บทที่ 320 : สงครามโมเสก (4)

บทที่ 320 : สงครามโมเสก (4)

อัศวินชุดดำหลายสิบคนกำลังปิดกั้นการล่าถอยและขับไล่กองกำลังฝั่งตรงข้ามจนมุมหนึ่งด้วยการเคลื่อนไหวที่เหนือมนุษย์ สามารถเข้าใจได้เลยว่าพวกนั้นไม่ต่างจากเเรา

จำนวนพวกนั้นประมาณสามสิบคน

'พวกมันมาจากไหน?'

ฉันไม่คิดว่าพวกมันจะอยู่ที่นั่น เมื่อฉันตรวจสอบบริเวณโดยรอบในครั้งแรก ก็ไม่เห็นพวกมันปรากฏออกมาเลย

“ถ้าเป็นพวกนั้นค่อยมีอารมณ์ที่จะสู้หน่อย”

เวคิสยิ้ม

อัศวินชุดดำกำลังสังหารหมู่อีกฝ่าย และขัดขวางการล่าถอยของกองกำลังทหาร

ทหารสองสามนายพยายามขัดขืน แต่ไม่นานก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนโดนระเบิด พลังของอัศวินคริสตจักรพุ่งเข้ามาจากด้านหน้า ผลลัพธ์ได้รับการตัดสินแล้ว...มันเป็นการทำลายล้างอีกฝ่ายจนสิ้น

'นี่กำลังพยายามจะแสดงอะไรให้ฉันดู?'

ฉันมองไปที่ข้อมือของฉัน

แสงส่องผ่านผิวหนังเหมือนฉันกลายเป็นเยลลี่ใส และร่างกายฉันก็ค่อย ๆ หายไป

มันเป็นสัญญาณของการกลับไปที่ห้องรอ อย่างที่เจนน่าบอกถ้าอีกฝ่ายถูกกำจัดออกไปจนหมดเราถึงจะสามารถกลับไปที่ห้องรอได้

“เจนน่า คิชาช่า!”

"ว่าไง?"

"พูดมา"

“สำรวจสนามรบให้ละเอียดหากมีอะไรดึงดูดสายตาให้บอกฉันทันที ฉันมีความรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

ทั้งสองคนพยักหน้า

'แปลก'

แม้ว่าจะเป็นภารกิจเชื่อมโยง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากขนาดนี้

ฉันรู้สึกถึงลางไม่ดี

ฉันมองไปข้างหน้าเพื่อที่พยายามจะเก็บรายละเอียด แต่ระยะทางค่อนข้างไกล

แม้ว่าจะเห็นภาพรวม แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดได้

แม้จะมีทักษะดวงตาแห่งจิตใจแต่นี่ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว แต่เจนน่าและคิชาชาแตกต่างออกไปจากฉันพวกเธออาจจะมีข้อมูลอะไรที่เหนือความคาดหมายก็ได้

"ฮาน"

เมื่อแม่ทัพของอีกฝ่ายที่ขี่ม้าสีขาวตายและกองทัพลดลงเหลือเพียงหนึ่งในสี่ คิชาช่าก็พูดขึ้น

"เจออะไรไหม?"

“มนุษย์ผู้หญิงในตอนนั้น”

"หมายความว่าไง? มนุษย์ผู้หญิง”

“ข้าเจอผู้หญิงที่กวนใจข้าอยู่ นางขอให้ข้าช่วยหรืออะไรสักอย่าง นางคือมนุษย์ผู้หญิงจากตอนนั้น นางอยู่ที่นั่นด้วย”

คิชาช่าชี้ไปที่มุมขวาล่างของสนามรบ

ฉันมองตามปลายนิ้วอันเรียวยาวของคิชาช่า

แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่อัศวินชุดดำหลายสิบคน...

'……!'

"ฮาน?!"

ฉันรีบวิ่งลงจากเนินเขาทันที

"นั่นเจ้ากำลังจะไปไหน?!"

“ฮานมันมีม่านโปร่งแสงกั้นอยู่นะ!”

“พวกเธอรอตรงนั้นล่ะกัน!”

ฉันตะโกนและจึงเร่งความเร็วขึ้น

ฉันจับฝักดาบที่อยู่บนเข็มขัดของฉัน

'ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั้น…?'

คำถามมีมาเรื่อย ๆ

แม้ว่าฉันจะคิดอยู่ แต่เท้าของฉันก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าเร็วขึ้น

ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมดของร่างกายแล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

ลมแรงกระทบหน้าฉันเหมือนแส้กระทบเนื้อ

'ฉันไม่เข้าใจ...'

ไม่ว่ายังไงก็ไม่เข้าใจ

ฉันกัดฟันแล้ววิ่งออกไป

สนามรบซึ่งดูเหมือนห่างไกลและเป็นเพียงฉากหนึ่งในหนัง กำลังขยายออกไป

เสียงของมีด หอก กลิ่นเลือด เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวัง

ตรงนั้น

"เฟรียซิส!"

ฉันตะโกนขึ้น

ไหล่ของฉันชนเข้ากับผนังโปร่งใส

ฉันกลืนความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้วกลับมานั่งในท่าเดิม

"ตอบสิ! เฟรียซิส! เฟรียซิส!"

เสียงของฉันคงถูกกลบด้วยเสียงของสนามรบ ดังนั้นเธอจึงไม่หันกลับมามองฉันเลยด้วยซ้ำ

"อ้ากกกก!"

"ช่วยฉันด้วย…!"

“ฉันยอมแล้ว ยอมแพ้แล้ว! ยอมแพ้! อ้ากกกกก…!”

ทหารที่อยู่ใกล้เคียงก็ถูกดาบฟันปลิวออกไปง่าย ๆ เหมือนฟางเส้นเล็ก ๆ

การวอนขอและคำวิงวอนไม่มีประโยชน์ ยิ่งเหมือนเป็นการต่อต้าน...อัศวินชุดดำตอนนี้เหมือนเครื่องจักรสังหารมนุษย์

ภายในการปิดล้อม เฟรียซิสยืนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ผมสีเงินของเธอเปื้อนไปด้วยฝุ่นและเลือด และใบหน้าสีขาวของเธอมันวาวด้วยเหงื่อและสิ่งสกปรก

ชุดเกราะที่เธอสวมนั้นมีรอยบุบอยู่หลายแห่ง เฟรียซิสร้องไห้ราวกับกำลังดิ้นรนหาทางออก เธอถือดาบที่หักครึ่งไว้ในมือขวาของเธอแน่น

“นายบอกให้ฉันมอบตัวไม่ใช่เหรอ?”

"......"

“ฉันจะมอบชีวิตของฉันให้กับนาย! ดังนั้นปล่อยคนเหล่านี้ไปซะ! นายต้องการชีวิตของฉันไม่ใช่เหรอ?”

อัศวินชุดดำไม่พูดอะไร

ชึ้บ! เลือด ๆ ร้อนสาดกระเซ็นจากลำคอที่ถูกตัด ทำให้ร่างเฟรียซิสเปื้อนไปด้วยเลือด

“นายเป็นใคร? ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันแค่...ฉันแค่พยายามช่วยคนของฉัน….”

ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และเสียงของเฟรียซิสก็เริ่มสั่นไหว

"ทำไม…….?"

ปัง!

ฉันเตะกำแพงอย่างสุดกำลัง

แต่กำแพงก็ไม่ขยับ

'อะไรกัน'

ฉันไม่รู้ความหมายของภารกิจนี้

"เฮ้! เธอได้ยินฉันไหมเฟรียซิส?"

ในที่สุด คนเดียวที่เหลืออยู่ในสนามรบคือเฟรียซิส

อัศวินชุดดำหลายสิบคนล้อมรอบเธอเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีทหารราบแนวหน้าจำนวนหลายร้อยนาย นอกนั้นก็เป็นทหารราบแถวที่ 2 และแถวที่ 3

"......"

คนที่อยู่ข้างเธอ….พวกเขาตายหมดแล้ว

เฟรียซิสก้มหน้าลง

“ร่างนี้มีไว้เพื่อราชวงศ์…เพื่อนำพาความสุขมายังประชาชน…”

<ฆ่ามันซะ!>

เสียงดังออกมาจากด้านนอกชุดเกราะของอัศวินชุดดำ

<ฆ่าแม่มดนั้นซะ!>

<สังหารแม่มดสกปรก!>

<แม่มด แม่มด แม่มด>

<ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!>

อัศวินดำทั้งสามสิบคนพูดพร้อมกัน

เหมือนตอนนี้พวกเขากำลังร้องเพลงประสานเสียง

“……ฮ่า”

ฉันเอามือออกจากฝัก

ระยะห่างมันแค่ 5 เมตรเท่านั้น แต่ฉันไม่สามารถข้ามกำแพงโปร่งใสที่อยู่ตรงหน้าไปได้

ในฐานะนายท่าน ฉันรู้ดีที่สุดว่า…ไม่มีทางที่จะทำอะไรได้

"โปรดบอกฉันที ฉันผิดตรงไหน? ”

<เธอมันสกปรก ความภาคภูมิใจของเราถูกทำลายไปเพราะแม่มดแบบเธอ>

<จักรวรรดิที่เรารักต้องมาเสื่อมเสียเพราะเธอ>

<ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ....>

อะไร พวกเขากำลังพูดอะไรที่ไร้สาระมาก มันไร้สาระที่สุด

ฉันขมวดคิ้ว

เฟรียซิสตะโกนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"หมายความว่ายังไง? ฉันทำอะไร? ทำไมต้องมากล่าวหาฉันแบบนี้!"

อัศวินชุดดำไม่ตอบคำถาม

เขาเพียงยกดาบที่สกปรกเต็มไปด้วยชิ้นเนื้อ ลำไส้ และเลือดขึ้นมา

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น

แล้วพูดออกไปเบา ๆ

"เฟรียซิส"

ในที่สุดสายตาของเฟรียซิสก็เปลี่ยนไป

มันไม่ใช่เสียงตะโกนดัง ๆ แต่มันดึงดูดความสนใจของเธอได้

ดวงตาสีทองเปล่งประกายด้วยความยอมแพ้และความสิ้นหวัง

"……ฮาน"

ฉันไม่ได้พูดอะไรกับเธอ

เพราะยังไงฉันก็ต้องกลับไปที่ห้องรอแล้ว ตอนนี้ร่างกายของฉันถูกกลืนหายไปกับแสง

'และฉันไม่มีอะไรจะพูด'

แม้แต่คำทักทาย

"นายยังมีชีวิตอยู่...ขอบคุณพระเจ้า"

เธอยิ้มให้ฉันทั้งน้ำตา

และท่ามกลางคนมีดนับไม่ถ้วน ร่างของเฟรียซิสก็ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ จนไม่สามารถระบุรูปร่างได้…และภาพนั้นก็เลือนหายไป

[เคลียร์ด่านสำเร็จ!]

[ 'ฮาน(★★★)' , 'เจนน่า(★★★)' , 'คิชาช่า(★★★★)' เลเวลอัพ!]

[รางวัล – 300,000ทองคำ ชิ้นส่วนปีศาจ (ระดับต่ำ)]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม - 'คิชาช่า (★★★★)' ]

[ดูรูงงงงดุ้ง!]

[คำเตือน - เหลือโอกาสอีก 4 ครั้ง!]

ฉันกลับไปมาที่รอยแยกของมิติและเวลา

ยกเว้นคิชาช่า...ทุกคนมีสีหน้าว่างเปล่า

แม้ว่าจะอยู่ห่างไกล แต่พวกเขาก็ต้องเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเฟรียซิสบุคคลสำคัญในภารกิจได้เสียชีวิตไปแล้ว

'…….'

เราเหลือโอกาสอีกแค่ 4 ครั้ง

ไม่มีคำแนะนำ

ข้อความสุดท้ายทำให้ฉันมีความมั่นใจอย่างหนึ่ง

'เราต้องทำมันซ้ำ'

ฉันขมวดคิ้วและเดินออกมาจากรอยแยกของมิติและเวลาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้