้แน่นขึ้น ไม่นานแสงสว่างเริ่มปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของพวกเรา

[ชั้นที่ 42]

[ประเภทภารกิจ - การปราบปราม]

[เป้าหมาย - ทำลายล้างศัตรูให้สิ้นซาก!]

ลมร้อน ๆ พัดผ่านแก้ม

และเมื่อฉันลืมตาขึ้นมา เปลวไฟกำลังเผาไหม้ไปทั่วบริเวณโดยรอบ

เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธกระทบกันดังออกมาจากข้างในเปลวไฟ

ชริ้ง!

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ

ทุกคนหยิบอาวุธออกมาอัตโนมัติและรวมตัวกันเป็นวงกลมรอบ ๆ คาทีโอ

มันเป็นรูปแบบพื้นฐานที่มีศูนย์กลางเป็นนักเวทย์

“รู้ใช่ไหม? ครั้งนี้มันเป็นการปราบปราม สิ่งที่ต้องทำคือฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้าเรา”

“นั้นเป็นเรื่องดีที่มันง่ายแบบนี้”

เวคิสยิ้ม

"ที่นี่ที่ไหน?"

ฉันชี้ไปที่ธงที่โบกสะบัดเหนือกำแพงเพลิงด้านหน้า

ธงรูปสิงโตคาบดาบ

มันเป็นเครื่องหมายสัญลักษณ์ของกองทัพอะเซนิส

“ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังถูกโจมตีอีกครั้ง”

พวกเขาน่าจะถูกซุ่มโจมตีกลางดึก

ค่ายทหารขนาดใหญ่และเล็กหลายสิบแห่งถูกไฟไหม้จนวอดวาย

พวกเขาบอกว่าอะเซนิสเป็นตระกูลที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ แต่นั่นเป็นแค่เรื่องโกหกหรือเปล่า?

[อัศวินชุดดำ Lv.45]

ชึ้ก!

“อ๊าก!”

เมื่ออัศวินชุดดำบนหลังม้าเหวี่ยงดาบออกไป ร่างท่อนบนของพวกทหารก็ถูกตัดขาดและลอยขึ้นไปในอากาศ

มันเป็นพลังที่ชวนให้นึกถึงสัตว์ป่า

อัศวินหลายสิบคนกำลังจัดการทหารที่อยู่ตรงหน้า และทหารพวกนั้น…พวกเขากำลังถูกสังหารหมู่

<คนทรยศ...ฆ่ามัน!>

<ศัตรูของเรา..มันคือศัตรู....>

“ตามหานังนั่นให้เจอ มันซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ !”

ชายที่อยู่ตรงกลางของกลุ่มอัศวินชุดดำ

ดูแล้วน่าจะเป็นชายวัยกลางคน เขาสวมชุดเกราะสีดำที่แปลกตากว่าคนอื่นและถือง้าวขนาดใหญ่ไว้ในมือ

กล้ามเนื้อปูดโปนจนเหมือนจะระเบิดออกมา กล้ามของเขาเด่นจนจะทะลุออกมานอกชุดเกราะ เส้นเลือดสีแดงเข้มปรากฏขึ้นในดวงตาที่ดุร้ายของเขา

[อันตราย!]

[ผู้บัญชาการหน่วยที่ 3]

[ดัลคานแห่งการทำลายล้าง Lv.51]

เขาคือคนที่ฉันเห็นที่พระราชวัง

อัศวินที่อยู่เคียงข้างเจ้าชาย…

“อย่ากังวลเรื่องอื่น...แค่ฆ่านังนั่นให้ได้ก็พอ!!”

ชายคนนั้นเบิกตากว้างและหมุนง้าวในมือของเขา

“ผมไม่คิดว่าจำเป็นต้องออกแรงเยอะหรอกครับ”

เวคิสพูดเนือย ๆ

ฉันก็คิดอย่างนั้น

สถานการณ์ตรงกันข้ามกับชั้นที่ 40 อย่างสิ้นเชิง

ทหารหลายร้อยนายล้อมรอบอัศวินดำและชายคนนั้นเอาไว้

เหล่าทหารเองก็ไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ พวกเขาก็พยายามบุกเข้าไปจนทำให้อัศวินบางคนร่วงลงมาจากหลังม้า

“พวกที่ช่วยนังแม่มดนั้นไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ ว่านังนั้นทำอะไรไว้และเกิดอะไรขึ้นกับทาวน์เนียร์?!”

“พูดบ้าอะไรของแก!”

"ฆ่ามันซะ! ฆ่านังแม่มดนั้น!”

ในที่สุดอัศวินดำคนอื่น ๆ ก็สิ้นลมหายใจ

เหลือเพียงชายคนนั้น

“เฟรียซิส นังสารเลวนั่น…!”

ก่อนที่ชายคนนั้นจะพูดอะไรออกมาอีก

ฉันวิ่งออกไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

ฉันเตะเสาค่ายทหารและกระโดดออกไปหลายเมตร

[ 'ฮาน(★★★★)' เข้าสู่สภาวะพลังเหนือธรรมชาติ!]

[ทักษะ 'ดาบแห่งจิตวิญญาณ' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]

[ทักษะพิเศษ 'สภาวะแข็งแกร่งเหมือนมังกร' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]

[ทักษะผสม 'เกราะป้องกันของมังกร' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]

ตู้ม!

ร่างของชายที่ชื่อดัลคานขาดออกจากกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับคราบเลือดที่กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ