บทที่ 376 : รอยประทับ (2)

บทที่ 376 : รอยประทับ (2)

[เริ่มการสร้างรอยประทับ!]

[การสร้างรอยประทับต้องใช้เวลาพอสมควร]

[โปรดรอสักครู่]

วู้วว

หินที่อยู่ตรงหน้าฉันเริ่มสั่นสะเทือน

พลังงานเย็น ๆ เริ่มไหลเข้าสู่ปลายนิ้วของฉัน

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนหลอดเลือดกำลังแข็งตัว

<หึหึหึหึ……มันได้เริ่มขึ้นแล้วสินะ!!>

เสียงที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ในหูของฉัน

น้ำเสียงที่ทุ้มลึกและโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์

มันเป็นเสียงของมังกรดำที่ฉันต่อสู้ด้วยเมื่อวานนี้

<ข้ากำลังจับตาดูเจ้าอยู่ เจ้ามีกลิ่นที่แตกต่างจากพวกมนุษย์ที่คล้ายแมลง ใช่แล้ว…มันเป็นกลิ่นของจักรพรรดิ>

สายฟ้าสีแดงเข้มเริ่มลอยออกมาจากมือซ้ายของเขา

ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในร่างกายของฉัน

<ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา....>

มีฟังก์ชั่นปิดเสียงไหม? ไอ้นี้เริ่มพูดเยอะจนน่ารำคาญแล้ว

<เจ้ามาจากไหนและเจ้ากำลังพยายามทำอะไรที่นี่? เจ้ามาทำอะไรได้ในซากปรักหักพังแห่งนี้? >

ฉันค่อย ๆ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขนซ้ายของฉัน

มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทั้งร้อนและก็หนาวในเวลาเดียวกัน

<จักรพรรดิและข้าได้ทำสัญญากันในสมัยโบราณ จากนี้ไป…>

“เงียบสักทีเถอะ...ฉันไม่สนใจเรื่องราวของนายเลยแม้แต่นิดเดียว”

<ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้ากล้าเมินเฉยต่อความลับในสมัยก่อนงั้นเหรอ?! นี่คือฮีโร่จริง ๆ เหรอ?! สมควรแล้วที่เจ้าจะต้องมาเผชิญกับอะไรแบบนี้>

ฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มมีอาการมึนหัวเล็กน้อย

ฉันไม่สนใจเสียงของเขาและมุ่งความสนใจไปที่ความเจ็บปวดที่แขนของฉันแทน

สายฟ้าสีแดงเข้มกำลังลุกไหม้ทั่วแขนซ้ายของฉัน

'บริเวณสร้างรอยประทับคือตรงนี้เหรอ?'

นั่นหมายความว่าทักษะจะเริ่มต้นจากแขนซ้าย

“ฮิฮิฮิฮิ!”

“กู…คู คู คู!”

สัตว์ต่าง ๆ ที่อยู่ในคอกส่งเสียงร้องลั่น ราวกับว่าพวกมันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกูกูคอนที่กำลังกระพือปีกรอบตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง

เปรี้ยะ!!! แซะ! แซะ!

สายฟ้าที่แขนซ้ายของฉันค่อย ๆ หายไป

ฉันหรี่ตาลง มีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนเกิดขึ้น

'นี่มัน…’

มีเกล็ดงอกสีดำออกมาจากปลายแขนซ้ายของฉัน

เกล็ดสีดำแวววาว....มันเป็นสัญลักษณ์ของมังกรดำ

เมื่อผ่านไปสักพักเกล็ดที่ปรากฏขึ้นมาก็หายไป และผิวหนังปกติก็กลับมา

สายฟ้าเริ่มสงบลง

ฉันลองหมุนแขนซ้าย มันก็เคลื่อนไหวได้ตามปกติ

ดูเหมือนว่าการสร้างรอยประทับใกล้จะเสร็จแล้ว

แต่…นอกจากผู้ชายที่พูดเยอะคนนี้ ยังไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น

<ฮาน อิสรัต>

"มีอะไร?"

<ขอบคุณข้าสิที่ให้โอกาสเจ้า ข้าคิดว่ามันคงจะเป็นไปได้ด้วยมือของเจ้า>

เขากำลังพูดอะไรของเขา

<ใช่ เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว หากเจ้าเชื่อฟังข้า…>

"......?"

<เพราะว่า…!!! เจ้าจะต้องมอบร่างกายให้ข้า!>

แวบ!

ทันใดนั้น แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นที่แขนซ้ายของฉัน

แสงนั้นพุ่งขึ้นไปในอากาศและก่อตัวเป็นรูปร่างของมังกรตัวเล็ก ๆ

กร๊ากก!

มังกรตัวนั้นคำรามลั่น

<ฮ่า ๆ ๆ ๆ ! มันถือว่าเป็นเกียรติของเจ้าที่มอบร่างกายให้ข้า!>

[อันตราย!]

[ 'ฮาน (★★★★)' เริ่มปนเปื้อนแล้ว!]

สายฟ้าฟาดมาที่แขนซ้ายของฉันอีกครั้ง

แต่ความรู้สึกที่ได้รับในครั้งนี้มันแตกต่างไปจากครั้งก่อน

ความเจ็บปวดนั้นราวกับเส้นเลือดจะขาดออกจากกันแล่นเข้ามาที่แขนซ้ายของฉัน

<ไม่ต้องกังวล ข้าจะใช้ร่างกายของเจ้าอย่างระมัดระวัง แม้ว่าเจ้าจะเป็นมนุษย์ชั้นต่ำ แต่ก็ถือว่าเป็นร่างกายที่ยอดเยี่ยม ขอให้โชคดีก็แล้วกัน! ฮ่า ๆ ๆ !>

"......"

<เจ้าโง่!>

ทันใดนั้นสายฟ้าก็พุ่งขึ้นไปที่ไหล่ซ้ายมุ่งหน้าโจมตีที่หัวใจของฉันอย่างรวดเร็ว

ฉันรีบเปิดฝายาฟื้นฟูแล้ววางมือลงบนฝักดาบ

“……อยากพูดอะไรก็เชิญ”

<เจ้าจะพูดอะไร? >

“เดี๋ยวแกก็จะหายไปแล้ว…”

ชริ้ง

ฉันดึงดาบออกมาด้วยแขนขวา

แม้ว่าจะเป็นเพียงสิ่งทดแทนไบฟรอต แต่ก็มีความต้านทานต่อการปนเปื้อน

<เดี๋ยวก่อน อะไรของเจ้า…? >

ชึ้ก!!!

ไม่มีความลังเลใด ๆ เกินขึ้นในตอนนี่

ฉันแทงดาบเข้าไปที่ไหล่ของฉันโดยไม่ลังเล

ดวงตาของฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และการมองเห็นของฉันก็เริ่มพร่ามัวจนทำให้ฉันเวียนหัว

ถึงยังไงมันก็เจ็บปวดอยู่ดี…

'มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันเคยเจอหรือเคยรับมือมาก่อน'

ฉันใช้ขวาจับสายฟ้าที่อยู่เหนือไหล่ด้านซ้ายของฉันไว้ให้แน่น

มีแผลพุพองเกิดขึ้นบนฝ่ามือของฉันและผิวหนังเริ่มลอก ออกมา แต่ถึงอย่างนั้นฉันอดทนเอาไว้

<เจ้ากล้าดียังไง…นี่มัน!>

ซวก!!

ตามมาด้วยเสียงกล้ามเนื้อฉีกขาดออกจากกัน จากนั้นผิวหนังบนไหล่ของฉันก็ปริออกมา

ฉันกัดฟันแน่นและพยายามดึงสายฟ้าสีแดงก่ำนั้นออกจากไหล่และแขน

<อย่าปฏิเสธพลังข้า! ด้วยร่างกายเจ้า เผ่าพันธุ์อันยิ่งใหญ่ของข้า ข้าจะช่วยเหลือทาวน์เนียในนามของเจ้าเอง สิ่งที่เจ้าต้องทำคือมอบร่างกายของเจ้าให้ข้าซะ!>

ฝันไปเถอะ!

ฉันดึงสายฟ้าออกมาจากแผบที่ฉีกขาดในทันที

<เจ้าคิดว่าเจ้าปฏิเสธมันได้หรืออย่างงั้นเหรอ? เลือดของข้าผสมอยู่ในร่างกายของเจ้าแล้ว>

"เหรอ?"

<ข้ารับรู้ถึงความมุ่งมั่นของเจ้า ถึงกระนั้นสิ่งที่เจ้าทำมันก็เป็นการต่อต้านที่ไร้ประโยชน์ ยอมจำนนซะ ข้าถูกกักขังอยู่ที่นั่นเป็นเวลากว่าพันปี ดังนั้นสำหรับข้า....>

ดวงตาของมังกรดำโผล่ออกมาจากสายฟ้า

ฉันมองที่แขนซ้ายของฉัน ผิวหนังที่ฉีกขาดได้รับการสมานตัวอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าสายฟ้าจะถูกดึงออกมา แต่รอยประทับจะยังคงอยู่ในร่างกายงั้นเหรอ?

“กูกูกู…กู!”

"ฮี่ฮี่ฮี่!”

สัตว์ต่าง ๆ กำลังวิ่งไปมาและส่งเสียงร้องอยู่ในคอกเหมือนกับว่าพวกมันกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

ตอนนี้ฉันเริ่มหายใจไม่ออก

"อ้ากกกกก!"

ฉันดึงดาบออกจากแขนซ้าย

ก่อนที่เลือดจะพุ่งออกมาจาดบาดแผล มีเกล็ดมังกรปรากฏขึ้นมาปิดที่บาดแผลทันที

<โง่จริง ๆ ! ต่อให้เจ้าดึงมันออกมา ยังไงข้าก็ได้สร้างรอยประทับเสร็จเรียบร้อยแล้ว!>

ฉันกำสายฟ้าที่ลุกไหม้อยู่ในแขนขวาแล้วยกขึ้น

ก่อนจะกดเจ้ากูกูคอนที่กระพือปีกอยู่ข้าง ๆ ด้วยเท้าของฉัน

"หื้อ……?!"

<หือ? >

มังกรดำและกูกูคอนต่างจ้องตากันอย่างไม่ลดละ