บทที่ 368 : เพียงแค่ครั้งเดียว (22)

บทที่ 368 : เพียงแค่ครั้งเดียว (22)

ฉึก!

เสียงผิวหนังบริเวณลำคอของอารอนถูกฉีกขาด

แกร๊ก!!

มีรูอยู่ตรงกลางใบมีดของไบฟรอสต์

เพล้ง!!

ไบฟรอสหักออกเป็นสองท่อนและร่วงลงกับพื้น

'ไอ้เด็กนี่…'

เขาทำแบบนี้ได้ยังไง?

<มัน มันเกิดอะไรขึ้น?>

เสียงผู้บรรยายดังขึ้น

<เอ่อ ดูเหมือนว่าผู้เข้าแข่งขันจะใช้เทคนิคพิเศษครับ ว้าวมันยอดเยี่ยม! ยากที่จะเชื่อว่ามันเป็นพลังของฮีโร่ระดับ 4 ดาว แต่ดูอาวุธนั้นสิ แข็งแกร่งขนาดนั้นยังไม่สามารถทนต่อพลังของเทคนิคนั้นได้>

[โตโต้คือชีวิตของฉัน (แทซซาส 11) : ว้าว...รุนแรงมาก]

[โฮรุ 38 : ฉันบอกแล้วไงให้ทุกคนเดิมพันแบบเดียวกับฉัน เป็นไงเล่า เห็นไหมว่าโร่ระดับ 4 ดาวเก่งเจ๋งแค่ไหน]

[รีซอสโต้ 0 : บอกนายท่านของเขาซื้ออาวุธให้เขาใหม่สิ ดาบนั้นมันหักง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?]

“ไอ้หมาบ้า! ทำให้มันดี ๆ หน่อยสิ ฉันเดิมพันข้างแกหมดหน้าตักเลยนะ!”

“ถ้าจะอ่อนแบบนี้ น่าจะให้ดาบปีศาจคนนั้นมาสู้แทน พลังนายมีแค่นี้งั้นเหรอ?”

“จุ๊จุ๊ ฉันคิดว่าฉันพลาดอะไรไปนะเนี่ย เจ้านั้นเองก็สู้ยิบตาเหมือนกัน ไอ้หมาบ้านี้มันใกล้จะทนไม่ไหวแล้วล่ะ จัดการมันเลย!!!”

ไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ?

ไบฟรอสนี้ไม่สามารถต้านทานเทคนิคการใช้หอกของอารอนได้งั้นเหรอ?

นี่มันเป็นเรื่องที่โคตรไร้สาระ

ฉันหัวเราะ

"......"

ฉันยกดาบขึ้นมาดู

ส่วนบนของไบฟรอสต์หายไป เหลือเพียงส่วนล่างที่ถูกตัดไว้ครึ่งหนึ่ง

'…นี่มันโคตรไร้สาระเลย'

ฉันหันไปมองอารอน…ตอนนี้เขาแทบจะไม่สามารถทรงตัวให้ยืนนิ่ง ๆ ได้

แต่การต่อสู้ครั้งนี้มันยังไม่จบ ยังมีบางอย่างที่ฉันต้องทำให้เสร็จ

"......"

อารอนยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมและไม่ได้ขยับไปไหน

แสงในดวงตาของเขามืดมนลง เมื่อกี้เขาทำมันด้วยกำลังทั้งหมดของเขา

เขาสามารถทำมันได้เพียงครั้งเดียว มันเป็นพลังสูงสุดที่อารอนสามารถทำได้

“ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับนายอีกแล้วอารอน”

ฉันเข้าไปหาอารอนและถือดาบหัก ๆ นั้นไว้ในมือ

“นายอย่าทำอะไรเกินกำลังตัวเองสิ ถ้านายทำแบบนี้มันจะรบกวนภารกิจของเรา”

"......"

“ฉันควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้? ตอบฉันสิ...อารอน”

อารอนไม่ตอบ

อารอนมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า

ฉันยิ้ม

เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือทำอะไรลงไปบ้าง

ฉันจะไม่บอกอะไรเขาแล้ว จนกว่าเขาจะค้นพบสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว

เหตุผลที่เนล์มไฮม์ฟเข้าร่วมการแข่งขันที่นี่ แม้ว่าจะต้องแพ้ก็ตาม....

ของรางวัลต่าง ๆ เช่น ตั๋วอัญเชิญระดับ 5 ดาวหรือประสบการณ์ของฮีโร่ฝึกหัดคนอื่น ๆ ก็ไม่ใช่ของที่สำคัญอะไร

‘นั่นเป็นแผนของนายสินะ’

ฉันเงยหน้าขึ้นมองไปข้างบนนั้นอีกครั้ง มูเดนที่นั่งอยู่ในปล่องระบายอากาศมีรอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ตอนนี้อารอนไม่มีทางหันหลังกลับไปแล้ว

เวลาที่อารอนใช้ที่นั่นต้องเป็นนรกที่ฉันนึกไม่ถึงแน่

มันจะเป็นเช่นนั้นไปนานแสนนาน

อย่างที่ฉันได้เคยพูดไปกับเขา ความเจ็บปวดของเขาจะคงอยู่ไปนานแสนนาน

'แต่อย่ากังวลไปเลย'

ความสามารถที่อารอนปลุกขึ้นมาไม่ใช่เรื่องไร้สาระแบบที่ทุกคนพูด มันไม่เหมือนกับการแทงหอกแบบธรรมดา ๆ

แม้มันจะไม่ใช่การโจมตีที่แข็งแกร่ง การแทงที่โหดร้าย การแกว่งที่พริ้วไหว และมันก็ไม่ใช่เวทย์มนตร์

ไม่มีอัจฉริยะคนใดสามารถเลียนแบบอารอนได้แน่นอน ต่อให้มีรีเจียนร่วมกัน 10 คนก็ไม่สามารถทำได้

คุณลักษณะเฉพาะตัวที่มีอยู่ในพิกมีอัพ

มันทำให้มูเดนก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่เกือบจะเป็นฮีโร่ที่อยู่ยงคงกระพัน

ฉันยกดาบที่หักขึ้นมา

ข้างหน้าฉันมีผู้ชายคนหนึ่งที่สามารถเอาชนะกำแพงที่มนุษย์ไม่สามารถเอาชนะได้

สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่ใช้เวลาหลายพันวัน หลายสิบล้านคืน

อัจฉริยะที่รู้ซึ้งถึงอะไรหลาย ๆ อย่างมากกว่าใคร

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ไม่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดที่ตั้งไว้ได้

แม้ว่าสิงโตจะเป็นราชาแห่งสัตว์ร้าย แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกำแพงของสิ่งมีชีวิตนั้นได้เลย

ผู้ชายคนนี้เคยเป็นกระต่ายมาก่อน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้อารอนไม่ใช่กระต่ายแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่สิงโตอยู่ดี

แต่เขากลายเป็นอย่างอื่นที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย และกระทั่งฉันก็ไม่สามารถคาดเดาตัวตนของเขาได้

'อารอน'

ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเขากลับมาที่ทาวน์เนีย....

"ลาก่อน อารอน"

ฉันลดดาบที่หักลง

"......"

ฉันได้ยินเสียงอารอนล้มลงกับพื้น

ในขณะนั้น มีเงาสีดำปรากฏขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้และดึงร่างของอารอนออกไป

ฉันหัวเราะและเก็บดาบที่หักเข้าฝัก

แต่มันใส่เข้าไปในฝักไม่ได้...

“ฮ่า เราได้ผู้ชนะแล้ว!!”

กรรมการที่หลบอยู่หลังก้อนหินโผล่หน้าออกมา

ชุดสูทเรียบร้อยของเขาตอนนี้กลายเป็นเพียงเศษผ้าขี้ริ้วไ

“ยินดีด้วยครับ! ฮาน อิสรัต จากทาวน์เนียเป็นผู้ชนะยินดีด้วยครับ…”

ขณะที่ฉันเดินผ่านไปและแตะไหล่ของเขา กรรมการคนนั้นก็ล้มลงกับพื้นทันที

ฉันชื่นชมเขานะ เขามีความเป็นมืออาชีพมากจริง ๆ

ฉันเดินไปตามทางเดินที่จัดไว้

มีพนักงานจำนวนหนึ่งยืนกรานที่จะให้มีพิธีมอบรางวัล แม้ว่าสภาพของสนามจะพังไปหมดแล้วก็ตาม

ฉันผลักพนักงานคนอื่น ๆ ออกไปและมุ่งหน้าไปที่ห้องพักของผู้เข้าร่วมแข่งขัน

<นายท่าน ขอแสดงความยินดีกับชัยชนะครั้งนี้>

ราวกับว่าเธอรู้ว่าฉันกำลังรออยู่ เสียงของยูเน็ตก็ดังขึ้นหูฉัน

“ใจเย็น ๆ เอาจริงทีแรกฉันก็เกือบแพ้แล้ว ถ้าหมอนั้นเป็นแบบมูเดน ฉันคงแพ้ไปแล้ว”

<ไม่นะคะ ฉันเชื่อว่านายท่านจะเอาชนะเขาได้ เพราะยังไงซะนายท่านโลกิก็เป็นนายท่านที่เหนือนายท่าน>

"พอเถอะ ยิ่งไปกว่านั้น…ไบฟรอสของฉันหัก”

<ถ้าเป็นเช่นนั้นการฟื้นฟูตามธรรมชาติคงจะเป็นไปไม่ได้ เดี๋ยวเราจะนำมันกลับมาที่เนล์มไฮม์ฟและซ่อมมันก่อนจะเอากลับไปคืนให้นายท่านค่ะ>

"งั้นเหรอ...ขอบคุณมาก"

ฉันมองไปที่ทางเดินด้านนอก

ท้องฟ้าเป็นสีเหลือง

“อารอน…”

<มูเดนคงจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่นอนค่ะ>

“ฉันก็ว่าอย่างนั้น”

ฉันคงไม่ได้เจออารอนอีกนานมากแน่ ๆ

“ฝากแสดงความยินดีและชื่นชมพวกเขาด้วยนะ”

<รับทราบค่ะนายท่าน>

การสื่อสารหายไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ในห้องพักเงียบจนฉันได้ยินเสียงฝีเท้าผู้คนที่เดินไปตามทางเดิน

"……เฮ้อ"

ฉันพิงกำแพงแล้วหลับตาลงช้า ๆ