บทที่ 364 : เพียงแค่ครั้งเดียว (18)

บทที่ 364 : เพียงแค่ครั้งเดียว (18)

“เจ้าเด็กไร้เดียงสา เจ้าเด็กโง่ ไม่มีจิตวิญญาณ ไม่มีความกระหายชัยชนะ นายต้องโดนทุบสัก 500 ทีถึงจะจำได้ จะมีประโยชน์อะไรถ้าแค่พยายามอย่างหนักแล้วได้แค่นี้ แรงที่ใช้แทงหอกก็เหมือนเอาไม้จิ้มฟันไล่จิ้มหมู”

"......"

"นายท่านครับ..."

เขายกหมวกทรงขนมปังที่บังหน้าข้างหนึ่งขึ้น

ดวงตาสีม่วงอ่อนเป็นประกายสดใส

“นายท่านรู้ไหมว่าผมมาที่นี่ทำไม?”

ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบเขา

“ผมอยู่ที่นี่ได้นานไม่ได้ ไม่งั้นยูเน็ตต้องทุบผมแน่ ๆ งั้นผมจะบอกนายท่านสั้น ๆ ว่า……”

เขาเลียริมฝีปากของเขา

<อารอน…>

เสียงกระซิบยังคงดำเนินต่อไปประมาณ 5 นาที

พอพูดเสร็จเขาก็ยิ้มออกมา

เพียงพริบตาเดียว แค่ฉันกระพริบตาและร่างของเขาก็หายไปทันที

ฉันมองไปที่เวที

อารอนถือหอกจ่อไว้ที่คอของคู่ต่อสู้ที่ล้มลง

ผลลัพธ์ของการต่อสู้ที่กินเวลาไปประมาณ 15 นาที

“ฉันแพ้แล้ว ฉันแพ้แล้ว”

"ขอบคุณสำหรับความพยายามของคุณนะครับ"

อารอนพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น เขาโค้งแล้วเดินลงมาจากเวที

ไม่มีใครส่งเสียงเชียร์เขาเลย

“เกมต่อไป!”

กรรมการที่อยู่กลางเวทีตะโกนขึ้น

“กลุ่ม G รอบ 16 ทีมสุดท้าย! ฮาน อิสรัต จากทาวน์เนีย! จาร์ดี นอร์ธไรท์ จากเลซานดี!”

ถึงตาฉันแล้วใช่ไหม?

ฉันลุกขึ้นยืน

<ประกาศถึงผู้เข้าร่วมแข่งขันในการแข่งขันแบบเดี่ยวทุกท่าน! เนื่องจากสนามกีฬาจะเต็มไปด้วยผู้ชมตั้งแต่รอบรองชนะเลิศเป็นต้นไป ฮีโร่ที่เข้าร่วมการแข่งขันขอให้รออยู่ในห้องพักเท่านั้น>

เสียงประกาศดังก้องทั่วทั้งสนาม

ฉันกระโดดข้ามรั้วเหล็กที่แยกผู้ชมออกจากเวทีและขึ้นไปข้างบนเวที

อัศวินที่ถือโล่และดาบเดินออกมาจากทางเดินตรงข้ามกับฉัน เขาเป็นนักดาบทั่วไป

“บาดแผลของเขามันสาหัสเกินไป เปลี่ยนคนได้ไหม ฉันไม่อยากต่อสู้กับคนที่อ่อนแอกว่า”

เขามองมาฉันแล้วพูดขึ้นทันที

ฉันชักดาบออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ถึงแม้มันจะไม่ขัดกับปนิธานของฉัน แต่ฉันก็ช่วยไม่ได้ ฉันจะ…”

ชริ้ง!

ความกว้างของไบฟรอตกว้างขึ้นกว่าเดิม

ฉันกระโดดใส่คู่ต่อสู้และตอนนี้ไบฟรอตก็กลายเป็นดาบใหญ่ไปแล้ว

“ยังไม่มีสัญญาณให้เริ่มเลยนะ…!”

แม้ว่าอัศวินจะยังไม่ได้เตรียมตัว แต่เขายกโล่ขึ้นปกป้องได้ทันที

โล่ของเขามีรอยบุบจากการโจมตีของฉัน และเขาก็เดินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว

“เดี๋ยว รอก่อนสิ!”

ตอนนั้นเองกรรมการก็เป่านกหวีดขึ้นมาทันที

และจากนั้น ฉันก็ใช้ดาบโจมไปที่ตีเขาเต็มแรงหลายครั้งติดกัน

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ในครั้งที่ห้า โล่เหล็กของเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

และในการโจมตีครั้งที่หก

เขาล้มลงไปกองที่พื้นและกระอักเลือดออกก่อนจะแน่นิ่งไป

“อ่า ฮาน อิสรัต เป็นฝ่ายชนะ” กรรมการมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สับสน

ฉันไม่ชอบอะไรที่ใช้เวลานานเกินไป หากใช้เวลานานเกินไป ผลลัพธ์ที่ตามมาก็อาจจะวุ่นวายมากขึ้น

ฉันสะบัดเลือดออกจากดาบแล้วเดินลงมาจากเวที

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้เล่นในรอบก่อนรองชนะเลิศก็มีรายชื่อคร่าว ๆ แล้ว

อารอนและวานิลอยู่ในกลุ่ม A ฉันอยู่ในกลุ่ม B และที่เหลือคือฮีโร่ระดัง 4 ดาวจากห้องรออื่น เนื่องจากคนที่อ่อนแอส่วนใหญ่ถูกคัดกรองออกไป จึงอาจกล่าวได้ว่าจำนวนคนที่เหลือตอนนี้คือฮีโร่ที่แข็งแกร่งจริง ๆ

14:00 น.

อัฒจันทร์แต่ละด้านเริ่มแน่นขนัดไปด้วยผู้คน

การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันแบบสุ่มและการแข่งขันแบบทีมได้สิ้นสุดลงแล้ว มินิเกมก็จบแล้วเช่นกัน รายการแข่งขันเดียวที่เหลืออยู่คือการแข่งขันรอบสุดท้ายของการแข่งขันประเภทเดี่ยวซึ่งถือได้ว่าเป็นการแข่งขันหลักของงานเทศกาลในครั้งนี้

<วู้ว! ฉันเกือบจะตายแล้ว...>

“แต่เราก็ชนะไม่ใช่เหรอ มีใครได้รับบาดเจ็บไหม?”

<อืม มีคิชาช่าบาดเจ็บนิดหน่อยมั้ง แต่ก็ไม่ได้เป็นไรมาก ฉันกำลังมุ่งหน้าไปหานายนะ วู้ววว นายจะเอาชนะทุกคนได้ใช่ไหม? >

“จะต้องให้บอกด้วยเหรอ?”

<แล้วอารอนล่ะ….>

“เขาเข้ารอบแล้ว ตอนนี้เขากำลังพักเพื่อรอแข่งรอบถัดไปอยู่ในห้องพักเหมือนกับฉัน”

<อื้อ ยังไงก็พวกเราก็เป็นกำลังใจให้นายนะฮาน...>

การสื่อสารกับเจนน่าสิ้นสุดลงแล้ว

ฉันโยนหินสื่อสารที่ใช้งานไม่ได้แล้วลงในถังขยะแล้วมองไปด้านข้าง

ห้องรอที่ผู้เล่นที่เข้าร่วมการแข่งขันมารวมตัวกันนั้น อารอนกำลังนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่ง ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความตึงเครียดหรือความมุ่งมั่นใด ๆ ออกมา อารอนเช็ดหอกของเขาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างไร้อารมณ์

"เฮ้"

“เอ่อ พี่นี้เอง”

“ไม่ต้องลุกขึ้น นั่งลงเถอะ”

“ไหวไหม?”

“สำหรับผมแค่เข้ารอบถึงรอบชิงชนะเลิศผมก็ดีใจมากแล้ว ตอนนี้ผมกังวลเกี่ยวกับตัวเองมากกว่าครับ”

อารอนยิ้ม

“พี่มาให้กำลังใจผมเหรอ? ขอบคุณครับ”

“อารอน”

"ครับ"

“อยากเป็นเหมือนเขาไหม?”

ฉันชี้ไปที่วานิลที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่ตรงมุมห้อง

วานิลสะบัดดาบยาวในมือช้า ๆ เมื่อมองแวบแรกดูเหมือนว่าจะเป็นการฝึกเฉย ๆ ที่ไม่มีความหมายอะไร แต่ถ้ามองดี ๆ มันเป็นการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยสมาธิและทักษะในระดับสูง

“ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่กำลังพูดถึงอะไร”

“นายต้องการที่จะเป็นคนที่มีความสามารถ แต่นายรู้อะไรไหมว่านายต่างจากพวกเขายังไง พวกเขามีสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ พวกเขาพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ตลอด พวกเขามองนายด้วยสายตาที่มีคำถามว่าทำไมนายถึงฝึกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล”

"คือผม…"

ก่อนที่อารอนจะตอบฉันก็พูดแทรกเขาก่อน

“นายไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้”

"......"

“นายไม่มีวันตามพวกนั้นทัน ไม่ว่าฉันจะอธิบายเกี่ยวกับขอบเขตการใช้ดาบ หรือการใช้หอกมากแค่ไหนนายก็ไม่เข้าใจ มันอาจจะฟังดูไร้สาระนะ แม้ว่าฉันจะแสดงให้นายเห็นมาแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้นายก้าวข้ามมันไปได้ แล้วทำไมนายถึงเอาแต่ยึดติดกับอะไรแบบนั้น?”

อารอนก้มหน้าลง

“อารอน”

"……ครับ"

“ตอนนี้เรามาถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว”

"พี่……"

“ถ้าไม่ว่ายังไงนายก็จะยังยืนยันคำเดิม ก็หาวิธีเอาชนะซะ ไม่ว่าจะวางยานอนหลับลงในน้ำ ป้ายยาพิษที่หอก หรือกระชากหัวคู่ต่อสู่ขึ้นมา ทำอะไรก็ได้ให้ชนะซะ”

อารอนกัดริมฝีปากของเขาแน่น

“ทำไมนายถึงต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้น? ต้องการติดตามฉันงั้นเหรอ?”

“ผม...”

“นายไม่สามารถเป็นแบบผู้ชายคนนั้นได้ อย่าเอาแต่คอยไล่ตามเขาไปเรื่อย เลิกคิดเรื่องนั้นซะ ไม่งั้นนายก็จะยังคงฝึกแบบเดิม ๆ และได้ผลลัพธ์แบบเดิม ๆ นายจะเหมือนเดิมตลอดไป ดังนั้นทำยังไงก็ได้…ทำลายความคิดนั้นซะ”

"......"

อารอนมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่อาจเข้าใจได้

“นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจ นายเพียงแค่ต้องจัดการมันให้ได้ก็พอ”

<เกมถัดไป! ผู้เข้าแข่งขันกรุณาขึ้นมาบนเวที!>

"ตานายแล้ว"

อารอนถอนหายใจแล้วยืนขึ้น

“ผมไม่แน่ใจว่าที่พี่พูดมามันหมายถึงอะไร...”

อารอนคว้าหอกของเขาที่แขวนอยู่บนผนัง

“หมายถึงเอาชนะน่ะเหรอ?”

"ถ้าหมายถึงเรื่องนี้...ผมเข้าใจครับ"

อารอนหันมายิ้มให้ฉัน

"ผมจะพยายาม…"

"แค่นั้นยังไม่พอ"

อารอนยิ้มอย่างขมขื่นและจับหอกของเขาแน่น

"ผมจะเอาชนะเขาให้ได้"

"ดีมาก"

อารอนโค้งให้ฉันแล้วเดินออกไปที่ประตู

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง คู่ต่อสู้ของอารอนก็เดินออกมาเช่นกัน พื้นหลังที่เป็นภาพราง ๆ ดึงดูดสายตาฉัน

<ไอ้เด็กนี้มันโง่...โง่จริง ๆ >

เสียงของมูเดนที่เคยพูดก่อนหน้านี้ได้ดังก้องในหูฉัน

<เวลาที่อารอนอยู่ที่นั่นไม่ใช่ 57 ปีแบบที่เขาคิด เจ้านี้มันงี่เง่าจริง ๆ >

ฉันก็คิดอย่างนั้น

จิตใจของมนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับมือกับเวลาในนั้นได้

เขารอดชีวิตจากการรีเซ็ตความทรงจำหลายสิบครั้งและสร้างบุคลิกใหม่ขึ้นมาใหม่

ท่ามกลางเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ อารอนไม่ได้สูญเสีย 'ความมั่นใจ' ของเขาไปแบบที่เขาเป็นอยู่ แต่มันแค่ยังไม่ถูกปลุกขึ้นมาก็แค่นั้น

ฉันหัวเราะเบา ๆ

และจากนั้นฉันก็เฝ้าดูอารอนในการแข่งขันครั้งนี้ด้วยความตั้งใจ