บทที่ 328 : รูปปั้นม้าศึกแห่งความสุข   (2)

บทที่ 328 : รูปปั้นม้าศึกแห่งความสุข (2)

หลังจากฉันและเวคิสแยกกันออกไปทำภารกิจ พวกเราก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง

[เลื่อนหน้าจอลงด้านล่าง!]

[มอบพาหนะให้กับฮีโร่ของนายท่าน!]

[ดูรูรุงงงง!]

[อัญเชิญ 'แกนดัฟล์(★)' สู่สนามรบ!]

[อัญเชิญ 'ราดากัส(★)' สู่สนามรบ!]

ไรก็ได้เรียกสัตว์พาหนะออกมา

ฉันขึ้นไปบนหลังม้า

เจนน่าเองก็รีบขึ้นหลังม้าและเธอก็ดึงคาทีโอขึ้นมาให้เขานั่งข้างหลังเธอ

'ครั้งที่สอง'

นี่คือสิ่งที่ฉันล้มเหลวในรอบที่สอง

ตรงหน้าผาที่มีนักธนูเวทย์ปรากฏตัวออกมา มันเป็นเส้นทางที่ไปไม่ได้ เพราะต้องเจอกับศัตรูที่มีรูปแบบการยิงธนูที่ประหลาดมาก

"พร้อมไหม?"

ฉันพูดและกำบังเหียนไว้แน่น

คาทีโอพยักหน้าเงียบ ๆ

“อย่าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เราไม่มีโอกาสที่สองแล้ว”

“พวกเราจะทำให้ดีที่สุด”

“อย่ากังวล พวกเราแค่ต้องทำให้ได้”

คาทีโอหยิบหินเวทย์มนตร์ออกจากแขนของเขาแล้วมอบให้เจนน่า

เจนน่าติดหินเวทย์มนตร์ไว้ที่หัวลูกศรแล้ววางมันลงบนคันธนูยาวทันที แม้ในขณะขี่ม้าท่าทางการยิงธนูของเธอก็ไม่สั่นคล่อน ลูกธนูของเจนน่าเล็งไปที่อีกด้านของหน้าผาซึ่งกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้น

[อันตราย!]

[นักธนูเวทย์ Lv.? ]

เลยสะพานหินไป

นักธนูที่นั่งอยู่ในท่าที่ผ่อนคลายลุกขึ้นยืน

แสงสีดำสนิทติดอยู่ที่คันธนูอันดำมืดของชายคนนั้นเริ่มเปล่งแสงออกมา

ชึ้บ!

ฉันรีบดึงไบฟรอตออกมาแล้วเหวี่ยงมันออกไป

“……พัฟ!”

ข้อต่อที่แขนขวาของฉันมีเสียงดังลั่นจากการเหวี่ยงดาบออกไป

'ไอ้สารเลวนี้มันน่ารำคาญ'

ลูกศรที่นักธนูเวทย์คนนั้นยิงออกมา ฉันมองไม่ทันเลยด้วยซ้ำ

ทิศทางของมันก็สุ่มยิงออกมาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่ามันถูกยิงจากด้านหน้า แต่กลับปรากฏจากด้านข้างหรือด้านหลัง มีหลายครั้งที่ทิศทางมันเปลี่ยนไปมาตามอำเภอใจ และมีหลายครั้งที่จู่ ๆ มันก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน

'ขีดจำกัดของฉันคือฉันสามารถทนได้ถึงห้านัด'

เมื่อการยิงดำเนินต่อไป พลังการยิงของมันก็จะแข็งแกร่งขึ้น และเอฟเฟกต์แปลก ๆ ที่เกิดขึ้นก็ปะปนกันไปด้วย

อีกฝั่งของหน้าผาประมาณ 50 เมตร ลูกศรที่สองของชายคนนั้นก็ถูกปล่อยออกมา ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาทิศทางของมันได้ ฉันปล่อยบังเหียนและดึงกริชออกมาอย่างรวดเร็ว

ชึ้บ!

มันพุ่งมาเหนือศีรษะ

และใต้ซี่โครงด้านซ้าย

ระยะทางเริ่มใกล้เข้ามาในระยะ 30 เมตร

ฉันมองไปที่เจนน่าขณะที่เธอขี่ม้า เธอก็ขึ้นลำธนูและมองไปอีกด้านของหน้าผา

'ลูกศรปกติใช้ไม่ได้กับหมอนี้'

เจนน่าพยายามควบคุมเขาด้วยลูกศร แต่มันก็ไม่ได้ผลเลย

ฉันเองก็ยังทดสอบการป้องกันเวทย์มนตร์ของเขาด้วย แต่มันก็ให้ผลลัพธ์ที่น่าขัน เพราะยังไงเขาก็สัมผัสถึงการโจมตีได้

ดังนั้น

"มาเริ่มกันเลย!"

เจนน่าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

ลูกศรพุ่งออกมาด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

ตอนนั้นเองที่นักธนูเวทย์ก็เริ่มยิงเป็นครั้งที่สาม

“ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่!”

[ 'แกนดัฟล์(★)' ถูกอัญเชิญกลับไปแล้ว!]

ลูกธนูของเจนน่าพุ่งออกไปและไปติดอยู่ที่หน้าผาที่ชายคนนั้นยืนอยู่

"ต่อไป!"

คาทีโอตะโกนด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์มนตร์

ก่อนที่ม้าจะล้มลงพร้อมกับเสียงร้อง และจากนั้นร่างของฉันก็ล้มลงกับพื้น

'เหลือโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น'

ฉันใส่พลังลงไปบนมือที่ถือดาบ

ฉันรู้สึกเหมือนพลังงานที่ร้อนแรงกำลังห่อหุ้มร่างกายของฉันเอาไว้

“เทเลพอร์ต!”

วิสัยทัศน์ของฉันเปลี่ยนไปในทันที

ด้านล่างคือความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด ด้านบนท้องฟ้ายังคงเป็นสีสดใสและมีผู้ชายคนหนึ่งมองลงมาที่ฉันด้วยสายตาที่ประหลาดใจ แม้ว่าชายคนนั้นจะมีท่าทางสับสน แต่เขาก็เตรียมยิงธนูออกมาทันที

“คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามใจแกหรือไง?”

ฉันรีบปีนขึ้นไปบนหน้าผา

ฉันทุบหัวคนที่พยายามจะขวางทางฉัน

ผู้ชายคนนั้นล้มลงทันที

"......!"

ฉันเตะมันซ้ำอีกครั้ง

ชายคนนั้นลอยละลิ่วตกหน้าผาลงไป

ฉันเอามือแตะหูและพูดขึ้น

“เวคิส ทางนั้นจัดการเสร็จแล้วใช่ไหม?”

<จัดการเรียบร้อย ตอนนี้ผมกำลังเดินทางไปครับ..>

“ทางนี้ก็เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน ที่เหลือก็คือกำจัดนักธนูออกไปให้หมด”

<ครับ>

ม้าของเจนน่ากำลังแล่นผ่านสะพานหิน

ฉันขยิบตาและคาทีโอก็เริ่มร่ายเวทย์ของเขาอีกครั้ง

'…นี้ไม่ใช่เส้นทางปกติ'

และพวกเราก็ไม่มีเวลาแล้ว

เส้นทางที่พวกเราวางแผนไว้มันคงจะไม่ทันเวลา

เราไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ประโยชน์จากความผิดปกตินี้

นักเวทย์โดยปกติแล้วนั้นจะอ่อนแอกว่าอาชีพอื่น ๆ ในการต่อสู้ แต่นักเวทย์ที่แข็งแกร่งจะสามารถจัดการเอาชนะได้ด้วยวิธีที่แตกต่างออกไป

เช่น การบีบอัดพื้นที่โดยใช้เวทย์มนตร์เคลื่อนย้ายมวลสาร ด้วยวิธีนี้จะสามารถเอาชนะขีดจำกัดระยะทางได้โดยไม่ต้องถูกโจมตี

"ทำต่อไปได้เลย!"

เทเลพอร์ตครั้งที่สองของคาทีโอถูกส่งออกไป

เมื่อฉันได้สติขึ้นมา

<เจ้ามาอยู่อยู่ที่นี่ได้ไง? >

ตอนนี้ฉันอยู่บนหลังของคิชาช่า

'ต่อไป'

ทิศตะวันออกมีป้อมปราการสามป้อม

เป้าหมายสูงสุดคือการยึดป้อมปราการทั้งหมด...

'มันมีลำดับความสำคัญ'

มีป้อมปราการพร้อมสิ่งของติดตั้งไว้เพื่ออัญเชิญสมาชิกเข้ามาในภายหลัง

เพื่อให้เคลียร์ด่านได้รวดเร็ว เป็นเรื่องปกติที่จะต้องเรียกทีมเข้ามาเสริม

ปัญหาคือวัตถุนั้นสามารถปรากฏขึ้นแบบสุ่ม มันจะไปโผล่ที่ไหนก็ได้ระหว่างป้อมทั้งสามป้อมนั้น

แน่นอนว่าฉันไม่รู้คำตอบ

[ดูรูดุงงง!]

[เปิดแท็บยุทธวิธี!]

'ใช่(เลือก)/ไม่ใช่'

ไรก็ได้เลือกเครื่องมือและวาดบางอย่างบนหน้าจอ

ชึ้ง!

ลูกศรสีแดงถูกวาดขึ้นบนท้องฟ้า

ลูกศรชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

"ไปกันเถอะ"

คิชาช่าหันหลังกลับและวิ่งผ่านทุ่งหญ้า

เธอวิ่งเร็วมากและทันใดนั้นภาพของป้อมปราการก็ใกล้เข้ามามากขึ้น

กำแพงปราสาทสีดำสูงหลายเมตรปรากฏขึ้น

[นักธนูคริสตจักร Lv.36x15]

ชึ้ก ชึ้ก ชึ้ก!

คิชาช่าหลีกเลี่ยงการกระหน่ำยิงโดยการวิ่งซิกแซกเข้าหากำแพงปราสาทและกระโดดขึ้นไปในแนวตั้ง

<กร๊าก!>

นักธนูคนหนึ่งที่โดนคมเขี้ยวของคิชาช่าโจมตึ และตอนนี้ก็เศษผ้าและเลือดของเขาก็กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ

เมื่อมาถึงบนกำแพงปราสาท คิชาช่าก็เหวี่ยงอุ้งเท้าด้านหน้าและฉีกทั้งนักธนูสามคนเป็นชิ้น ๆ จากนั้นคิชาช่าก็กระโดดตรงเข้าไปในป้อมปราการ รูปปั้นเทพธิดาที่ทำจากหินอ่อนสีขาวเปล่งแสงสีฟ้าออกมา

[อันตราย!]

[ผู้สืบสวนบุคคลนอกรีตอาวุโส]

[ร็อดวิคจอมพลัง Lv.46]

มีร่าง ๆ หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา

ตรงด้านหน้ารูปปั้นเทพธิดา มียักษ์สูงเกือบ 3 เมตรสวมชุดเกราะเหล็กและถือกระบองไว้ในมือ

น้ำเสียงเย็นยะเยือกหลุดออกมาจากใต้หน้ากากชวนให้นึกถึงปีศาจร้าย

“พวกนอกรีต ตายซะเถอะ…!”

มันยกกระบองอันใหญ่ที่รูปร่างคล้ายกับเสาขึ้นมา

ในครั้งที่สาม พวกเราเสียเวลามากที่นี่

ฉันหัวเราะและถือดาบของฉันเอาไว้ให้แน่น

'เอาล่ะ'

[ 'ฮาน (★★★)' เข้าสู่สภาวะพลังเหนือธรรมชาติ!]

ฉันใช้ดาบสะกัดกั้นการโจมตีจากกระบองที่กำลังจะฟาดหัวฉัน

และจากนั้น

ตู้ม!

การปะทะกันนั้นตามมาด้วยเสียงที่ดังเหมือนเสียงระเบิด มือขวาที่ถือกระบองของมันก็ยกขึ้นอีกครั้ง

“กร๊าก กร๊ากกกก!”

คิชาช่าก็ขย้ำเข้าไปที่หน้าอกมันด้วยอุ้งเท้าหน้า

ชุดเกราะมันถูกบดขยี้และร่างอันใหญ่โตของมันก็ล้มลงกับพื้น

"ไปตายซะ"

ฉันแทงดาบเข้าไประหว่างช่องว่างของหน้ากากของมันทันที