เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 290 : สิ่งที่เสียไป สิ่งที่ได้มา (4)

บทที่ 290 : สิ่งที่เสียไป สิ่งที่ได้มา (4)

บทที่ 290 : สิ่งที่เสียไป สิ่งที่ได้มา (4)


บทที่ 290 : สิ่งที่เสียไป สิ่งที่ได้มา (4)

[จบเกม!]

ผลลัพธ์ออกมาแล้ว

ฉันกอดอกมองไปทางขวา

ไรก็ได้ค้างไปที่หน้าต่างแสดงผลการต่อสู้จำลองอย่างตั้งใจ

เราต่อสู้แบบจำลองกันสามรอบ

ผู้ชายคนนี้...

'มันห่วยแตกเกินไปแล้ว...'

"......แต่ก็เอาเถอะ"

ครั้งแรก

ไรก็ได้ไม่ได้ขยับออกจากฐานเลย

หลังจากเก็บฮีโร่ฝั่งนั้นได้อย่างง่ายดาย ฉันก็เจาะทะลุกำแพงป้องกันฐานของเขาได้ทันที

ครั้งที่สอง

ไรก็ได้ส่งกองกำลังทั้งหมดไปล้อมวัตถุ

แต่ฉันใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาทีบุกเข้าฐานของไรก็ได้ โดยที่ฝั่งฉันไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ

ครั้งที่สาม

ในเกมนี้....

'ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย'

ฉันปล่อยให้เขาเล่นไป ฉันนั่งมองเฉย ๆ

เกมนี้เหมือนไรก็ได้กำลังสู้กับเอไอ

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแพ้อยู่ดี

'ไอ้บ้านี่... มันเล่นอะไรของมัน?'

มันเป็นแค่เอไอง่าย ๆ ของเกมเองนะ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นนายท่านวางแผนและควบคุมอะไรต่าง ๆ ได้แย่มาก มันไม่มีการใช้เทคนิคพิเศษอะไรเลย มันเป็นแค่เกมฝึกซ้อม ฉันเลือกใช้แต่ยุทธวิธีที่จะทำให้ฉันทำลายฐานฝ่ายตรงข้ามได้ในทันที

'ยัดนุ่นไว้ในหัวแทนสมองหรือไง?'

ถ้าดูวิดีโอภารกิจหลายสิบครั้ง ก็น่าจะเข้าใจอะไรได้บ้าง

ฉันกัดลิ้นตัวเองแล้วพับแผนที่ขึ้น

[เห็นแล้วพูดไม่ออกเลยนะคะ!]

ไอเซลหมุนตัวไปรอบ ๆ แล้วตะโกนอย่างหัวเสีย

[ฉันคิดว่านายท่านเล่นเกมแข่งรถเก่งมากเลยนะคะ แต่นี่มันโง่มาก! โง่แบบไม่อยากจะเชื่อ! ทำไมนายท่านไม่ยอมอ่านยุทธวิธีอะไรเลย แบบนี้ท่านโลกิจะต้องรับผิดชอบภารกิจนี้คนเดียวแน่เลย]

"......เฮ้อ"

ฉันถอนหายใจออกมาแรง ๆ

มันเป็นความยากลำบากที่คาดไม่ถึงจริง ๆ

ในขณะเดียวกัน ไรก็ได้กำลังอยู่ที่หน้าจอหลัก

เขาไม่ได้เปลี่ยนหน้าจอหรือทำอะไรเลย ดูเหมือนว่าเขากำลังรอให้ฉันแนะนำเกมถัดไป

หลังจากผ่านไป 5 นาที ไรก็ได้ก็ขยับแผงควบคุม

[นายท่านเสนอการต่อสู้จำลองกับ 'ฮาน (★★★)' ]

ไอเซลมองมาที่ฉันอย่างว่างเปล่า

ฉันส่ายหัว

[ 'ฮาน (★★★)' ปฏิเสธการต่อสู้จำลอง!]

หลังจากปิดหน้าต่างปฏิเสธ ไรก็ได้ก็สัมผัสที่แท็บเดิมอีกครั้ง

[นายท่านเสนอการต่อสู้จำลองกับ 'ฮาน (★★★)' ]

'……'

[ 'ฮาน (★★★)' ปฏิเสธการต่อสู้จำลอง!]

ไรก็ได้ที่ดูเป็นกังวลก็ย้ายไปที่แท็บอื่น

[ร้านของขวัญ!]

[ซื้อ 'รูปปั้นม้าศึก' ราคา 5,000 ทองคำ]

[นายท่านมอบ 'รูปปั้นม้าศึก' ให้กับ 'ฮาน (★★★)' !]

ปิ๊ง!

รูปปั้นม้าศึกปรากฏขึ้นบนโต๊ะ

นายคิดว่าจะหลอกฉันด้วยอุบายตื้น ๆ แบบนี้เหรอ?

'ก็ได้...ฉันจะยอมให้นายแค่รอบเดียว'

ฉันอุ้มรูปปั้นไว้ในอ้อมแขนแล้วดีดนิ้ว

[บารา บารา แบม!]

[การต่อสู้จำลองเริ่มต้นขึ้น!]

[ประเภท - 1 VS 1: การเผชิญหน้ากับเอไอ]

และจากนั้น...

[มอบ 'รูปปั้นม้าศึก' ให้กับ 'ฮาน (★★★)' ]

[บารา บารา แบม!]

[การต่อสู้จำลอง… … .]

[มอบ 'รูปปั้นม้าศึก' ให้กับ 'ฮาน (★★★)' … … .]

[บารา บารา แบม!]

[มอบ 'รูปปั้นม้าศึก' … … .]

มีรูปปั้นม้าศึกมากมายเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

เกือบสิบตัว...

[โอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย มันมากเกินไปแล้วนะคะ!]

ไอเซลเกาแก้มของเธออย่างงง ๆ

ไอเซลวิจารณ์การวางยุทธวิธีของนายท่านจนถึงเกมที่สาม แต่หลังจากเกมที่เจ็ด ไอเซลก็เริ่มเห็นใจนายท่าน และยังเชียร์ให้เขาชนะฉันให้ได้สักเกมเดียวก็ยังดี

ไรก็ได้กำลังรออยู่ที่แผงควบคุม

หลังจากที่แพ้ไปสิบครั้ง

[นายท่านต้องการยุติการเชื่อมต่อหรือไม่]

[ใช่ (เลือก)/ไม่ใช่]

[ถ้าอย่างนั้นลาก่อน!]

ไรก็ได้นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดการเชื่อมต่อทันที

ไอเซลล์นั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่ายแล้วพูดว่า

[นายท่านจะโกรธทำไมกัน? นั่นก็เพราะเขาไม่มีความสามารถเองไม่ใช่เหรอ? ]

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เราประลองกันทั้งหมดสิบสามครั้ง

ฉันมองย้อนกลับไปดูบันทึกการเล่นของเขา

ก่อนอื่น ฉันขอชื่นชมเขานะที่เขามีความตั้งใจที่จะเรียนรู้

เขาลองแล้วลองอีกหลายครั้ง แม้ว่าจะเสียทองคำไปมากมายก็ตาม

ยุทธวิธีที่เขาวางไว้ก็ตรงตามเงื่อนไขขั้นต่ำแล้ว แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามคาด

'นั่นแปลกมาก'

ถ้าเขาดูวิดีโอภารกิจอีกครั้ง เขาก็น่าจะรู้ตัวได้บ้าง

และเมื่อต้องรับมือกับไรก็ได้ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับมือใหม่

"ไอเซล"

[ว่าไงคะ? ]

“วิดีโอภารกิจที่ไรก็ได้เคยโพสต์ เอามาให้ฉันดูอีกครั้งหน่อย”

ไอเซลกระพริบตาอย่างงง ๆ แต่ก็ทำตามที่ฉันบอก

วิดีโอในมูทูปจากชั้นที่ 5 ถึงชั้นที่ 30 ถูกเล่นอย่างรวดเร็ว

[เป็นยังไงบ้างคะท่านโลกิ? เจออะไรบ้างไหมคะ? ]

ฉันปิดหน้าต่างวิดีโอ

เมื่อฉันนั่งดูวิดีโอจากชั้นที่ 30

“…”

[ท่านโลกิ....]

“เขาโฟกัสมาที่ฉันเพียงคนเดียว”

ชั้นที่ 10 ภาพรวมยังมีสมาชิกปาร์ตี้คนอื่น ๆ อยู่บ้าง

แต่ตั้งแต่ชั้นที่ 15 เป็นต้นไป โฟกัสของไรก็ได้จะอยู่ที่ฉันตลอด มันจะเปลี่ยนไปแค่ชั่วครู่เมื่อมีวัตถุสำคัญปรากฏขึ้นเท่านั้น จุดประสงค์ของนายท่านควรจะเป็นการทบทวนภารกิจทั้งหมด ดูว่าในภารกิจมีใครทำอะไรบ้าง แต่เขากลับสนใจแค่ฉัน

เวลาในการจับภาพหน้าจอนั้นรวดเร็วมาก

ฉันสังเกตเห็นมาตั้งแต่แรกแล้ว

ยกเว้นฉัน สมาชิกคนอื่น ๆ เขาแทบไม่สนใจเลย

อย่างมากที่สุด ฉันจะเห็นเขาวนใจสมาชิกในปาร์ตี้ 1 เป็นครั้งคราวเท่านั้น

'นี่คือสาเหตุที่ความเข้าใจของไรก็ได้ไม่ดีขึ้นเลย แม้จะปีนหอคอยมากี่ครั้งแล้วก็ตามสินะ'

ไรก็ได้มีนิสัยแปลก ๆ

มีข้อผิดพลาดบางอย่างที่เขาทำ ซึ่งฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเหตุผลบางอย่าง อารมณ์ที่ไรก็ได้กำลังรู้สึกจึงถูกถ่ายทอดออกมาเป็นสีของท้องฟ้า

ฉันเองก็รู้สึกหดหู่ใจ เพราะการฝึกฝนยุทธวิธีวันนี้ไม่เกิดผลลัพธ์ที่ดี

'ดูท่าคงต้องช่วยเหลือนายท่านคนนี้แล้วสิ'

ฉันที่นึกถึงเหตุการณ์บนชั้นที่ 35 ได้ก็คิดเช่นนั้นในทันที

ฉันยิ้มแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

“ไอเซล ช่วยฉันอีกหน่อยได้ไหม? ฉันอยากใช้อินเทอร์เน็ต”

[อินเทอร์เน็ตเหรอคะ? ]

“ฉันอยากส่งอีเมลน่ะ”

ฉันหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าและเริ่มจดสิ่งที่คิดออกมา

นี่คือคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับลำดับการต่อสู้จากชั้นที่ 5 ถึงชั้นที่ 30 ถ้าเปรียบเทียบกับเอกสารศูนย์ฝึกยุทธวิธีที่ฉันส่งไปก่อนหน้านี้ ไรก็ได้ก็น่าจะเข้าใจได้ง่ายขึ้น แม้ว่าสมองของเขาจะทึบก็ตาม

ตอนนี้ฉันไม่ได้หวังอะไรมาก

ในเมื่อฉันไม่สามารถดูแลปาร์ตี้ทั้งหมดได้ ก็มีโอกาสที่ทั้งปาร์ตี้จะตกอยู่ในอันตราย

สิ่งที่ไรก็ได้ต้องมีคือความสามารถในการช่วยเหลือ และการเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง แม้จะเพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม

'ฉันคิดว่าฉันในตอนเเรกคงเป็นแบบนั้นแหละ แต่ดูสิ ตอนนี้ฉันก็กลายมาเป็นผู้เล่นอันดับต้น ๆ ของพิกมีอัพ'

แม้ว่าฉันจะยังไม่มีความสามารถนักในตอนแรก แต่ฉันก็วางแผนและพยายามจนทำให้มันสำเร็จได้แบบนี้

ถ้าฉีดยากระตุ้นสิบเข็มยังไม่พอ ก็ฉีดไปเลยร้อยเข็ม

ถ้ายังไม่ได้ผล ก็ลองอีกสักพันครั้ง

ฉีดมันจนกว่าจะพังกันไปข้างหนึ่ง

'ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะทำให้ให้นายเป็นนายท่านที่เก่งที่สุด'

เพราะมันคืองานที่ฉันต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว

ฉันยิ้มและเขียนบางอย่างลงในสมุดบันทึก

จบบทที่ บทที่ 290 : สิ่งที่เสียไป สิ่งที่ได้มา (4)

คัดลอกลิงก์แล้ว