บทที่ 352 : เพียงแค่ครั้งเดียว (6)

บทที่ 352 : เพียงแค่ครั้งเดียว (6)

เย็นวันนั้น การประชุมเริ่มต้นขึ้น สมาชิกในปาร์ตี้ทุกคนมารวมตัวกันเรียบร้อย

“มีกิจกรรมพิเศษสามอย่างในเทศกาลนี้ 1. การแข่งขันแบบตัวต่อตัว 2. การแข่งขันแบบทีม 3 ต่อ 3 และ 3. กิจกรรมสุ่ม เราต้องชนะทั้งสามรายการให้ได้เพื่อที่จะเป็นที่หนึ่ง”

ฉันพูดต่อ

“สิ่งสำคัญคือมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก และเราก็ต้องจัดคนให้เหมาะสมในแต่ละภารกิจ”

สิ่งที่เป็นปัญหาคือเวลา

การแข่งแบบเดี่ยวและการแข่งแบบกลุ่มจะจัดขึ้นพร้อมกัน ดังนั้นการวางแผนให้ผู้ชนะของแต่ละกิจกรรมเข้าร่วมกิจกรรมประเภทอื่นหลังจากแข่งเสร็จจึงเป็นไปได้ยากตั้งแต่เริ่ม

“หนึ่งคนสำหรับการแข่งแบบเดี่ยว สามคนสำหรับการแข่งแบบกลุ่ม และจะต้องมีอีกหนึ่งคนสำหรับกิจกรรมที่เหลือ เพราะฉะนั้นเราต้องจัดคนเอาไว้ล่วงหน้า”

“ฉันได้ยินเรื่องภารกิจมาบ้างแล้ว วางตัวคนในแต่ละภารกิจเลยไหม?”

“ได้”

สมาชิกที่จะเข้าร่วมในการแข่งแบบเดี่ยวและการแข่งแบบกลุ่มนั้นฉันได้วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว

“สมาชิกที่จะเข้าร่วมการแข่งแบบกลุ่มคือ คิชาช่า อีดิส และเจนน่า”

“เวคิสจะเข้าร่วมการแข่งแบบเดี่ยว”

“นายจะเอาชนะคนอื่น ๆ ได้ไหม?”

เมื่อฉันถาม เวคิสก็หัวเราะเบา ๆ

เดิมทีฉันจะเข้าร่วมการแข่งแบบเดี่ยวเอง แต่ว่า……

'ฉันยังไม่รู้เลยว่ากิจกรรมที่ซ่อนอยู่คืออะไร'

ดังนั้นฉันควรจะออกไปเองดีกว่า

เป็นผลให้ เวคิส เข้าร่วมการแข่งขันแบบเดี่ยวแทนฉัน

“พวกเราต้องชนะทั้งหมดให้ได้ ถ้าไม่ชนะ มันจะเป็นเรื่องยากที่จะได้รับตั๋วอัญเชิญระดับ 5 ดาว”

“พวกเนลม์ไฮมฟ์ก็จะเข้าร่วมด้วยใช่ไหม?”

“เราก็แค่ต้องเอาชนะทุกคนให้ได้เท่านั้น เธอไม่มั่นใจเหรอ?”

"นั่นมัน…"

เจนน่าเสยผมของเธอไปทางด้านหลัง

“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่มั่นใจ”

“ไม่ว่าจะเป็นเนลม์ไฮมฟ์หรือเหนือกว่าเนลม์ไฮมฟ์ เธอก็ทำได้อยู่ทำได้ใช่ไหม?”

“ฉันจะพยายาม”

“ดีมาก เอาวันนี้แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้วพรุ่งนี้เราน่าจะยุ่งมาก”

การประชุมสิ้นสุดลง

ฉันจึงบอกให้สมาชิกกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน

การพักผ่อนให้เพียงพอยังไงก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนแม้จะไม่ชอบใจในสิ่งที่ฉันบอกไปก็ตาม

“นายก็ต้องเข้านอนเร็ว ๆ นะฮาน”

“ได้”

แน่นอนว่าฉันยังไม่ได้จะนอนในตอนนี้

ฉันต้องเข้าร่วมต่อสู้ในสถานที่ที่ทไม่รู้จัก ฉันจึงต้องคิดกลยุทธ์ต่าง ๆ เตรียมพร้อมเอาไว้

ฉันคุ้นเคยกับการโต้รุ่งอยู่แล้ว มันไม่ได้สร้างปัญหาใด ๆ ให้ฉัน ฉันหยิบกระดาษและปากกาออกมาจากโต๊ะ และหมกมุ่นอยู่กับการคิดกลยุทธ์อยู่ในห้องนั่งเล่น

เมื่อเวลาผ่านไป แสงที่ส่องประกายที่ด้านนอกหน้าต่างก็เริ่มมืดลง

ก๊อก ก๊อก

ฉันได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากประตูด้านหน้า

เกิดอะไรขึ้น?

มันไม่ใช่เวลาที่จะมีใครมาเคาะห้องตอนนี้

ฉันเก็บกระดาษและปากกาไว้ในลิ้นชักแล้วออกไปที่ประตูด้านหน้า

ฉันเปิดประตูและถือกริชไว้ในมือ เพื่อให้สามารถตอบสนองต่อการโจมตีที่ไม่คาดคิดได้ตลอดเวลา

“ใคร?”

คนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอกำลังรออยู่ด้านนอกประตู

ชายคนนั้นมองฉันแล้วก้มหัวลง

“ผมขอโทษถ้าพี่หลับอยู่ ไว้ผมจะมาใหม่ทีหลัง…”

“ไม่ ฉันยังไม่นอน เข้ามาเลย”

“ขอบคุณครับ”

ฉันเปิดประตูแล้วอารอนก็เดินเข้ามา

อารอนมองไปมาระหว่างฉันกับพื้นห้อง

“นายทำอะไร? จะยืนอยู่เฉย ๆ แบบนั้นเหรอ?”

“โอ๊ะ จริงด้วย!”

อารอนรีบเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ฉันวางแก้วน้ำสองแก้วลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงตรงข้ามกับอารอน

“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ…”

“เข้านอนกันหมดแล้ว นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ”

“ผมขอโทษจริง ๆ ตอนนี้ผมมีเวลาว่างแค่ตอนนี้…”

“ไม่เป็นไร”

ฉันดื่มน้ำและถามเขา

“เป็นไงบ้าง?”

“ผมสบายดีครับ ผมดีใจมากที่เจอพี่ เจนน่า และอีดิส ผมโล่งใจที่ทุกคนปลอดภัย”

“แน่นอน พวกเราดูเหมือนคนที่จะตายง่าย ๆ เหรอ?”

ฉันหัวเราะ

ส่วนเรื่องของออลก้า...ฉันตัดสินใจที่จะไม่พูดถึง

เป็นการดีกว่าที่จะปกปิดมันให้มากที่สุด

ฉันมองไปที่อารอน

เมื่อมองเข้าไปใกล้ ๆ ฉันเห็นว่าชุดที่เขาสวมใส่ยับและไม่พอดีตัว

มีความแตกต่างค่อนข้างมากเมื่อเทียบกับสมาชิกเนลม์ไฮมฟ์คนอื่น ๆ ที่สวมเสื้อผ้าที่ดูดี และมือทั้งสองข้างของอารอนถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว มองผ่าน ๆ ก็จะเห็นสะเก็ดเลือดระหว่างผ้าพันแผล

'ดูเหมือนว่าเขายังคงเหมือนเดิม'

เขายังคงใช้วิธีการฝึกฝนที่โง่เขลานั้นอยู่

“รู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?”

“อาจารย์บอกผมว่าพี่จะมาที่นี่”

มูเดน

ฉันยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบอีกครั้ง

หลังจากนั้นขณะที่ความเงียบเข้ามาปกคลุม อารอนก็เปิดปากของเขาราวกับว่าเขาตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

“ผมมีอะไรจะบอกพี่ครับ…”

“อืม”

“ผมไม่ได้ตัดสินใจย้ายไปที่เนลม์ไฮมฟ์”

ฉันเดาไว้อย่างนั้น

เนื่องจากบุคลิกของอารอน เขาไม่มีทางเปลี่ยนใจที่แน่วแน่ได้ง่าย ๆ

“แล้วนายมาที่นี่ทำไม?”

“ผมมาที่นี่ตามคำแนะนำของอาจารย์”

ถึงเวลานั้นแล้วเหรอ?

ฉันดื่มน้ำในแก้วจนหมด

“พี่ครับ ผมวางแผนที่จะเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์นี้ในฐานะสมาชิกของเนลม์ไฮมฟ์”

“การแข่งขันจะต้องดุเดือดมากแน่ ๆ ตั้งใจทำมันให้ดีล่ะ”

“ไม่ แทนที่จะเป็นการแข่งขัน…ผมจะเรียกมันว่าการเดิมพัน”

อารอนก้มหน้าลง

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฮีโร่จากเนลม์ไฮมฟ์ จึงมีท่าทีที่เย็นชาต่ออารอน

เมื่อเห็นชุดนั้นแล้ว…ดูเหมือนว่าจะมีการตัดสินใจบางอย่างเกิดขึ้นกะทันหัน แต่ไม่มีคำว่าใจดีในเนลม์ไฮมฟ์อยู่แล้ว ถ้าไม่มีความสามารถที่เหมาะสม ก็จะไม่ได้รับโอกาสอีกต่อไป

“การฝึกซ้อมเป็นไปด้วยดีหรือเปล่า?”

“ทุกวันเป็นเหมือนนรกเลยครับ อันที่จริงมันก็ยังเป็นอยู่แบบนั้น”

อารอนเกาแก้มของเขา

ฉันเห็นแล้ว…ฉันสามารถเดาได้โดยดูที่มือของเขาว่าเขาฝึกหนักขนาดไหน

“ผมกำลังฝึกอย่างหนักเพื่อที่จะตามพวกเขาให้ทัน”

“ทำไมล่ะ? แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็เป็นคนส่งนายมานะ”

ฉันหัวเราะและดื่มน้ำอีก

ตอนนี้เรามาถึงประเด็นสำคัญแล้ว

“เอาล่ะ ทำไมนายถึงมาที่นี่? ฉันมาจากทาวน์เนีย และนายก็มาจากเนลม์ไฮมฟ์ ไม่กลัวว่าจะต้องมาสู้กันกับฉันเหรอ?”

“ผมไม่คิดอย่างนั้น ผมแค่อยากจะบอกการตัดสินใจของผมให้พี่รู้”

“การตัดสินใจ?”

อารอนสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ฉันรู้สึกเหมือนเขามีเรื่องสำคัญจะพูด

“พี่ ผมจะเข้าร่วมการแข่งขันแบบเดี่ยวในงานนี้”

อารอนมองลงไปที่มือของเขาที่พันด้วยผ้าพันแผล

“ถ้าผมชนะการแข่งขันแบบเดี่ยวได้….”

เขาจับมือของเขาไว้แน่นก่อนจะพูดออกมา

“ผมจะกลับไปที่ทาวน์เนีย”